Jan Michnowicz

Jan Michnowicz

podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia	7 maja 1896 Podgórze
Data śmierci	po 1945
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	PUWFiPW
Stanowiska	zastępca komendanta głównego JHP
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Jan Michnowicz (ur. 7 maja 1896 w Podgórzu, zm. po 1945) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Stanisława i Anny z domu Wymiatałek urodzony 7 maja 1896 w Podgórzu^[1][2][3]. Był młodszym bratem Emila Włodzimierza (ur. 1894)^[4]. W 1906 rozpoczął naukę w klasie pierwszej c. k. Gimnazjum w Podgórzu^[5]. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie ósmej ze zdanym egzaminem dojrzałości^[6].

1 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 6 kompanii 2 pułku piechoty^[1]. We wrześniu wyruszył na front w Karpatach^[1]. 24 października 1914 pod Nadwórną został ranny^[1]. 8 grudnia 1914 pod Ciuszką został ranny po raz drugi^[1]. Od 19 grudnia 1914 leczył się w Wiedeńskim Szpitalu Ogólnym(inne języki)^[7]. 19 stycznia 1915 w bitwie pod Kirlibabą znów został ranny^[1]. Później przydzielony został do Szkoły Podchorążych Legionów Polskich w Máramarossziget^[3]. 14 maja 1915, po ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminów „ze stopniem dostatecznym”, został mianowany aspirantem oficerskim w randze tytularnego sierżanta z poborami plutonowego^[8][9]. Następnie został przydzielony do 3 kompanii 6 pułku piechoty. 9 sierpnia 1915 został mianowany chorążym w piechocie^[10]. 20 października 1915 w bitwie pod Kuklami został ranny po raz czwarty^[1][11]. W lutym 1917 został przeniesiony do 3 pułku piechoty i przydzielony do Komendy Placu Lwów^[10][3]. W międzyczasie ukończył cztery semestry na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego^[1]. 28 lutego 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i został przydzielony do 1 pułku piechoty (późniejszego 7 pułku piechoty Legionów^[1].

W listopadzie 1918 „automatycznie przeszedł” z Polskiej Siły Zbrojnej do Wojska Polskiego^[1]. W szeregach 7 pułku piechoty Legionów walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami^[1]. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich^[12]. Wyróżnił się 21 września 1920 dowodząc 8 kompanią w bitwie o Brzostowicę^[1].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego^[1][13][14]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 440. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[15][16]. W 1924 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku^[17]. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 131. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[18][19][20]. W następnym roku został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu^[21]. W kwietniu 1928 został przesunięty ze stanowiska dowódcy zlikwidowanego III batalionu na stanowisko dowódcy II batalionu^[22][23]. W grudniu tego roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 6a w Rawie Ruskiej na stanowisko dowódcy batalionu^[24]. 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień podpułkownika w korpusie oficerów piechoty i 27. lokatą^[25][26][27]. W czerwcu 1930 został przeniesiony do 26 pułku piechoty w Gródku Jagiellońskim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku^[28]. W listopadzie 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Słobódka”^[29][1][30]. 21 marca 1935 ogłoszono jego przeniesienie z KOP do 74 pułku piechoty w Lublińcu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku^[31]. 2 czerwca 1935 wyjechał ze Słobódki żegnany serdecznie przez ludność cywilną, która ofarowała mu szablę „jako upominek za pracę społeczną na terenie gminy”^[32]. Rada gminy słobódzkiej nadała mu obywatelstwo honorowe, a Związek Strzelecki powiatu bracławskiego uznał go za członka zasłużonego^[32]. W marcu 1939 pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisku zastępcy komendanta głównego Junackich Hufców Pracy^[33].

W czasie kampanii wrześniowej wyjechał z kraju i został internowany na terytorium Królestwa Rumunii. Wiosną 1941 został wydany niemieckim władzom wojskowym. 14 marca 1941 przybył do Oflagu VI E Dorsten, gdzie otrzymał numer jeniecki „37”. 17 września 1942 został przeniesiony do Oflagu VI B Dössel, a później do Stalagu VI F^[34].

Był żonaty, miał dwóch synów: Bohdana Aleksandra (ur. 1925) i Ludomira Zbigniewa (ur. 1927)^[1].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4875^[35][36]
• Krzyż Niepodległości – 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[37][38][39][40]}
• Krzyż Walecznych czterokrotnie^[26][41] (po raz czwarty „za udział w b. Legionach Polskich w 6 pp”^[42][43])
• Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”^[44][45]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
• Odznaka za Rany i Kontuzje z czterema gwiazdkami^[1]
• Krzyż Pamiątkowy 6 pułku piechoty Legionów Polskich^[46]

• IX. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Podgórzu za rok szkolny 1907. Kraków: Nakładem Funduszu Naukowego, 1907.
• XVI. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Podgórzu za rok szkolny 1914. Kraków: Nakładem Funduszu Naukowego, 1914.
• Lista Chorych, Rannych, Zabitych i Zaginionych Legionistów do Kwietnia 1915 roku. Piotrków: Centralny Oddział Ewidencyjno-Werbunkowy Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, 1915-08-01.
• IV Lista strat Legionów Polskich. Piotrków: Centralny Urząd Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1916-01-01.
• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Jan Kazimierz Ciastoń, Adam Lisiewicz, Edward Skarbek, Edward Wojciechowski: Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. T. 1: Tradycja. Warszawa: Komenda Koła 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich i Dowództwo 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego, 1939.
• Ferdynand Markiewicz: Zarys historji wojennej 7-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.