Jan Wolgner
| Data i miejsce urodzenia |
16 grudnia 1863 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
8 października 1926 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca dywizji |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Jan Wolgner (ur. 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, zm. 8 października 1926 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, w rodzinie Jana i Wiktorii Bensdorf[1][2]. Był starszym bratem Gustawa (1866–1932), pułkownika Wojska Polskiego[3][4]. Przez pięć lat uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie[2]. W 1882 ukończył Wyższą Wojskową Szkołę Realną w Mährisch Weißkirchen, a trzy lata później Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt[5].
Od 18 sierpnia 1885 pełnił zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1913 został przeniesiony z Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 13 w Opawie do Czeskiego Pułku Piechoty Nr 21 w Kutnej Horze na stanowisko komendanta 1. batalionu, który był detaszowany w Brczko, w Bośni i Hercegowinie. W czasie służby awansował na kolejne stopnie:
- porucznika (niem. Leutnant) – 1 września 1885,
- nadporucznika (niem. Oberleutnant) – 1 maja 1889,
- kapitana (niem. Hauptmann) – 1 maja 1896,
- majora (niem. Major) – 1 maja 1909,
- podpułkownika (niem. Oberstleutnant) – 1 listopada 1912,
- pułkownika (niem. Oberst) – 1 marca 1915.
1 listopada 1918 został internowany przez Ukraińców w Stanisławowie[6]. 29 maja 1919, po uwolnieniu, powierzono mu funkcję dowódcy szpitali w Stanisławowie[5]. 17 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austriacko-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem od dnia 1 marca 1915, i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa[7][8]. Od 21 sierpnia 1919 dowodził XXIII Brygadą Piechoty. Od 18 stycznia do 21 kwietnia 1921 był kierownikiem wyszkolenia w Dowództwie 6 Armii[9].
Od 17 września 1921 dowódca 18 Dywizji Piechoty[2]. Na podstawie dekretu Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z dnia 9 września 1922 został przeniesiony z dniem 1 października 1922 w stan spoczynku, w stopniu generała brygady[10]. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady[11][12].
Mieszkał w Krakowie[13], a później w Stanisławowie przy ul. Moniuszki 11a[14]. Został osadnikiem wojskowym w koloniach Butyń I i II (osada Butyń, gmina Wiśniowiec)[15]. Zmarł 8 października 1926 w Stanisławowie[16].
Był żonaty z Marią Goral, dzieci nie miał[17][2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1109 – 19 lutego 1922[18][19]
- Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami – 29 sierpnia 1915[20]
- Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy – 13 kwietnia 1906[20]
Przypisy
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ a b c d Stawecki 1994 ↓, s. 353.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 57.
- ↑ Wolgner Gustaw. Zakład Usług Komunalnych w Przemyślu Sp. z o.o.. [dostęp 2025-12-28].
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 12.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5, 26.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2820, 2830.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 353, tu błędnie 1 listopada 1918.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 10.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922, s. 719.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923, s. 738.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 353, tu błędnie, jako tytularny generał brygady.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1406.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 98.
- ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 227. [dostęp 2015-04-10].
- ↑ Kolekcja ↓, s. 95, 97.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4, 95, 103.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922, s. 320.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 89–94.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 2.
Bibliografia
- Wolgner Jan. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.655 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-28].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001. ISBN 83-87103-81-0.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.