Jan Granat

Jan Edward Granat (ur. 15 lipca 1947 w Kroczycach)^[1] – polski urzędnik służby cywilnej i ambasador tytularny; konsul generalny RP w Lipsku (1998–2003), Hamburgu (2005–2007) i Charkowie (2010–2014).

W 1971 ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie^[2], gdzie także pracował naukowo. Specjalizował się w stosunkach polsko-niemieckich, problematyce wspólnot europejskich i transportu^[3]. W 1980 ukończył także Podyplomowe Studium Służby Zagranicznej na Wydziale Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR^[2].

W 1965 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej^[2]. W 1972 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako starszy referent. W Warszawie pełnił funkcje m.in. naczelnika Wydziału Organizacji Pracy w Departamencie Konsularnym, wicedyrektora Akademii Dyplomatycznej, dyrektora Sekretariatu Ministra i dyrektora generalnego MSZ, kierownika referatu kontroli wewnętrznej w Biurze Kontroli i Audytu w MSZ. Na placówkach był attaché we wschodnim Berlinie (1972–1976) i pracownikiem ambasady PRL w Wiedniu (1980–1989). Od 1973 do 1976 wchodził w skład egzekutywy POP PZPR przy tej placówce^[2]. Od 1978 do 1979 był członkiem egzekutywy Komitetu Zakładowego w MSZ^[2]. Od 1982 do 1983 wchodził w skład egzekutywy POP przy ambasadzie w Wiedniu^[2]. Od 1985 do 1986 pełnił funkcję I sekretarza POP przy Departamencie Konsularnym MSZ^[2]. W 1985 wszedł w skład egzekutywy Komitetu Zakładowego w MSZ, a od 1986 do 1989 zajmował stanowisko I sekretarza KZ PZPR w tym resorcie^[2][4].

Kierował wydziałem konsularnym polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim (1989–1990), a od 1990 do 1996 ambasady RP w Berlinie^[1]. Trzykrotnie był konsulem generalnym: w Lipsku (1998–2003), Hamburgu (2005–2007)^[5] i Charkowie (2010–2014)^[6].

Jako konsul w Niemczech odpowiadał m.in. za reaktywację Towarzystwa Szkolnego „Oświata” w Berlinie i tworzenie punktów nauczania języka polskiego w Saksonii i w Turyngii, nadanie w Lipsku jako patrona ulicy gen. Henryka Dąbrowskiego, remont Muzeum Kraszewskiego w Dreźnie^[3].

W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Charkowa w uznaniu zasług za pomoc w organizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2012^[7].

Z żoną ma dwójkę dzieci: Paulinę i Krzysztofa^[1].