Ignacy Zachariasiewicz

Ignacy Zachariasiewicz

Data i miejsce urodzenia	16 maja 1889 Lwów
Data i miejsce śmierci	20–22 kwietnia 1940 Katyń
Zawód, zajęcie	urzędnik
Stanowisko	radca
Pracodawca	Urząd Wojewódzki Krakowski
Odznaczenia

Ignacy Zachariasiewicz, także Zacharjasiewicz (ur. 16 maja 1889 we Lwowie, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, urzędnik państwowy, oficer rezerwy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Syn Bolesława i Zofii Henryki z Tomanków urodzony 16 maja 1889 we Lwowie^[1][2]. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście przez dwa lata studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego. W 1909 został członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich, a w 1913 przeniósł się do Związku Strzeleckiego. Pracował jako urzędnik w c. k. Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie^[1][3].

16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 4 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty^[1][3]. W październiku 1914 w bitwie pod Laskami został ranny w nogę i rękę^[4]. Po wyleczeniu wrócił do macierzystego pułku, został przydzielony do 2 kompanii^[5]. 1 lipca 1915 pod Tarłowem został kontuzjowany^[5]. Do 8 sierpnia leczył się w szpitalu fabryki cygar w Krakowie, a do 22 września 1915 w klinice prof. Jana Piltza^[5]. 12 października 1915 został przydzielony do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Piotrkowie^[1]. 23 listopada 1915 został awansowany na plutonowego, a 3 sierpnia 1916 na sierżanta^[1]. Służył w Centralnym Urzędzie Ewidencyjnym Departamentu Wojskowego NKN^[1]. 8 lutego 1917 był odnotowany w Administracji Wydawnictw Dep. Wojsk. NKN i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola^[3]. 15 marca 1917 został przeniesiony do Krajowego Inspektoratu Zaciągu do Wojska Polskiego^[3]. 1 kwietnia 1917 został mianowany chorążym kancelaryjnym^[6]. Od 15 maja 1917 był komisarzem werbunkowym w Sosnowcu, a 18 czerwca odkomenderowany na Kurs Wyszkolenia w Zambrowie^[3]. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym^[3]. Od 10 września 1917 uczestniczył w kursie Szkoły Oficerskiej w Bolechowie i Przemyślu^[3]. Po bitwie pod Rarańczą (15-16 lutego 1918) został i internowany przez Austriaków, a następnie wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski^[3]. Zdemobilizowany w Trieście, wrócił 30 października 1918 do Lwowa^[3].

Od 4 do 22 listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa jako komendant kompanii sztabowej II Odcinka^[7]. 20 stycznia 1919 został mianowany podporucznikiem. Dowodził plutonem w 39 pułku piechoty^[8]. Reklamowany z wojska przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej pracował jako referent, a następnie naczelnik kancelarii^[8]. 1 października 1919 został przeniesiony do rezerwy^[8]. 23 sierpnia 1920 zgłosił się do służby w 21 pułku piechoty i został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 kompanii^[3][9]. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich^[10]. 1 czerwca 1921 pozostawał nadal w służbie w 21 pp^[11]. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 21 pp^{[12][13][14][15]}. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1044. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty^[16][17]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”^[18].

Po zwolnieniu z wojska pracował jako kierownik ekspozytury Urzędu Emigracyjnego, a następnie kierownik Urzędu Pośrednictwa Pracy przy wojewodzie warszawskim^[8]. Poza tym pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Obwodowego Funduszu Bezrobocia^[8]. W 1930 przeniósł się do Krakowa, gdzie został radcą w Urzędzie Wojewódzkim Krakowskim^[8]. Równocześnie zarobkował jako komisarz Ubezpieczalni Społecznej^[19]. Był członkiem Związku Legionistów Polskich, pełnił w nim funkcję wiceprezesa Zarządu Okręgu Krakowskiego oraz przewodniczącego komisji gospodarczej i przewodniczącego Koła 1 pułku piechoty Legionów Polskich^[20].

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie NKWD w Kozielsku^[21]. Między 19 a 21 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 035/4 z 16 kwietnia 1940)^[21]. Między 20 a 22 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany^[21]. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Był żonaty z Ireną z Gautierów, z którą miał syna Krzysztofa, architekta w Stanach Zjednoczonych^[8][2].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora^[22]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

• Krzyż Niepodległości – 18 października 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[23]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 11 listopada 1937 „za zasługi w służbie państwowej”^[24]
• Krzyż Walecznych czterokrotnie^[2] (po raz pierwszy „za czyny orężne w bojach byłego 1 pp Leg.”^[25])
• Złoty Krzyż Zasługi^[2]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[8]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[8]
• Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986^[26]

• jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• obozy NKWD dla jeńców polskich
• ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

• Lista Chorych, Rannych, Zabitych i Zaginionych Legionistów do Kwietnia 1915 roku. Piotrków: Centralny Oddział Ewidencyjno-Werbunkowy Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, 1915-08-01.
• Lista strat Legionu Polskiego od lipca do października 1915. Piotrków: Centralny Oddział Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1915-10-01.
• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Pierwsza lista oficerów rezerwowych WP. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
• Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
• Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
• Jan Kiński. Pro memoria. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 2 (136), 1991. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny. 
• Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918–1920. Eugeniusz Wawrzkowicz (oprac.) Józef Klink (oprac.). T. 3: Obrona Lwowa 1-22 listopada 1918. Organizacja listopadowej obrony Lwowa, ewidencja uczestników walk, lista strat. Lwów: Towarzystwo Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich, 1939.