Grigorij Chorchorin

Grigorij Chorchorin

Григорий Хорхорин

Data i miejsce urodzenia	10 stycznia 1900 Petersburg
Data i miejsce śmierci	21 marca 1939 Moskwa
Stopień wojskowy	major bezpieczeństwa państwowego
zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR
Okres	od 15 sierpnia 1937 do 1 października 1937
Przynależność polityczna	Wszechzwiązkowa Komunistyczna Partia (bolszewików)
Poprzednik	Wasilij Karucki
Następca	Iwan Żabriew
Odznaczenia

Grigorij Siergiejewicz Chorchorin (ros. Григорий Сергеевич Хорхорин, ur. 20 stycznia 1900 w Petersburgu, zm. 21 marca 1939 w Moskwie) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, major bezpieczeństwa państwowego, zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR (1937).

Urodził się w rodzinie stolarza. Do 1912 uczył się w szkole w Petersburgu, w 1917 ukończył kursy telegrafistów, pracował początkowo w fabryce, a od lutego 1917 do kwietnia 1918 jako telegrafista. Od kwietnia 1918 służył w Armii Czerwonej, początkowo jako telegrafista, później komisarz zarządu telegrafu i telefonu w Piotrogrodzie, pracował w sztabie na Froncie Zachodnim, w Jarosławiu, Starej Russie i Smoleńsku, w grudniu 1918 został członkiem WKP(b)^[1]. Od lutego 1920 pracował w organach Czeki w Moskwie, później był m.in. przewodniczącym okręgowej transportowej Czeki Kolei Murmańskiej, od 1925 pracował w Pełnomocnym Przedstawicielstwie (PP) OGPU Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, gdzie kierował m.in. działem ds. walki z kontrabandą w transporcie Wydziału Ekonomicznego. 1 kwietnia 1927 został szefem Sekcji Tajno-Operacyjnej i pomocnikiem szefa, a od 1 sierpnia 1927 do 9 stycznia 1928 był tymczasowym szefem gubernialnego oddziału GPU w Archangielsku, od 7 czerwca do 4 lipca 1929 kierował Wydziałem Specjalnym/Wydziałem Kontrwywiadowczym PP OGPU Kraju Północnego, po czym przez dwa miesiące był słuchaczem kursów doskonalenia przy Wyższej Szkole Pogranicznej OGPU. Następnie pracował w Wydziale Specjalnym PP OGPU Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, był pomocnikiem szefa i w 1931 p.o. szefa Wydziału Tajnego PP OGPU, od marca do grudnia 1931 szefem Oddziału 1 Wydziału Tajno-Politycznego PP OPGU Leningradzkiego Okręgu Wojskowego i następnie pomocnikiem szefa, od 1932 do 8 kwietnia 1933 zastępcą szefa, a od 8 kwietnia 1933 do 10 lipca 1934 szefem Wydziału Tajno-Politycznego. Od 13 lipca 1934 do 2 listopada 1935 był szefem Wydziału Tajno-Politycznego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (UGB) Zarządu NKWD obwodu iwanowskiego, jednocześnie od 2 stycznia 1935 pomocnikiem szefa, a od 2 listopada 1935 do 16 grudnia 1936 zastępcą szefa Zarządu NKWD obwodu iwanowskiego. 5 grudnia 1935 otrzymał stopień majora bezpieczeństwa państwowego. Od 16 grudnia 1936 do 15 sierpnia 1937 był pomocnikiem ludowego komisarza spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR i jednocześnie szefem Wydziału 3 UGB NKWD Białoruskiej SRR, od 15 sierpnia do 1 października 1937 zastępcą ludowego komisarza spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR, a od 1 października 1937 do 2 grudnia 1938 szefem Zarządu NKWD obwodu czytyjskiego i jednocześnie szefem Wydziału Specjalnego GUGB NKWD Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji.

5 grudnia 1938 został aresztowany, umarł w trakcie śledztwa w więzieniu Butyrki^[2]. Jego sprawę zamknięto 15 kwietnia 1939 z powodu śmierci oskarżonego. Nie został zrehabilitowany.

• Order Lenina (19 grudnia 1937)
• Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” (22 lutego 1939)
• Odznaka Honorowego Funkcjonariusza Czeki/GPU (20 grudnia 1932)