Jerzy Kleer

Jerzy Kleer

Data i miejsce urodzenia	7 marca 1928 Bielsko
Data i miejsce śmierci	27 lipca 2022 Otwock
prof. zw. dr hab. nauk ekonomicznych
Specjalność: teoria ekonomii, globalizacji i regionalizacja, sektor publiczny, ekonomia rozwoju, polityka gospodarcza
Alma Mater	Szkoła Główna Planowania i Statystyki w Warszawie
Uczelnia	Uniwersytet Warszawski
Rektor
Uczelnia	Wyższa Szkoła Bankowości, Finansów i Zarządzania
Okres spraw.	1995–2008
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Jerzy Kleer (ur. 7 marca 1928 w Bielsku^[1][2], zm. 27 lipca 2022 w Otwocku^[3]) – polski ekonomista, prof. zw. dr hab. nauk ekonomicznych o specjalności teoria ekonomii, globalizacji i regionalizacja, sektor publiczny, ekonomia rozwoju, polityka gospodarcza^[4]. Pracownik nieetatowy Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego^[5], rektor Wyższej Szkoły Bankowości, Finansów i Zarządzania w Warszawie w latach 1995–2008.

W czasie wojny przebywał w niemieckich obozach koncentracyjnych, m.in.: Gross Rosen, Freiburg, Waldenburg^[2]. Od 1948 do 1951 r. studiował w Wyższej Szkole Handlowej we Wrocławiu (następnie pn. Wyższa Szkoła Ekonomiczna). Jednocześnie, w latach 1949–1951 odbył edukację na I i II roku na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego^[1]. W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej^[2]. Został m.in. konsultantem Wojewódzkiego Ośrodka Szkolenia Partyjnego, a także członkiem egzekutywy OOP PZPR Wydziału Finansowego WSE^[2].

W 1951 r. ukończył pierwszy stopień studiów w WSE, w której pracował jako asystent katedry ekonomii politycznej od 1950 do 1952^[2]. Od 1951 do 1952 wykładał także ekonomię polityczną na UWr^[2]. W 1953 ukończył ekonomię w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie po uczestnictwie w seminarium prof. dr Maksymiliana Pohorillego^[6], a następnie został na tej uczelni asystentem katedry ekonomii politycznej^[2]. Studiował również w Szkole Partyjnej przy KC PZPR^[2]. W 1953 r. został lektorem KC PZPR^[2]. Był aspirantem w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR^[7]. Od 1956 do 1970 r. był kolejno starszym asystentem, adiunktem, docentem w Zakładzie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk. W latach 1958–1998 w tygodniku „Polityka” był redaktorem oraz członkiem kolegium redakcyjnego^[1].

28 listopada 1958 obronił na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Warszawskiego pracę doktorską Ekonomiczne aspekty spółdzielczości, przygotowaną pod kierunkiem prof. Oskara Langego^[6]. W 1962 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego z zakresu nauk ekonomicznych (Szkoła Główna Planowania i Statystyki w Warszawie). W latach 1971–1983 był kierownikiem Zakładu Teorii Spółdzielczości, następnie kierownikiem Zakładu Spółdzielczości Zagranicą w Spółdzielczym Instytucie Badawczym (docent, profesor nadzwyczajny, profesor zwyczajny) i jednocześnie kierownikiem Katedry Spółdzielczości, a następnie kierownikiem Katedry Ekonomii Sfery Publicznej na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego^[1]. W 1975 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego w zakresie nauk ekonomicznych, a w 1983 tytuł naukowy profesora zwyczajnego^[6]. W latach 1983–1987 był konsultantem w zakresie problemów ekonomicznych i społecznych krajów Trzeciego Świata oraz państw socjalistycznych na Uniwersytecie ONZ w Tokio^[1].

Od 1993 r. był członkiem Komitetu Prognoz „Polska 2000 Plus” przy Prezydium PAN. Jako kierujący działalnością naukową Komitetu zapoczątkował m.in. projekt poświęcony wizjom przyszłości Polski Raport „Polska 2050”^[6][8]. Od 1995 do 2008 r. był rektorem w Wyższej Szkole Bankowości, Finansów i Zarządzania, przekształconej w Wyższą Szkołę „Olympus” im. Romualda Kudlińskiego. W latach 1998–2010 był członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych – opracował ponad 100 recenzji dotyczących wniosków w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz profesora z zakresu nauk ekonomicznych. Od 2005 do 2007 był członkiem Komisji ds. Rozwoju Unii Europejskiej, a w latach 2008–2012 kierownikiem Katedry Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych w Wyższej Szkole Cła i Logistyki w Warszawie. Od 2012 r. był profesorem zwyczajnym w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN^[1].

Promotor prac doktorskich oraz recenzent prac doktorskich i habilitacyjnych^[4].

• 2009: Samorząd lokalny – dobro publiczne, Polityka Społeczna^[4]
• 2008: Między upadkiem a rozkwitem państwa opiekuńczego, Przyszłość Świat Europa Polska^[4]
• 2008: Globalizacja – zjawisko ogólne czy specyficzne, Zeszyty Naukowe Kolegium Gospodarki Światowej^[4]
• 2008: Europa od wewnątrz i od zewnątrz, Przyszłość Świat Europa Polska^[4]
• 2006: Globalne dobra publiczne – ich geneza i rola we współczesnej gospodarce, Olympus^[4]

Był autorem ponad 300 prac naukowych, które zostały opublikowane w Polsce i za granicą, oraz ponad 600 artykułów popularnonaukowych opublikowanych w czasopismach ekonomicznych^[6][9].

• 1987: Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”^[10]
• 1987: Złota odznaka Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL^[11]
• 1988: Nagroda Międzynarodowego Związku Spółdzielczego za wkład do teorii spółdzielczości, Genewa^[1]
• 2009: Nagroda Prezydium PAN za współtworzenie dorobku naukowego Komitetu Prognoz „Polska 2000 Plus”^[1]
• 2010: Międzynarodowa nagroda im N.D. Kondratiewa za wkład do nauk społecznych – przyznana przez Międzynarodową Fundację im. N.D. Kondratiewa oraz Prezydium Rosyjskiej Akademii Nauk, Moskwa^[12]

• Bibliografia profesora Jerzego Kleera
• Marian Gorynia, Recenzja dorobku Jerzego Kleera
• Stanisław Owsiak, Recenzja dorobku Jerzego Kleera
• Bogusław Fiedor, O dorobku naukowo-badawczym i przebiegu pracy naukowej Jerzego Kleera