Ferdynand Markiewicz

Ferdynand Markiewicz

Skir

major piechoty
Pełne imię i nazwisko	Ferdynand Tadeusz Markiewicz
Data i miejsce urodzenia	1 stycznia 1895 Stróże Wyżne
Data śmierci	1980
Przebieg służby
Lata służby	od 1914
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	1 pułku piechoty „Obrony Pragi”
Stanowiska	kwatermistrz
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Ferdynand Tadeusz Markiewicz, ps. Skir (ur. 1 stycznia 1895 w Stróżach Wyżnych, zm. 1980) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 1 stycznia 1895 w Stróżach Wyżnych, w ówczesnym powiecie grybowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Ludwika, urzędnika kolejowego, i Marii ze Szpakowskich^[1][2]. Do szkół powszechnych uczęszczał w rodzinnych Stróżach i Grybowie^[1]. Od 1905 uczył się w c. k. Gimnazjum I Wyższym w Nowym Sączu, w którym w czerwcu 1914 złożył maturę^[3][1] i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które po dwóch semestrach przerwał wybuch I wojny światowej. 15 września 1913 wstąpił do Związku Strzeleckiego w Nowym Sączu.

Od sierpnia do grudnia 1914 służył w 1 pułku piechoty, następnie w 5 pułku piechoty. W maju 1915 w bitwie pod Konarami został ciężko ranny. Od listopada 1916 do 15 czerwca 1917 był komendantem Powiatowego Urzędu Zaciągu w Hrubieszowie. W marcu 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i został przydzielony do 1 pułku piechoty, późniejszego 7 pułku piechoty Legionów^[1]. Od 15 września do 5 listopada 1918 był uczniem klasy „D” Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej^[1][4][5]. 11 listopada 1918 został mianowany na stopień podchorążego i wyznaczony na stanowisko adiutanta III batalionu 1 pp^[4].

14 kwietnia 1919 został mianowany z dniem 1 kwietnia 1919 podporucznikiem w piechocie^[6]. W listopadzie 1928 został przeniesiony z 7 pp Leg. w Chełmie do baonu podchorążych rezerwy piechoty nr 6A w Zaleszczykach na stanowisko dowódcy kompanii^[7]. W lipcu 1929 został przeniesiony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie^[8]. 17 grudnia 1931 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 47. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[9]. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie na stanowisko dowódcy II batalionu^[10]. W sierpniu 1938 został przesunięty na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza)^[11].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 w 1 pułku piechoty „Obrony Pragi” pełnił funkcję kwatermistrza, uczestniczył w obronie Warszawy^[12]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Stalagu IV B, Oflagu II B Arnswalde, od 15 maja 1942 do stycznia 1945 w Oflagu II D Gross-Born^[13] oraz Stalagu X B Sandbostel, gdzie doczekał wyzwolenia 29 kwietnia 1945. W 1946 w Adelheide k. Bremy na wniosek komisji historycznej dla obozów jeńców wojennych gen. dyw. Tadeusza Piskora przygotował sprawozdanie z działalności wyszkoleniowej w oflagach II B Arnswalde i II D Gross-Born^[14].

13 września 1946, po powrocie do Polski, został zdemobilizowany i zaliczony do rezerwy. W latach 1946–1959 był poddany kontroli operacyjnej przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach w ramach sprawy agenturalnego rozpracowania o kryptonimie „Korpus”^[15]. Zmarł w 1980^[14].

Był żonaty ze Stefanią z Boguckich (1895–1965), z którą miał syna Jana Stanisława (ur. 1928)^[1][16].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4878 (1921)^[17]
• Krzyż Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[18]
• Krzyż Walecznych trzykrotnie^{[1][19][20][21]} (po raz pierwszy 16 września 1922 „za udział w b. Legionach Polskich”, w szeregach 5 pułku piechoty^[22][23])
• Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi – 18 lutego 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”^[24]
• Złoty Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 16 marca 1934 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”^[25]
• Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928^[26][27]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[1]
• łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928 – 6 sierpnia 1929^[28]

• Zarys historji wojennej 7-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.

• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum I Wyższego w Nowym Sączu za rok szkolny 1914. Nowy Sącz: Nakładem funduszu naukowego, 1914.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Bartosz Janczak. Sprawozdanie mjr. Ferdynanda Markiewicza z pracy wyszkoleniowej w Oflagu II B Arnswalde i w Oflagu II D Gross Born. „Łambinowicki Rocznik Muzealny”. 42, 2019. Opole. 
• Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2020-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-11)].