Henryk Bezeg

Henryk Bezeg
Filip Henryk Bezeg
„Gil”
podpułkownik intendent z wsw podpułkownik intendent z wsw
Data i miejsce urodzenia

26 maja 1895
Zahajpol

Data i miejsce śmierci

19 maja 1979
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1914–1944

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Formacja

Legiony Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Krzyż Zasługi Obrońców (Łotwa) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Henryk Bezeg, także Filip Henryk Bezeg[a], ps. „Gil” (ur. 26 maja 1895 w Zahajpolu, zm. 19 maja 1979 w Warszawie) – podpułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Alfreda, urzędnika bankowego, i Heleny z Przybylskich[2][3]. Jego dzia­dek, Cel­bin Bez­eg, był Węgrem, uczest­ni­kiem po­wsta­nia wę­gier­skie­go 1848–1849[4]. Po je­go klę­sce osiadł w Ga­li­cji. Henryk miał trzech braci – oficerów piechoty Wojska Polskiego: Antoniego (1891–1926), kapitana, Zygmunta Longina (1893–1971), podpułkownika i Stanisława Rajmunda (1899–1986), podporucznika[3]. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w c. k. Wyższym Gimnazjum z językiem wykładowym polskim w Kołomyi ze zdanym egzaminem dojrzałości[5].

Podczas I wojny światowej, od sierpnia 1914, służył w Legionach Polskich. Żołnierz 5. pp I Brygady, w maju 1915 w bitwie pod Konarami został ciężko ranny w głowę (stracił oko) i początkowo został uznany za poległego[6]. Studiował od 1917 na Politechnice Lwowskiej.

Uczestnik obrony Lwowa w listopadzie 1918. Służył w batalionie zapasowym 5 pułku piechoty od 1919, a następnie w 1 pułku piechoty jako oficer gospodarczy. Referent finansowy w 1 Dywizji Piechoty Legionów od 1920, a w 1921 p.o. szefa, a później zastępca szefa intendentury w dywizji. Szef intendentury od 1921 2 Dywizji Piechoty Legionów, a w 1922 został ponownie szefem intendentury w 1 Dywizji Piechoty Legionów. Później był w Grodnie w Rejonowej Intendenturze, a następnie zastępca szefa intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III. Słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w latach 1922–1924. Kierownik referatu mundurowego 9 Okręgowego Szefostwa Intendentury od 1924. W latach 1928–1931 pełnił obowiązki dowódcy 9 batalionu administracyjnego w Brześciu nad Bugiem[7]. W marcu 1931, po likwidacji batalionu, został przeniesiony do Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendenckiego w Brześciu nad Bugiem[8]. W sierpniu tego roku został przeniesiony do Głównej Komendy Związku Strzeleckiego w Warszawie[9][10]. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień majora w korpusie oficerów intendentów i 3. lokatą[11]. Z dniem 1 listopada 1934 został przeniesiony do Szefostwa Intendentury Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko kierownika zaopatrzenia intendenckiego, a z dniem 1 stycznia 1935 przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na sześciomiesięczną praktykę[12]. We wrześniu 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1936 był oficerem rezerwy Związku Strzeleckiego w stopniu okręgowego[13]. Po zwolnieniu z wojska pracował w Ministerstwie Komunikacji, a w 1939 został pełniącym obowiązki dyrektora Centralnego Zaopatrzenia Materiałowego Polskich Kolei Państwowych.

Komendant miasta Małoryte we wrześniu 1939. Od 1939 (listopad–grudzień) był szefem Służby Intendentury w Dowództwie Głównym Służby Zwycięstwu Polski, Komendzie Głównej Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej do 1944. W maju 1944 został awansowany na podpułkownika. Brał udział w powstaniu warszawskim, a po jego upadku pracował w Kolejowej Opiece Społecznej. W okresie okupacji niemieckiej był ponadto członkiem władz piłsudczykowskiego Obozu Polski Walczącej, w którym od 1943 kie­ro­wał Wy­dzia­łem Fi­nan­so­wym, był też z racji tego członkiem Rady Naczelnej OPW[14].

Po wojnie pozostał w kraju. Był od 1945 dyrektorem Biura Aprowizacji i Zaopatrzenia Ministerstwa Komunikacji, a dyrektor Biura Gospodarki Materiałowej w tymże ministerstwie od 1949 z którego został zwolniony na emeryturę w 1951. Od 1961 pracował w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Kolejnictwa PKP. Na emeryturze od 1970. Zmarł 19 maja 1979 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B18, rząd 3, grób 19)[15].

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ 18 czerwca 1930, „na podstawie metryki urodzenia, względnie uwierzytelnionego odpisu metryki urodzenia”, ogłoszono sprostowanie imion kpt. Henryka Bezega z „Henryk” na „Filip Henryk”[1].

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930, s. 231.
  2. ↑ Powstańcze Biogramy - Henryk Bezeg [online], www.1944.pl [dostęp 2022-11-09] (pol.).
  3. ↑ a b c Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Bezeg Henryk Filip, ps. „Henryk Zeg (używany w POW)”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-07-21].
  4. ↑ Marek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 19.
  5. ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 90, 103.
  6. ↑ Ibidem.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 769, 786.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 110.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931, s. 238.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 452.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 30 stycznia 1932, s. 98.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 270.
  13. ↑ I Lista Oficerów 1936 ↓, s. 13.
  14. ↑ Marek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 22.
  15. ↑ Henryk Bezeg. Zarząd Cmentarzy Komunalnych Warszawa. [dostęp 2025-07-21].
  16. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 87, poz. 137 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  17. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  18. ↑ a b Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 20, 19 marca 1935. 
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya