Jan Zamorski

Jan Zamorski
Data i miejsce urodzenia	24 maja 1874 ; Głogowiec, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci	22 września 1948 ; Żywiec, Polska
	poseł do Reichsratu Przedlitawii
Okres	od 1907; do 1918
	poseł na Sejm Krajowy Galicji
Okres	od 1913; do 1918
	Poseł na Sejm Ustawodawczy (II RP)
Okres	od 1919; do 1922
Przynależność polityczna	Związek Ludowo-Narodowy
	Poseł I kadencji Sejmu (II RP)
Okres	od 1922; do 1927
Przynależność polityczna	Związek Ludowo-Narodowy
	Multimedia w Wikimedia Commons

Jan Zamorski (ur. 24 maja 1874 w Głogowcu, zm. 22 września 1948 w Żywcu) – polski nauczyciel, społecznik, wydawca, działacz Ligi Narodowej, polityk Narodowej Demokracji. Poseł do Reichsratu Przedlitawii (1907-1918), na Sejm Krajowy Galicji (1913-1918) i na Sejm Ustawodawczy oraz Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego. W 1923 prezes Rady Naczelnej Związku Ludowo-Narodowego^[1].

Życiorys

Syn Kazimierza i Barbary z Wnęków. Po ukończeniu szkoły ludowej w Sieniawie uczył się w gimnazjum w Jarosławiu, naukę ukończył z wyróżnieniem. Ukończył romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Rok 1897/98 dzięki stypendium rządowemu spędził w Paryżu. Od 1898 uczył w szkole realnej w Tarnopolu. Założyciel 135 czytelń Towarzystwa Szkoły Ludowej, 41 kółek rolniczych i 43 Kas Raiffeisena. Prezes Sokoła w Wiedniu i Tarnopolu (1902-1916).

Poseł do Reichsratu Przedlitawii (1907-1918) z okręgu 68 (Tarnopol-Zbaraż-Kozowa), na Sejm Krajowy Galicji (1913-1914) z okręgu Żywiec. Od 1910 członek Ligi Narodowej. Założyciel Tygodnika Podolskiego i Głosu Polskiego. Na mocy testamentu politycznego ks. Stanisława Stojałowskiego otrzymał w 1911 tygodnik Wieniec-Pszczółka i przekształcił go w pismo endeckie. Przeniósł się wówczas do Bielska.

Po wybuchu I wojny światowej internowany przez władze austriackie jako zwolennik orientacji prorosyjskiej. W 1915 wcielony do armii austro-węgierskiej jako szeregowy i wysłany na front włoski, gdzie w 1916 dostał się do niewoli. Zwolniony z obozu jenieckiego na wniosek Agencji Lozańskiej, rekrutował żołnierzy dla Armii Polskiej we Francji z Polaków - jeńców austriackich.

Po odzyskaniu niepodległości powrócił w 1919 do kraju i objął ponownie redakcję Wieńca-Pszczółki. Wszedł z do Sejmu Ustawodawczego jako poseł z mandatu wyborczego do Reichsratu w Wiedniu, wobec nieprzeprowadzenia wyborów na terenie Galicji Wschodniej w konsekwencji toczącej się tam wojny polsko-ukraińskiej. Członek komisji zagranicznej i wojskowej Sejmu. Przewodniczący Komisji Śledczej do zbadania Okrucieństw Ukraińskich w Małopolsce wschodniej. W wyborach parlamentarnych w 1922 roku wybrany na posła na Sejm I kadencji z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej z okręgu nr 54 (Tarnopol).

Po przewrocie majowym nie odgrywał już poważniejszej roli w życiu politycznym. Powrócił do zawodu nauczycielskiego. Po przejściu na emeryturę (1934) zamieszkał w Żywcu. W czasie okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu, po II wojnie światowej krótko pracował w szkole jako nauczyciel języka angielskiego.

Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, ISBN 83-7066-569-1 s. 485 Zamorski Jan, biogram opracował Czesław Brzoza;
Biogram Jan Zamorski w: Parlament Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1927 pod red. Henryka Mościckiego i Włodzimierza Dzwonkowskiego, Warszawa 1928, s. 121-122
Biogram w bazie Biblioteki Sejmowej

Prezesi Zarządu Głównego	Stanisław Grabski (1919–1923) Stanisław Kozicki (1923-1924) Jan Załuska (1924–1927)
Prezesi Rady Naczelnej	Stanisław Głąbiński (1919–1923) Jan Zamorski (1923) Stanisław Głąbiński (1923–1927)