Jan Januszewicz

Jan Januszewicz

major piechoty
Pełne imię i nazwisko	Jan Klemens Januszewicz
Data i miejsce urodzenia	12 czerwca 1885 Będzin
Data śmierci	po 1934
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	PKU Tarnopol
Stanowiska	komendant PKU
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Jan Klemens Januszewicz (ur. 12 czerwca 1885 w Będzinie, zm. po 1934) – major piechoty Wojska Polskiego.

Urodził się 12 czerwca 1885 w Będzinie, ówczesnym mieście powiatowym guberni piotrkowskiej, w rodzinie Feliksa^[1][2][3].

W 1914 jako chorąży rezerwy armijnej piechoty został zmobilizowany do armii rosyjskiej^[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 71 bielewskiego pułku piechoty należącego do 18 Dywizji Piechoty^[1]. Był dwukrotnie ranny (10 sierpnia 1914 i 4 lipca 1915)^[a]. Wyróżnił się 20 października 1914 w walce pod wsią Gołębiów, kiedy atakując ufortyfikowaną pozycję wroga zdobył trzy działa z jaszczami^[1]. Awansował na podporucznika i porucznika^[1].

3 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora ze starszeństwem od dnia 7 listopada 1918 i przydzielony do okręgowego piotrkowskiego pułku piechoty^[4]. W 1919 został wyznaczony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień 54 pułku piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 54 pułk piechoty^[5][6]. 15 listopada 1921 kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Powiatową Komendę Uzupełnień Tarnopol, a obowiązki jej komendanta pełnił przez kolejnych siedem lat^[7][8][9]. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 320. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[10]. 23 grudnia 1927 został przeniesiony z 54 pp do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na stanowisku komendanta PKU Tarnopol^[11]. W lutym 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI^[12]. Z dniem 31 sierpnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku^[13]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Pińczów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”^[14].

W czasie służby w armii rosyjskiej otrzymał:

• Order Świętego Jerzego 4 stopnia – 12 stycznia 1915,
• Order Świętego Włodzimierza 4 stopnia z mieczami i kokardą – 29 marca 1916,
• Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami – 22 stycznia 1917,
• Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i kokardą – 15 listopada 1915,
• Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 4 marca 1915,
• Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” – 27 sierpnia 1916^[1].

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
• Józef Kula: Zarys historji wojennej 54-go pułku strzelców kresowych. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.