Infokiosk

Infokiosk w Poznaniu
Infokiosk informacji pasażerskiej LCD TFT na stacji Radom Główny
Infokiosk informacji pasażerskiej LCD TFT na stacji Radom Główny

Infokiosk (ang. interactive kiosk) – interaktywny punkt informacyjny, który należy do grupy samoobsługowych urządzeń elektronicznych.[1]

Pierwsze infokioski

Pierwszy interaktywny kiosk został zaprojektowany w 1977 roku na Uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign przez studenta Murraya Lappe. Zawartość infokiosku stworzono w systemie komputerowym PLATO. Informacje można było przeszukiwać przez interfejs plazmowego ekranu dotykowego wynalezionego kilka lat wcześniej (1964) przez Donalda L. Bitzera.[2] Interaktywny kiosk, zwany kioskiem Lappe, pozwalał studentom przeglądać filmy, mapy, katalogi, rozkłady jazdy autobusów, zajęcia pozalekcyjne i kursy.[3]

W 1985 roku amerykańska marka Florsheim Shoe Company stworzyła pierwszą sieć kiosków licząca blisko składał się z 600 urządzeń. W kioskach klienci mogli szukać butów w innych lokalizacjach, płacić za nie i zamawiać bezpośrednio do domu. [3]

Zastosowanie urządzenia

Zadaniem infokiosku jest świadczenie określonych usług informacyjnych, badawczych, sprzedażowych, reklamowych. Np. informacja turystyczna, informacja pasażerska[4], rezerwacja biletów, rejestracja usług, sprzedaż, reklama w punkcie sprzedaży, głosowanie, badanie medyczne (z ang. self service point of care), autodiagnoza medyczna lub kosmetyczna, wykonywanie i wywoływanie zdjęć, badanie rynku.

Budowa

Zazwyczaj wyposażony jest w niezależny lub zintegrowany z ekranem komputer oraz ekran dotykowy (sensorowy), który usprawnia obsługę i interakcję z korzystającym. Może zawierać dodatkowo drukarkę, czytnik kodów kreskowych, czujnik ruchu, kamerę, łączność z telefonami komórkowymi i internetem. W najprostszej postaci może przyjąć formę web kiosku (komputer z dostępem do internetu w miejscu publicznym).

Obecność urządzenia

Występuje w formie zewnętrznej lub wewnętrznej (wewnątrz pomieszczeń) stojącej niezależnie, wiszącej np. przy półce sklepowej, wbudowanej w stół, podłogę, ścianę. W USA wykorzystywany w niektórych stanach jako urządzenie do głosowania w wyborach lub powszechnie do składania zamówień w barach szybkiej obsługi i sklepach samoobsługowych. Rozwija się dynamicznie również w Europie (53% wzrostu w 2008) dzięki rozwojowi technologii multitouch screen (ostatnio bardzo popularnej dzięki urządzeniu firmy Apple). Wczesne infokioski wprowadzone w USA np. przez sieć McDonalds, posiadały wady polegające na braku przemyślanych rozwiązań funkcjonalnych i łączności z internetem, przez który można nimi zdalnie zarządzać, co stanowi podstawę ich efektywności i umożliwia stały monitoring stanu oraz badanie użyteczności.[5]

Zasada działania infokiosków

System infokiosków składa się zazwyczaj z urządzeń peryferyjnych oraz centralnego serwera umożliwiającego dynamiczne zarządzanie treścią (CMS) i reklamami (adserver) oraz kontrolę ich stanu. Przy projektowaniu infokiosku zaczyna stosować się najnowsze badania do weryfikacji użyteczności stron www jak np. eye tracking czy test funkcjonalny kilku wersji prototypów. W odróżnieniu od www nie bez znaczenia jest również obudowa zewnętrzna infokiosku (design) i jego lokalizacja, która ma wpływ na jego zauważalność, funkcjonalność i efektywność.[6]

Rodzaje infokiosków wg przeznaczenia

Infokiosk restauracyjny w restauracji McDonald’s

Kiosk informacyjny. Popularny rodzaj infokiosku wykorzystywany jako forma przekazu informacji o atrakcjach turystycznych, zabytkach, eksponatach muzealnych itp. Infokioski prezentują informacje na temat danego miejsca i pozwalają na zapoznanie się z nimi w przystępnej, multiaktywnej formie.

  • Infokioski nawigacyjne. Urządzenia multimedialne instalowane w dużych centrach handlowych. Wyposażone są w dotykowy ekran i interaktywną mapę, która wskazuje trasę do określonego sklepu czy punktu usługowego.
  • Telekioski. Współczesny następca budki telefonicznej. Telekiosk zawiera zestaw narzędzi służących do komunikacji np. telefon z ekranem, SMS, e-mail itd. Telekioski wykorzystywane są w miejscach publicznych m.in. na autostradach czy lotniskach. Urządzenia popularne są w krajach słabo rozwiniętych m.in. w Afryce i niektórych częściach Azji, w których miejscowa ludność nie ma dostępu do technologii komunikacyjnych.
  • Infokiosk z usługami finansowymi. Określane jako „bank-in-a-box”. Rodzaj infokiosku, który umożliwia samodzielne wykonanie zaawansowanej transakcji bankowej bez udziału kasjera.[7]
  • Biletomat. Urządzenie, którego głównym zadaniem jest sprzedaż i wydruk biletów. Biletomaty stosowane są najczęściej w transporcie publicznym, a także przy sprzedaży biletów kinowych.
  • Infokiosk fotograficzny. Rodzaj infokiosku, za pomocą którego użytkownik wydrukować zdjęcia z ich obrazów cyfrowych.
  • Infokiosk restauracyjny. Infokiosk zawierający ofertę lokalu (menu) restauracji czy fast foodu. Służy do zamawiania i opłacania usługi gastronomicznej.
  • Wirtualna recepcja. Rodzaj kiosku multimedialnego instalowanego w przedsiębiorstwach, który pełni funkcję wirtualnej recepcji i służy między innymi do kontroli wejść pracowników, kontrahentów i gości, wydawania kart dostępu do poszczególnych stref itp.[6]

Zobacz też

Przypisy

  1. Kiosk multimedialny [online], Encyklopedia Zarządzania [dostęp 2022-12-01] (pol.).
  2. Grainger Engineering Office of Marketing and Communications, Donald L. Bitzer [online], grainger.illinois.edu [dostęp 2022-12-01] (ang.).
  3. a b Kiosk History - A History of Kiosks [online], Kiosk Kiosks [dostęp 2022-12-01] (ang.).
  4. INFO KIOSK LCD TFT [online], Dysten [dostęp 2021-07-13] (pol.).
  5. CBR Staff Writer, Torex signs licensing arrangement with McDonald's [online], Tech Monitor, 27 sierpnia 2008 [dostęp 2022-12-01] (ang.).
  6. a b Kioski multimedialne – jak wykorzystać je w biznesie? [online], SEBITU [dostęp 2022-12-01] (pol.).
  7. Future of cash: Can a 'bank in a box' replace a branch?, „BBC News”, 27 kwietnia 2017 [dostęp 2022-12-01] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya