Henryk Michałowski

Henryk Michałowski

generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	2 lutego 1927 Baranowicze, Polska
Data śmierci	9 stycznia 2017
Przebieg służby
Lata służby	1948–1986
Siły zbrojne	Ludowe Wojsko Polskie
Formacja	Wojska Lotnicze
Jednostki	9 Pułk Czołgów Średnich, 1 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego, 31 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego
Stanowiska	dowódca pułku lotniczego, komendant Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Radomiu, d-ca 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju, d-ca Wojsk Lotniczych
Późniejsza praca	attaché wojskowy Ambasady PRL w Pradze
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Henryk Michałowski (ur. 2 lutego 1927, zm. 9 stycznia 2017^[1]) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji pilot Wojska Polskiego, dowódca Wojsk Lotniczych w latach 1972–1976.

Syn Aleksandra (1889–1969) i Eugenii z domu Danieluk (1903–1982). Urodził się 2 lutego 1927 w Baranowiczach, w 1944 ukończył 10-letnią Szkołę im. Adama Mickiewicza w Baranowiczach uzyskując wykształcenie maturalne. W 1948 roku ukończył teoretyczny kurs pilotażu szybowcowego i motorowego oraz praktyczny kurs szybowcowy kategorii B w Aeroklubie Gdańskim. Do służby wojskowej powołany został 14 października 1948. Początkowo służył w 9 Łużyckim pułku czołgów średnich w Szczecinie, jako strzelec karabinu maszynowego i kierowca-mechanik czołgu T-34.

W 1949 roku na własną prośbę rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Uczelnię ukończył 15 lipca 1951 roku i został promowany na stopień podporucznika (aktu promocji dokonał komendant uczelni, płk Szczepan Ścibior).

W okresie późniejszym ukończył ponadto: kurs lotniczo–taktyczny dowódców pułków lotniczych w Centralnym Ośrodku Szkolenia Lotniczo-Taktycznego w Lipiecku (ZSRR) w roku 1956, Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie w roku 1965 oraz trzymiesięczny Wyższy Kurs Akademicki przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie w roku 1973.

Po promocji pełnił służbę w 1. pułku lotnictwa myśliwskiego w Mińsku Mazowieckim sprawując kolejno stanowiska: pilota, starszego pilota, dowódcy klucza, a od 1953 roku – dowódcy eskadry. W latach 1954–1955 był pomocnikiem dowódcy 1. plm do spraw pilotażu. Od października 1956 roku był dowódcą 31. pułku lotnictwa myśliwskiego w Łasku. Od lipca 1958 pułk ten przemianowany został na 31. pułk szkolno-bojowy i wchodził w skład Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu.

Od września 1961 roku był zastępcą komendanta ds. szkolenia, a od września 1962 roku do lipca 1963 komendantem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Radomiu.

W 1965 przeszedł do Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Od lipca 1965 był szefem lotnictwa myśliwskiego 2. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Bydgoszczy, a od stycznia 1967 zastępcą dowódcy 3. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju we Wrocławiu ds. liniowych. Od lipca 1967 roku pełnił obowiązki, a w latach 1968–1972 był dowódcą 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju. Na tym stanowisku otrzymał 10 października 1969 roku stopień generała brygady. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Marian Spychalski. W marcu 1972 roku objął stanowisko dowódcy Wojsk Lotniczych, które sprawował do sierpnia 1976 roku. Było to ukoronowanie jego kariery dowódczej. Awans na generała dywizji otrzymał 1 października 1974 roku. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Henryk Jabłoński. Był głównym organizatorem defilady lotniczej, która odbyła się w Warszawie 22 lipca 1974.

W latach 1977–1984 był attaché wojskowym i lotniczym przy Ambasadzie PRL w Pradze. 17 grudnia 1986 przeszedł w stan spoczynku na podstawie rozkazu MON z 20 października 1986.

Pilot wojskowy I klasy. Jego nalot wynosił około 4000 godzin. Wykonywał loty na samolotach: UT-2, CSS-13, Jak-9, Jak-23, MiG-15, MiG-17, Lim-1, Lim-2, Lim-5 oraz TS-8 Bies.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 17 stycznia 2017 na cmentarzu na Junikowie^[2].

• Order Sztandaru Pracy I klasy (1973)^[3]
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1968)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963)
• Srebrny Krzyże Zasługi (1954)
• Medal 30-lecia Polski Ludowej
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1973)
• Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Złota Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1973)^[4]
• Odznaka "Zasłużony Pracownik Naftobudowy" (1973)^[5]
• Order Czerwonej Gwiazdy (Czechosłowacja, 1979)^[6]
• Order Przyjaźni Narodów (ZSRR, 1973)
• Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 1975)
• inne odznaczenia polskie i zagraniczne

• podporucznik – 1951
• porucznik – 1952
• kapitan – 1953
• major – 1957
• podpułkownik – 1960
• pułkownik – 1965
• generał brygady – 1969
• generał dywizji – 1974

Mieszkał w Poznaniu. Od 1953 żonaty z Danutą z domu Siliwońską. Małżeństwo miało syna Krzysztofa (1954–1985) i córkę Ewę Małgorzatę (ur. 1958). Jego hobby było malarstwo i rzeźbiarstwo^[7].

• S. Czmur, W. Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism WLOP – Dom Wydawniczy Bellona, Poznań – Warszawa 2003
• S. Czmur, W. Wójcik, Dowódcy Lotnictwa i Obrony Powietrznej, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2000
• H.P. Kosk, Generalicja Polska – tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
• P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
• J. Zieliński, Dowódcy pułków lotnictwa polskiego 1921-2000, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2001