Johnny Marr

Johnny Marr
Ilustracja
Johnny Marr (2012)
Imię i nazwisko

John Martin Maher

Data i miejsce urodzenia

31 października 1963
Manchester

Instrumenty

gitara elektryczna, gitara basowa, gitara akustyczna, keyboard, fortepian, harmonijka ustna, mandolina

Gatunki

rock alternatywny, indie rock, indie pop, jangle pop

Zawód

muzyk, piosenkarz, tekściarz

Aktywność

od 1982

Wydawnictwo

Rough Trade(inne języki), Sire, Warner, New Voodoo, BMG

Zespoły
The Smiths, Electronic, Johnny Marr and The Healers, Modest Mouse, The The, The Cribs
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Johnny Marr, właśc. John Martin Maher (ur. 31 października 1963 w Manchesterze) – brytyjski muzyk, piosenkarz i autor tekstów, latach 1982–1987 gitarzysta i kompozytor grupy The Smiths, który następnie występował z wieloma innymi zespołami oraz rozpoczął karierę solową.

Pochodzi z rodziny o irlandzkich korzeniach, a swoją pierwszą grupę muzyczną założył w wieku 13 lat. Był członkiem kilku zespołów z Andym Rourke’iem, zanim w 1982 roku założył The Smiths z Morrisseyem. Zespół odniósł sukces komercyjny i zdobył uznanie krytyków, a jangle popowy styl gry na gitarze Marra stał się charakterystyczną częścią brzmienia grupy. W 1987 roku doszło do rozpadu The Smiths z powodu różnic osobistych między Marrem a Morrisseyem. Od tego czasu Marr był członkiem The Pretenders, The The, Electronic, Modest Mouse i The Cribs, a także stał się muzykiem sesyjnym, współpracując z takimi artystami, jak Kirsty MacColl(inne języki), Pet Shop Boys, Talking Heads, Bryan Ferry czy Hans Zimmer.

Po wydaniu w 2003 roku albumu zatytułowanego Boomslang(inne języki) jako Johnny Marr and the Healers, w 2013 roku wydał swój pierwszy solowy album The Messenger(inne języki). Jego drugi solowy album Playland(inne języki) ukazał się w 2014 roku, a po nim Call the Comet(inne języki) w 2018 roku oraz cztery lata później Fever Dreams Pts 1–4(inne języki). W 2016 roku ukazała się autobiografia Marra pt. Set the Boy Free[1].

Wczesne życie

Marr urodził się 31 października 1963 roku w szpitalu Saint Mary’s(inne języki) w Manchesterze[2] jako syn Johna Josepha Mahera i Frances Patricii Doyle, irlandzkich emigrantów pochodzących z hrabstwa Kildare[3]. Jego rodzina początkowo mieszkała w Ardwick Green[4], ale w 1972 roku przeniosła się na osiedle mieszkaniowe przy Altrincham Road w Wythenshawe(inne języki)[1][5]. Marr uczęszczał do szkoły podstawowej St Aloysius w Ardwick, po czym przeniósł się do szkoły podstawowej Sacred Heart[6]. W 1975 roku został uczniem katolickiej szkoły gramatycznej St Augustine’s w Sharston[1], która w 1977 roku połączyła się z innymi placówkami, tworząc szkołę średnią St John Plessington[7][8]. Marr marzył, by zostać profesjonalnym piłkarzem. Został zaproszony przez Nottingham Forest i odbył testy w młodzieżowej drużynie Manchesteru City[9][10].

Marr przyznał po latach, że przeprowadzka jego rodziny do Wythenshawe była „jak przeprowadzka do Beverly Hills” i że dzięki niej poznał „grupę gitarzystów”, co „zmieniło jego życie”[11][12]. Gitarzysta Billy Duffy(inne języki), późniejszy członek zespołu The Cult, grał w szkolnym zespole, który ćwiczył po drugiej stronie ulicy od nowego domu Marra, a Marr przesiadywał tam i słuchał ich prób[13]. Nauczył się grać na gitarze z płyt winylowych i słownika akordów gitarowych bez pomocy nauczyciela[14]. Swój pierwszy zespół, Paris Valentinos, założył w wieku 13 lat wspólnie z Andym Rourke’iem, który chodził do tej samej szkoły średniej co Duffy i Kevinem Williamsem, późniejszym aktorem znanym jako Kevin Kennedy(inne języki). Wystąpili po raz pierwszy na imprezie jubileuszowej w Benchill(inne języki) w czerwcu 1977 roku, grając covery The Rolling Stones i Thin Lizzy[15].

W 1979 roku zagrał pojedynczy koncert w Wythenshawe Forum z zespołem Sister Ray i ponownie połączył siły z Rourke’iem w grupie White Dice. Zespół ten wziął udział w konkursie na kasety demo organizowanym przez NME i wygrał przesłuchanie do F-Beat Records(inne języki), w którym wziął udział w kwietniu 1980 roku, lecz ostatecznie nie podpisano z nimi kontraktu[16]. Około 14. roku życia zaczął pisać swoje nazwisko jako „Marr”, aby uprościć wymowę tym, którzy mieli trudności z wymówieniem jego imienia „Maher” i by uniknąć pomyłek z perkusistą Buzzcocks, Johnem Maherem(inne języki)[17].

W październiku 1980 roku Marr zapisał się do Wythenshawe College(inne języki) i został przewodniczącym tamtejszego Związku Studentów[18]. Zespół White Dice rozpadł się w 1981 roku, po czym Marr i Rourke założyli funkowy zespół Freak Party z Simonem Wolstencroftem(inne języki) na perkusji. Mniej więcej w tym samym czasie Marr poznał Matta Johnsona(inne języki), z którym później współpracował[19].

Kariera muzyczna

The Smiths

Na początku 1982 roku Freak Party rozpadło się z powodu braku możliwości znalezienia odpowiedniego wokalisty. Marr zwrócił się do Roba Allmana, wokalisty White Dice, który zasugerował Stevena Morrisseya, wokalistę zespołu punkowego The Nosebleeds(inne języki). Marr skontaktował się ze wspólnym znajomym, Stephenem Pomfretem, prosząc o przedstawienie go i w maju odwiedzili Morrisseya w jego domu przy Kings Road w Stretford[20].

Dźwięki gitar Marra, Rickenbackera i Fendera Telecastera, stało się synonimem brzmienia The Smiths[21]. Przyjaciel Marra, Andy Rourke, dołączył do zespołu jako basista, a Mike Joyce(inne języki) został zwerbowany jako perkusista[22]. Podpisując kontrakt z niezależną wytwórnią Rough Trade Records(inne języki), 13 maja 1983 roku wydali swój pierwszy singel „Hand in Glove(inne języki)”[23]. W lutym 1984 roku grono fanów The Smiths było na tyle duże, aby wypromować debiutancki album zespołu(inne języki), który dotarł na 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów[24][25]. Na początku 1985 roku zespół wydał swój drugi album, Meat Is Murder(inne języki) . Był on bardziej krzykliwy i polityczny niż jego poprzednik i był to jedyny album zespołu (pomijając kompilacje), który dotarł na pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W 1985 roku zespół odbył długie trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, nagrywając jednocześnie kolejny album studyjny, The Queen Is Dead[22].

Spór prawny z Rough Trade opóźnił wydanie The Queen Is Dead o prawie siedem miesięcy (został ukończony w listopadzie 1985 roku), a Marr zaczynał odczuwać stres związany z wyczerpującym harmonogramem tras koncertowych i nagrań zespołu. Później powiedział NME: „To, że byłem w gorszym stanie, to nie była połowa problemu: byłem bardzo chory. Kiedy trasa faktycznie się skończyła, wszystko stawało się trochę… niebezpieczne. Po prostu piłem więcej, niż byłem w stanie udźwignąć”[26]. Tymczasem Rourke został zwolniony z zespołu na początku 1986 roku z powodu uzależnienia od heroiny, choć wkrótce został ponownie do niego przyjęty. Pomimo nieustającego sukcesu, osobiste różnice w zespole – w tym coraz bardziej napięte stosunki między Morrisseyem i Marrem – sprawiły, że zespół był o krok od rozpadu[22].

W lipcu 1987 roku Marr opuścił grupę, a przesłuchania mające na celu znalezienie jego następcy okazały się bezowocne. Kiedy we wrześniu ukazał się album Strangeways, Here We Come, zespół się rozpadł[27]. Sytuację tę przypisywano przede wszystkim irytacji Morrisseya spowodowanej współpracą Marra z innymi artystami i narastającej frustracji Marra związanej z muzyczną nieelastycznością Morrisseya. Odnosząc się do utworów nagranych podczas ostatniej wspólnej sesji grupy (strony B singla „Girlfriend in a Coma”, który poprzedzał wydanie albumu), Marr powiedział: „Napisałem I Keep Mine Hidden(inne języki), ale Work Is a Four-Letter Word nienawidziłem. To była ostatnia kropla, naprawdę. Nie założyłem zespołu, żeby wykonywać piosenki Cilli Black”[28]. W 1989 roku w wywiadzie dla młodego fana Tima Samuelsa(inne języki), późniejszego dziennikarza BBC, Morrissey stwierdził, że przyczyną ostatecznego rozpadu zespołu był brak osoby zarządzającej i problemy biznesowe[29]. W wywiadzie z 2016 roku Marr zgodził się z tym stwierdzeniem[30].

Gra Marra na gitarze stała się fundamentem dla kolejnych zespołów pochodzących z Manchesteru, które powstały po The Smiths. Gitarzysta The Stone Roses John Squire(inne języki) stwierdził, że Marr miał na niego ogromny wpływ[31]. Gitarzysta prowadzący Oasis Noel Gallagher przypisał wpływ The Smiths na swoją grę, a zwłaszcza Marra, którego opisał jako „pieprzonego czarodzieja”, dodając, że „on jest wyjątkowy, nie da się grać tego, co on”[32].

Po rozpadzie The Smiths

The Pretenders, The The, Electronic (1987–1999)

W sierpniu 1987 roku Marr był przez bardzo krótki czas oficjalnym członkiem The Pretenders. Pod koniec 1987 roku odbył trasę koncertową z zespołem i pojawił się na podwójnym singlu „Windows of the World” / „1969”[33][34]. Następnie opuścił The Pretenders, po czym nagrywał i koncertował z The The od 1988 do 1994 roku, wydając wspólnie dwa albumy studyjne[33][35]. Jednocześnie założył grupę Electronic z Bernardem Sumnerem z New Order[33]. Electronic byli aktywni z przerwami przez całe lata 90. XX wieku, wydając swój ostatni album w 1999 roku[36].

Praca sesyjna (1987–2002)

W 1992 roku Marr i Billy Duffy(inne języki) nagrali cover utworu Ennio Morricone „The Good, the Bad and the Ugly” na album kompilacyjny Ruby Trax(inne języki)[37][38].

Marr pracował jako muzyk sesyjny i współpracownik piszący dla takich artystów, jak: Pet Shop Boys, Bryan Ferry, Billy Bragg, Kirsty MacColl(inne języki), Black Grape(inne języki), Jane Birkin, Talking Heads[33] i Beck[39]. Grał na gitarze w czterech utworach na ostatnim albumie Talking Heads Naked, w tym w singlu „(Nothing But) Flowers(inne języki)” i pojawił się w teledysku do tej piosenki[40].

Grał na gitarze w kilku utworach Pet Shop Boys; pojawiał się gościnnie na ich albumach, a jego najbardziej znaczący wkład to Release (2002)[41]. Jedyny remiks, jaki Marr kiedykolwiek do tego czasu wykonał, pochodził właśnie z albumu Pet Shop Boys – był to miks jego ulubionego utworu z albumu Actually z 1987 roku, zatytułowany „I Want to Wake Up”, który został wydany jako strona B singla „Can You Forgive Her?(inne języki)” z 1993 roku[42][43]. Później występował jako gościnny muzyk na albumie Oasis Heathene Chemistry[44].

Johnny Marr and the Healers (od 2000)

W 2000 roku Marr zrekrutował perkusistę Zaka Starkeya (syna Ringo Starra), gitarzystę Cavewaves Lee Spencera i byłego basistę Kula Shaker Alonzę Bevana(inne języki) do swojego projektu muzycznego Johnny Marr and the Healers[45][46]. Zespół powstawał przez dwa lata, ponieważ Marr chciał, aby członkowie byli wybierani „na zasadzie chemii”. Ich debiutancki, a zarazem jedyny album Boomslang(inne języki) ukazał się w 2003 roku, a wszystkie teksty napisał Marr. W grudniu 2011 roku pojawił się darmowy utwór do pobrania zatytułowany „Free Christmas”, a album Boomslang został ponownie wydany w 2024 roku[47].

7 Worlds Collide (2001–2009)

Marr wykonał dwie piosenki The Smiths oraz muzykę innych artystów z supergrupą o nazwie 7 Worlds Collide(inne języki), w skład której wchodzili członkowie Pearl Jam, Radiohead, Split Enz i innych grup. Zespół utworzył przez Neil Finn ze Split Enz i Crowded House w 2001 roku[48]. Drugi zestaw koncertów odbył się w grudniu 2008 i styczniu 2009 roku, a w sierpniu tego samego roku wydano album z materiałem studyjnym zatytułowany The Sun Came Out(inne języki), aby zebrać pieniądze dla Oxfam[49].

Modest Mouse (2006–2009)

W 2006 roku rozpoczął współpracę z Isaakiem Brockiem z Modest Mouse nad utworami, które ostatecznie znalazły się na wydanym w 2007 roku albumie zespołu We Were Dead Before the Ship Even Sank(inne języki). Zespół ogłosił następnie, że Marr został pełnoprawnym członkiem zespołu, a zreformowany skład intensywnie koncertował w latach 2006–2007[50][51].

Album We Were Dead Before the Ship Even Sank osiągnął pierwsze miejsce na amerykańskiej liście Billboard pod koniec marca 2007 roku. Dla Marra był to pierwszy raz, kiedy jego płyta znalazła się na pierwszym miejscu w Stanach Zjednoczonych. Wcześniej najwyższą pozycję na liście przebojów osiągnął zespół Electronic, którego singel „Getting Away With It” znalazł się w pierwszej czterdziestce listy przebojów[52].

Podczas trasy koncertowej po Los Angeles z Modest Mouse, Marr spędził dzień w domowym studiu Johna Frusciantego i współpracował przy nagraniu jego albumu The Empyrean. Nagrał kilka ścieżek gitarowych do utworów „Enough of Me” i „Central”[53].

The Cribs (2008–2011)

Marr występujący z zespołem The Cribs w Waszyngtonie (2010)

Marr dołączył do The Cribs w 2008 roku, po spotkaniu Gary’ego Jarmana(inne języki), gdy obaj przebywali w Portland w stanie Oregon[54]. W 2009 roku nagrał z zespołem album Ignore the Ignorant(inne języki), który premierę miał 7 września tego samego roku i osiągnął 8. miejsce na brytyjskiej liście przebojów[55][56]. Marr powiedział, że album jest „tak dobry, jak wszystko, co do tej pory zrobiłem”[54].

W kwietniu 2011 roku potwierdzono, że Marr nie jest już członkiem zespołu[57]. Marr, który miał oficjalnie opuścić zespół w styczniu, wydał oświadczenie, w którym potwierdził, że „w ciągu najbliższego roku lub dłużej” będzie pracował nad materiałem solowym[58].

W 2013 roku Marr powrócił, by 19 grudnia zagrać z The Cribs podczas drugiego z dwóch specjalnych pokazów bożonarodzeniowych w Leeds Academy[59].

Dalsza praca sesyjna i kariera solowa (od 2011)

Marr występujący z Andym Rourke’iem w nowojorskiej Webster Hall(inne języki) (2013)

Pod koniec 2007 roku córka Marra, Sonny, wystąpiła jako wokalistka wspierająca w utworze „Even a Child” z albumu Time on Earth zespołu Crowded House, w którym jej ojciec grał na gitarze[60][61].

Marr odegrał dużą rolę w tworzeniu ścieżki dźwiękowej do filmu akcji / science-fiction Incepcja z 2010 roku, który został napisany i wyreżyserowany przez Christophera Nolana. Używając 12-strunowej gitary, skomponował powtarzalne, proste melancholijne dźwięki, które stały się tematem przewodnim postaci protagonisty, granego przez Leonardo DiCaprio. „Ciągle przychodziło mi do głowy to określenie wzburzony” – powiedział Marr – „Masz tę postać, która przez cały film ma ten ukryty zamęt”. Wieloletni współpracownik Nolana, kompozytor Hans Zimmer, napisał do filmu ścieżkę dźwiękową[62].

Marr w 2007 roku zaczął współpracę z firmą Fender, aby opracować i zaprojektować własną gitarę. Na łamach czasopisma American Songwriter napisano, że „Fender musiał zmodyfikować swój proces produkcyjny ze względu na pewne zmiany wprowadzone przez Marra, ale gitara nadal będzie sprzedawana w cenie zbliżonej do ceny innych Fenderów produkowanych w Ameryce”[63].

25 lutego 2013 roku wydał swój debiutancki solowy album The Messenger(inne języki) w Wielkiej Brytanii nakładem Warner, a 26 lutego w Stanach Zjednoczonych nakładem Sire[64]. Poprzedził go singel „Upstarts”, wydany w Wielkiej Brytanii 18 lutego 2013 roku[65]. Marr nagrał muzykę do filmu Niesamowity Spider-Man 2 z 2014 roku wraz z Hansem Zimmerem, Pharrellem Williamsem, Michaelem Einzigerem i Davidem A. Stewartem[66].

Drugi solowy album zatytułowany Playland(inne języki) ukazał się 6 października 2014 roku[67]. Po premierze Marr odbył światową trasę koncertową promującą Playland, która rozpoczęła się w Wielkiej Brytanii 13 października tego samego roku[68]. Głównym singlem z albumu był utwór „Easy Money(inne języki)”[69]. Jeszcze w tym samym miesiącu wystąpił jako gościnny muzyk u Hansa Zimmera na jego dwóch koncertach pn. „Hans Zimmer: Revealed” w londyńskim Hammersmith Apollo[70][71]. W grudniu 2014 roku Marr ogłosił odwołanie pozostałej części swojej trasy po Stanach Zjednoczonych promującej Playland z powodu choroby bliskiego członka rodziny[72]. W styczniu 2016 roku podał nowe i przełożone daty występów w ramach swojej trasy West Coast „California Jam”, która miała miejsce w USA w lutym i marcu 2016 roku[73].

Marr na Ohana Festival(inne języki) 2018

Marr wystąpił w utworze „Ballad of the Mighty I(inne języki)”, drugim singlu z albumu Chasing Yesterday(inne języki) zespołu Noel Gallagher’s High Flying Birds, grając na gitarze prowadzącej. Dołączył do zespołu podczas koncertu w Manchesterze, aby wykonać ten utwór[74]. Marr skomponował utwór „My Monster” na albumie Blondie Pollinator, który ukazał się 5 maja 2017 roku[75]. 12 marca 2018 roku Marr ogłosił swój trzeci solowy album Call the Comet(inne języki), który ukazał się 15 czerwca tego samego roku[76].

Marr zagrał set na scenie The Other Stage podczas festiwalu Glastonbury 29 czerwca 2019 roku[77], a później dołączył do The Killers podczas ich głównego występu na scenie Pyramid Stage, aby zagrać na gitarze w utworach „This Charming Man” i „Mr. Brightside” w ramach bisu zespołu[78].

Kiedy Zimmer komponował muzykę do filmu o Jamesie Bondzie Nie czas umierać, Marr został zaproszony do wykonania ścieżki dźwiękowej. Grał również na gitarze w piosence przewodniej(inne języki) wykonywanej przez Billie Eilish[79] i był obecny podczas premierowego wykonania utworu na żywo podczas gali Brit Awards 2020[80]. W sierpniu 2021 roku Marr podpisał kontrakt na album z BMG[81] i 31 sierpnia zadebiutował na swoich platformach społecznościowych nowym singlem zatytułowanym „Spirit Power & Soul”. Była to piosenka pochodząca z jego EP-ki Fever Dreams Pt 1(inne języki), która ukazała się 15 października 2021 roku[82]. Jego czwarty solowy album, Fever Dreams Pts 1–4(inne języki), który stał się również jego pierwszym podwójnym LP, ukazał się 25 lutego 2022 roku[83][84][85].

Występ Marra w Saffron Walden (2024)

Marr dołączył do The Killers podczas ich trasy koncertowej w 2022 roku, aby promować album Imploding the Mirage(inne języki) z 2020 roku, będąc supportem podczas amerykańskiej trasy koncertowej, a także dołączając do nich w coverze The Smiths i „Mr. Brightside” na bis. Podczas trasy koncertowej w Los Angeles The Killers i Marr wystąpili także na scenie z byłym gitarzystą Fleetwood Mac Lindseyem Buckinghamem[86].

W listopadzie 2023 roku ukazał się album kompilacyjny Spirit Power: The Best Of Johnny Marr, który zawierał najlepsze utwory z jego czterech solowych albumów oraz dwa nowe nagrania studyjne[87]. Zapowiedziano również towarzyszącą albumowi trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, z koncertami m.in. w Newcastle, Glasgow, Leeds, Liverpoolu, Londynie i Nottingham w kwietniu 2024 roku[88].

20 stycznia 2025 roku wystąpił wspólnie z Franz Ferdinand na koncercie, podczas którego wykonał trzy utwory: „Build It Up” z albumu The Human Fear(inne języki), „Do You Want To” z albumu You Could Have It So Much Better i „Bigmouth Strikes Again(inne języki)” z albumu The Smiths The Queen Is Dead. Koncert ten odbył się w Aviva Studios w Manchesterze w ramach Amazon Music City Sessions[89][90]. 24 czerwca tego samego roku zespół udostępnił nagraną w studiu nową wersję piosenki „Build It Up” z udziałem Marra[91].

Na początek sierpnia 2026 roku zapowiedziano jego pierwszy solowy występ w Polsce – w Katowicach na Off Festivalu[92].

Styl i wpływy muzyczne

Trzema największymi inspiracjami Marra, jeśli chodzi o grę na gitarze, byli Nile Rodgers, Bert Jansch i James Williamson[93]. Jego brzęcząca gra na gitarze w The Smiths była inspirowana przez Neila Younga i Danny’ego Whittena(inne języki) z Crazy Horse oraz Jamesa Honeymana-Scotta(inne języki) z The Pretenders. Stwierdził również, że George Harrison z The Beatles, w szczególności jego gra w „Ticket to Ride”, zainspirował go do gry na dwunastostrunowych gitarach Rickenbacker(inne języki)[94].

Podczas gry w The Smiths często stroił swoją gitarę o pełny ton wyżej do ♯, aby dostosować ją do skali głosu Morrisseya, a także używał otwartych strojów. Jest znany z tworzenia melodii arpeggio i (czasami) nietypowych progresji akordów, a także szeroko wykorzystuje puste struny podczas akordowania, aby uzyskać brzmienie. Chciał grać muzykę, która była popowa: „Skupiałem się w 100% na dostarczaniu interesujących gitarowych chwytów i nadawaniu roli gitarzysty jakiegoś kosmicznego charakteru. Gitarzysta popowy skrzyżował się z szalonym profesorem. Tak właśnie o sobie myślałem”[95]. W wywiadzie dla BBC z 2007 roku powiedział, że jego celem w The Smiths było „odchudzenie” swojego stylu i unikanie rockowych gitarowych klisz[96].

Wymieniając producenta Phila Spectora jako inspirację, Marr powiedział: „Podoba mi się pomysł płyt, nawet tych z dużą ilością przestrzeni, które brzmią symfonicznie. Podoba mi się pomysł, aby wszyscy gracze połączyli się w jedną atmosferę”[97]. Na Marra wpływ mieli również Rory Gallagher[98] Pete Townshend z The Who[99], Jimi Hendrix[100], John McGeoch z Magazine i Siouxsie and the Banshees oraz John McLaughlin, którego nazwał „największym gitarzystą, jaki kiedykolwiek żył”[101][102].

Marc Bolan z T. Rex również miał na Marra silny wpływ ze względu na groove i brzmienie, które oszołomiło słuchacza[103]. Wyjaśnił: „Staram się myśleć o gitarze w kontekście spektrum Jamesa Williamsona, który grał w The Stooges w erze Raw Power, z jednej strony, a z drugiej strony, Johna McLaughlina i jego solowej płyty My Goal’s Beyond(inne języki) . Lubię całe spektrum pomiędzy, a to może być – i jest – Richard Lloyd z Television, John McGeoch z Siouxsie and the Banshees, Nile Rodgers. Dla mnie ci ludzie są magikami i artystami”[104].

Kiedy Marr zaczął śpiewać jako artysta solowy w 2012 roku, powiedział: „[Frontmanami], z którymi się utożsamiałem, byli Peter Perrett(inne języki), Colin Newman, Pete Shelley(inne języki), Siouxsie Sioux. Śpiewali z głowy i mieli integralność”[105]. Stwierdził również: „Absolutnie nie interesuje mnie bycie frontmanem w zespole, który obnaża moją duszę lub uczucia w piosenkach. Siouxsie Sioux, Ray Davies(inne języki) czy Howard Devoto(inne języki) nie śpiewają z jakiegoś dziwnego, tandetnego, sentymentalnego miejsca. Co jest złego w śpiewaniu z głowy?”[106].

Nagrody i wyróżnienia

Marr na Uniwersytecie Salfordzkim w czerwcu 2012 roku

W 2007 roku Marr został mianowany profesorem wizytującym muzyki na Uniwersytecie Salfordzkim, gdzie 4 listopada 2008 roku wygłosił wykład inauguracyjny oraz poprowadził serię warsztatów i zajęć mistrzowskich dla studentów kierunku licencjackiego (z wyróżnieniem) Muzyka popularna i nagrania[107].

W 2010 roku został wybrany czwartym najlepszym gitarzystą ostatnich 30 lat w ankiecie przeprowadzonej przez BBC[108].

19 lipca 2012 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Salfordzkiego za „wybitne osiągnięcia” i „zmianę oblicza brytyjskiej muzyki gitarowej”[109]. W 2013 roku otrzymał nagrodę „Godlike Genius” magazynu NME. Stwierdzono na jej łamach: „Nie poprzestając na przepisywaniu historii muzyki z jednym z najwspanialszych zespołów wszech czasów, The Smiths, nieustannie przekraczał granice i rozwijał się przez całą swoją karierę, współpracując z jednymi z najlepszych i najbardziej ekscytujących artystów na świecie”[110].

3 listopada 2018 roku Marr odsłonił tablicę pamiątkową w rodzinnym mieście swoich rodziców, Athy w Irlandii. Było to częścią projektu Made of Athy[111].

19 stycznia 2021 roku otrzymał nagrodę Boss Lifetime Achievement Award w ramach targów branży muzycznej NAMM[112].

Życie prywatne

Marr i jego żona Angie są razem od 1979 roku[113]. Mają dwójkę dzieci, Sonny[114] i Nile’a Marra(inne języki). Nile został muzykiem i był frontmanem zespołu Man Made[115], po czym rozpoczął karierę solową[116].

Marr przestał jeść mięso około 1985 roku w ramach solidarności z Morrisseyem i Angie. Stwierdził: „To nie jest dobry pomysł, żeby mieć album numer jeden o nazwie Meat Is Murder i być widzianym, jak je kanapkę z bekonem”[117]. Po spotkaniu amerykańskiej grupy rapowej Naughty by Nature zainspirował się ich filozofią siły poprzez zdrowie, a wkrótce potem rzucił picie i palenie i został weganinem[117][30].

Jest zapalonym biegaczem i ukończył Maraton Nowojorski w 2010 roku z czasem 3:54:18[118]. Jest kibicem Manchester City F.C. od 1972 roku[119], i widywano go na meczach[113]. Jest patronem Manchester Modernist Society[120].

Nie uważa się za Anglika ani Brytyjczyka, mówiąc: „Każdy, kto spojrzy wstecz na ostatnie 30 lat mojej kariery, wie, że zawsze określałem siebie jako Irlandczyka z Manchesteru. Byłem pierwszym członkiem mojej rodziny urodzonym w Anglii. Nigdy nie określałem siebie jako Brytyjczyka ani Anglika. Jestem albo mieszkańcem Manchesteru, albo Irlandczykiem z Manchesteru – to kultura i narodowość, które są czymś samym w sobie”[95].

Dyskografia

Solowa

Albumy studyjne

Rok Tytuł Szczegóły Najwyższa pozycja na liście
UK BEL
(FL) 		BEL
(WA) 		GER NLD SCO SWE SWI
2013 The Messenger(inne języki) 10 91 153 — — 10 52 —
2014 Playland(inne języki)
  • Wydano: 6 października 2014
  • Wydawca: New Voodoo, Warner
  • Format: CD, LP, download
 9 116 192 — — 9 — —
2018 Call the Comet(inne języki)
  • Wydano: 15 czerwca 2018
  • Wydawca: New Voodoo, Warner
  • Format: CD, LP, download
 7 165 95 58 190 5 — 82
2022 Fever Dreams Pts 1–4(inne języki)
  • Wydano: 25 lutego 2022
  • Wydawca: New Voodoo, BMG
  • Format: CD, LP, download
 4 82 30 24 — 2 — 82
„—” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.
[121][122] [123] [124] [123] [124] [125]

Albumy koncertowe

Rok Tytuł Szczegóły Najwyższa pozycja na liście
UK UK Vinyl
2015 Adrenalin Baby(inne języki) 96 2
2018 Comet Tripper – Live at the Roundhouse
  • Wydano: 11 listopada 2018
  • Wydawca: Live Here Now
  • Format: CD, LP, download
 — —
Comet Tripper – Live in Manchester
  • Wydano: 21 listopada 2018
  • Wydawca: Live Here Now
  • Format: CD, LP, download
 — —
2025 Look Out Live!
  • Wydano: 19 września 2025[127]
  • Wydawca: BMG
  • Format: CD, LP, download
 — 24
„—” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.
[121][122][128] [123]

Kompilacje

Rok Tytuł Szczegóły Najwyższa pozycja na liście
UK
2019 Single Life —
2023 Spirit Power: The Best of Johnny Marr
  • Wydano: 3 listopada 2023[130]
  • Wydawca: BMG
  • Format: CD, LP, download
 7
„—” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.
[121][122] [123]

Single

Rok Tytuł Najwyższa pozycja na liście Album
UK Indie UK Vinyl
2010 „Life Is Sweet (Todd Margaret Theme)” — — brak
2013 „The Messenger” (singel promocyjny) — — The Messenger
„Upstarts” — —
„New Town Velocity” — —
„European Me” (singel promocyjny) — —
2014 „Easy Money(inne języki)” 16 — Playland
2015 „Dynamo” — 36
„I Feel You” — 3 brak
„Candidate” — 3 Playland
2017 „The Priest” (feat. Maxine Peake(inne języki)) — — brak
2018 „Hi Hello” — 1 Call the Comet
„Spiral Cities” — 3
„Summer in the City” (feat. Matt Johnson(inne języki)) — — brak
2019 „Armatopia” — — Single Life
„The Bright Parade” — —
2021 „Spirit Power and Soul” — 1 Fever Dreams Pts 1–4
„Lightning People” — 1
„Tenement Time” — —
2022 „The Speed of Love” — 2
„Night and Day (edit)” — — brak
2023 „Somewhere” — — Spirit Power: The Best of Johnny Marr
„—” oznacza, że singel nie był notowany na danej liście.
[121][122] [123] [121][122]

Jako członek zespołu

The Smiths

The The

Electronic

7 Worlds Collide

Johnny Marr and the Healers

Modest Mouse

The Cribs

Przypisy

  1. ↑ a b c Will Woodward, Set the Boy Free by Johnny Marr review – the story of the Smiths, and after, „The Guardian”, theguardian.com, 17 listopada 2016 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  2. ↑ Richard Carman, Johnny Marr − The Smiths & the Art of Gunslinging, Londyn: Music Press Books, 2015, s. 13, ISBN 978-1-78418-930-3 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  3. ↑ Fiona Sturges, Johnny Marr: Marr's attacks [online], independent.co.uk, 10 stycznia 2003 [dostęp 2010-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-31] (ang.).
  4. ↑ Marr 2016 ↓, s. 3.
  5. ↑ Richard Waite, Johnny Marr: 'Most of the new houses I've seen look shit', „The Architects’ Journal”, architectsjournal.co.uk, 14 kwietnia 2015 [dostęp 2022-03-31] (ang.).
  6. ↑ Marr 2016 ↓, s. 11, 23.
  7. ↑ 1975 Home Page St Augustine's Grammar School [online], homepage.ntlworld.com [dostęp 2026-05-09] [zarchiwizowane z adresu 2008-12-02] (ang.).
  8. ↑ St Augustine's Grammar School History [online], staugs.org [dostęp 2026-05-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-11-02] (ang.).
  9. ↑ Mick Middles, Factory: The Story of the Record Label, Londyn: Virgin Books, 2009, s. 42, ISBN 978-0-7535-1825-0 (ang.).
  10. ↑ Marr 2016 ↓, s. 69.
  11. ↑ Marr 2016 ↓, s. 21.
  12. ↑ Johhny Marr w/Billy Duffy - I Fought The Law/How Soon Is Now live@The Fillmore, SF. Lairygirl 2013-04-15. [dostęp 2026-05-09].
  13. ↑ Boss YourTone Artists — Billy Duffy Interview. Roland Media 2012-11-16. [dostęp 2026-05-09].
  14. ↑ Mélanie Holé, Johnny Marr: L'élégance à l'anglaise, „Guitarist & Bass Magazine”, 255, Montreuil, Seine-Saint-Denis: Duchâteau-Voisin, 2012, s. 39, OCLC 644431866 (fr.).
  15. ↑ Rogan 1994 ↓, s. 22-23.
  16. ↑ Rogan 1994 ↓, s. 29-31.
  17. ↑ Former Smiths guitarist releases debut album 'The Messenger' in luty 2013, „NME”, nme.com, 19 listopada 2012 [dostęp 2018-03-08] (ang.).
  18. ↑ Rogan 1994 ↓, s. 31.
  19. ↑ Rogan 1994 ↓, s. 32-33.
  20. ↑ Rogan 1994 ↓, s. 37.
  21. ↑ Johnny Marr's Gear [online], smithsonguitar.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  22. ↑ a b c AllMusic, The Smiths [online], allmusic.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  23. ↑ Martin O'Gorman, How Johnny Marr and Morrissey wrote the Smiths' debut single Hand In Glove, „Radio X”, radiox.co.uk, 13 maja 2025 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  24. ↑ AllMusic, The Smiths. The Smiths [online], allmusic.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  25. ↑ Official Charts, The Smiths by The Smiths [online], officialcharts.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  26. ↑ Danny Kelly, Exile on Mainstream, „NME”, foreverill.com, 14 lutego 1987 [dostęp 2007-04-22] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-28] (ang.).
  27. ↑ 10 of the most dramatic resignations in rock and pop, „BBC Music”, bbc.co.uk, 7 lipca 2016 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  28. ↑ Johnny Rogan, The Smiths: Johnny Marr's View, „Record Collector”, foreverill.com, listopad 1992 [dostęp 2007-04-22] [zarchiwizowane z adresu 2007-04-27] (ang.).
  29. ↑ Meat Is Murder, „Greenscene”, morrissey-solo.com, 1989, s. 4 [dostęp 2013-01-23] (ang.).
  30. ↑ a b Simon Hattenstone, Johnny Marr: ‘The conversation about re-forming the Smiths came out of the blue', „The Guardian”, theguardian.com, 29 października 2016 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  31. ↑ The Smiths: The influential alliance, „BBC News”, news.bbc.co.uk, 13 maja 2003 [dostęp 2010-03-27] (ang.).
  32. ↑ Noel Gallagher on the Smiths [online], youtube.com, 10 kwietnia 2006 [dostęp 2013-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2007-03-22] (ang.).
  33. ↑ a b c d Emily Barker, Johnny Marr's 10 greatest riffs, „NME”, nme.com, 30 maja 2014 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  34. ↑ Zoe Williams, The Pretenders at Glastonbury review – Chrissie Hynde in the pocket with Johnny Marr and Dave Grohl, „The Guardian”, theguardian.com, 24 czerwca 2023 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  35. ↑ Lily Moayeri, A Typically Hectic Day in the Life of The The’s Matt Johnson, „Flood”, floodmagazine.com, 30 listopada 2021 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  36. ↑ Laurence Phelan, How we met: Johnny Marr & Bernard Sumner, „The Independent”, independent.co.uk, 18 lipca 1999 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  37. ↑ Discogs, Various – Ruby Trax (The NME's Roaring Forty) [online], discogs.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  38. ↑ John D. Luerssen, The Smiths FAQ: All That's Left to Know About the Most Important British Band of the 1980s, Milwaukee: Backbeat Books, 2015, s. 336, ISBN 978-1-4950-4596-7 (ang.).
  39. ↑ Matt Hendrickson, Beck Is In the Studio, Recording 'Midnite Vultures', „Rolling Stone”, rollingstone.com, 14 października 1999 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  40. ↑ Tyler Kane, 10 Great Johnny Marr Guitar Moments, „Paste Magazine”, pastemagazine.com, 27 lutego 2013 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  41. ↑ NME, Pet Shop Boys new album recording Marr-ed, „NME”, nme.com, 7 listopada 2001 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  42. ↑ Johnny Marr's guest work on PSB recordings [online], geowayne.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  43. ↑ Pet Shop Boys – Can You Forgive Her? / I Want To Wake Up [online], discogs.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  44. ↑ Andrew Trendell, Noel Gallagher on working with Johnny Marr: "He’s the G.O.A.T.", „NME”, nme.com, 10 czerwca 2023 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  45. ↑ Charlotte Robinson, Johnny Marr + the Healers: Boomslang, „PopMatters”, popmatters.com, 28 stycznia 2003 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  46. ↑ Kathy Zak Starkey, Johnny Marr + The Healers - Live 2000! [online], kathyszaksite.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  47. ↑ Dan Biggane, Johnny Marr + the Healers' Boomslang special edition, „Classic Pop Magazine”, classicpopmag.com, 17 lipca 2024 [dostęp 2024-08-14] (ang.).
  48. ↑ Stephen Dowling, One Nil to Neil, „The Guardian”, theguardian.com, 15 kwietnia 2001 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  49. ↑ Stephen M. Deusner, 7 Worlds Collide: The Sun Came Out, „Pitchfork”, pitchfork.com, 28 września 2009 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  50. ↑ Isaac Brock Collaborating With Johnny Marr, „Billboard”, billboard.com, 3 lutego 2006 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  51. ↑ Robin Murray, Modest Mouse For Open House, „Clash”, clashmusic.com, 29 czerwca 2010 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  52. ↑ Bernard Van Isacker, Former Smiths' guitarplayer reaches Number 1 in this week's American Billboard Chart [online], side-line.com, 30 marca 2007 [dostęp 2013-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-02] (ang.).
  53. ↑ Rod Brakes, “I Was Playing Entirely With My Ears and Not With My Mind”: Johnny Marr on Recording with John Frusciante, „GuitarPlayer”, guitarplayer.com, 8 kwietnia 2022 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  54. ↑ a b Scott Kara, Marr's Modest Might, „The New Zealand Herald”, nzherald.co.nz, 20 lutego 2010 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  55. ↑ Jamie Fullerton, Cribs announce new album title and tracklisting - video, „NME”, nme.com, 16 czerwca 2009 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  56. ↑ Official Charts, Ignore the Ignorant by Cribs [online], officialcharts.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  57. ↑ The Cribs back to a 3 piece [online], thecribs.com, 11 kwietnia 2011 [dostęp 2011-04-11] [zarchiwizowane z adresu 2011-04-16] (ang.).
  58. ↑ Matt Wilkinson, Johnny Marr leaves The Cribs to pursue solo work, „NME”, nme.com, 11 kwietnia 2011 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  59. ↑ Dan Stubbs, Johnny Marr joins The Cribs for Leeds Cribsmas reunion, „NME”, nme.com, 20 grudnia 2013 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  60. ↑ Smiths guitarist writes Crowded House track, „NME”, nme.com, 25 kwietnia 2007 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  61. ↑ Discogs, Crowded House – Time On Earth [online], discogs.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  62. ↑ Todd Martens, Hans Zimmer and Johnny Marr talk about the sad romance of ''Inception'', „Los Angeles Times”, latimesblogs.latimes.com, 20 lipca 2010 [dostęp 2010-07-20] (ang.).
  63. ↑ Davis Inman, Johnny Marr: This Charming Guitar, „American Songwriter”, americansongwriter.com, 12 lipca 2012 [dostęp 2024-08-14] (ang.).
  64. ↑ Jenn Pelly, Johnny Marr Announces Solo Debut Full-Length, „Pitchfork”, pitchfork.com, 5 listopada 2012 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  65. ↑ Discogs, Johnny Marr – Upstarts [online], discogs.com [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  66. ↑ Rebecca Ford, Marc Webb, Hans Zimmer Form Supergroup for ‘Amazing Spider-Man 2’, „The Hollywood Reporter”, hollywoodreporter.com, 31 października 2013 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  67. ↑ Johnny Marr talks Debbie Harry and Spiderman with Absolute Radio at the NME Awards 2014 [online], youtube.com, 26 lutego 2014 [dostęp 2014-02-27] [zarchiwizowane z adresu 2021-11-02] (ang.).
  68. ↑ Chris Payne, Exclusive: Johnny Marr Drops North American Tour Dates, Talks New Solo Album ‘Playland’, „Billboard”, billboard.com, 8 września 2014 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  69. ↑ Nick DeRiso, Johnny Marr, "Easy Money": One Track Mind, „Something Else!”, somethingelsereviews.com, 28 września 2014 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  70. ↑ Alexander Larman, Hans Zimmer and Friends: the next level of film music?, „The Spectator”, spectator.com, 24 marca 2025 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  71. ↑ Melissa York, Hans Zimmer Revealed: the legendary composer on reinventing film music [online], melissayork.wordpress.com, 8 grudnia 2014 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  72. ↑ Kory Grow, Johnny Marr Cancels U.S. Tour Due to Family Illness, „Rolling Stone”, rollingstone.com, 8 grudnia 2014 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  73. ↑ Sandra Burciaga Olinger, Johnny Marr announces California Jam Tour with LA Dates at El Rey Theatre and The Glass House, „Grimy Goods”, grimygoods.com, 12 stycznia 2016 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  74. ↑ Leonie Cooper, Johnny Marr joins Noel Gallagher on stage in Manchester – watch, „NME”, nme.com, 10 marca 2015 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  75. ↑ Michelle Geslani, Blondie announce new star-studded album, Pollinator, share ridiculously catchy single "Fun" — listen, „Consequence of Sound”, consequence.net, 1 lutego 2017 [dostęp 2017-05-15] (ang.).
  76. ↑ Johnny Marr Announces "Call the Comet" — His Upcoming Third Solo LP, „Post-Punk”, post-punk.com, 12 marca 2018 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  77. ↑ Johnny Marr - Acts - Glastonbury 2019, „BBC”, bbc.co.uk, 29 czerwca 2019 [dostęp 2020-01-26] (ang.).
  78. ↑ Johnny Marr joins The Killers for This Charming Man & Mr. Brightside at Glastonbury 2019, „Radio X”, radiox.co.uk, 30 czerwca 2019 [dostęp 2020-01-26] (ang.).
  79. ↑ Andrew Trendell, Johnny Marr on penning the 'No Time To Die' soundtrack: "I'm making a lot of nasty, nasty noises" [online], nme.com, 1 października 2021 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  80. ↑ Cassie da Costa, Billie Eilish's Bond Theme Is Sleek, Sorta Sexy, and a Bit of a Bore, „The Daily Beast”, thedailybeast.com, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-14] (ang.).
  81. ↑ Johnny Marr signs new worldwide album deal with BMG, „Music Week”, musicweek.com, 3 sierpnia 2021 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  82. ↑ Johnny Marr, Here it is, Spirit Power & Soul [online], instagram.com, 31 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-12-26] (ang.).
  83. ↑ Sam Moore, Johnny Marr announces details of his new double album ‘Fever Dreams Pts 1-4’, „NME”, nme.com, 13 października 2021 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  84. ↑ Andrew Trendell, Johnny Marr – ‘Fever Dreams Pts 1-4’ review: The hardest-working man in indie strikes again, „NME”, nme.com, 24 lutego 2022 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  85. ↑ Waking From A Fever Dream: Johnny Marr Interviewed, „Clash”, clashmusic.com, 28 lutego 2022 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  86. ↑ Daniel Kohn, Lindsey Buckingham, Johnny Marr Join The Killers in Los Angeles, „Spin”, spinmagazine.com, 28 sierpnia 2022 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  87. ↑ Hollie Geraghty, Johnny Marr announces compilation album 'Spirit Power: The Best Of Johnny Marr' and shares new single 'Somewhere', „NME”, nme.com, 20 września 2023 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  88. ↑ Hollie Geraghty, Johnny Marr announces 2024 'Spirit Power' greatest hits UK tour, „NME”, nme.com, 23 października 2023 [dostęp 2026-05-09] (ang.).
  89. ↑ Izabela Piechocka, Johnny Marr dołączył do Franz Ferdinand na scenie [online], www.terazmuzyka.pl, 20 stycznia 2025 [dostęp 2025-05-12] (pol.).
  90. ↑ 105.7 The Point, Johnny Marr joins Franz Ferdinand onstage for rendition of Smiths classic [online], www.1057thepoint.com, 20 stycznia 2025 [dostęp 2025-05-12] (ang.).
  91. ↑ Alex Rigotti, Franz Ferdinand share new versions of 'Build It Up' and 'Hooked' featuring Johnny Marr and Master Peace, „NME”, www.nme.com, 24 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-27] (ang.).
  92. ↑ Johnny Marr, Deafheaven i więcej. Kolejne ogłoszenia z OFF Festivalu, „Trójka Polskie Radio”, trojka.polskieradio.pl, 24 lutego 2026 [dostęp 2026-05-10] (pol.).
  93. ↑ Rob Laing, Johnny Marr explains his three biggest guitar influences: "Hand In Glove started out as a Chic riff", „MusicRadar”, musicradar.com, 6 września 2023 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  94. ↑ Joe Gore, “People like Yngwie Malmsteen should be forgotten as soon as possible. It’s got very little to do with music...” A classic and very frank interview with Johnny Marr, „Guitar Player”, guitarplayer.com, 17 października 2023 [dostęp 2026-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-28] (ang.).
  95. ↑ a b Ed Power, Johnny Marr: 'I'm often asked to tell my story - eventually I couldn't turn it down', „Irish Independent”, independent.ie, 17 października 2015 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  96. ↑ Johnny Marr - The Joy Of The Guitar Riff. The Modern Day 2014-07-31. [dostęp 2026-05-10].
  97. ↑ Joe Gore, Guitar Anti-hero, „Guitar Player”, styczeń 1990 (ang.).
  98. ↑ Alice Clarkpublished, Under The Influence: Johnny Marr on Rory Gallagher, „Louder”, loudersound.com, 20 maja 2014 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  99. ↑ Danny Eccleston, “Pete Townshend Is The Best Of The ’60s Guitarists” Johnny Marr, „Mojo”, mojo4music.com, 14 lipca 2015 [dostęp 2026-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-07] (ang.).
  100. ↑ Patrick Brennan, The Ultimate Johnny Marr Guitar Lesson, „GuitarPlayer”, guitarplayer.com, 29 września 2023 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  101. ↑ Johnny Marr's Top Ten Guitarists, „Uncut”, morrissey-solo.com, listopad 2004 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  102. ↑ Rob Laing, Johnny Marr's choice for the greatest guitarist of all time is surprising - and his new pedalboard is too, „MusicRadar”, musicradar.com, 30 listopada 2022 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  103. ↑ Marc Besse, Johnny Marr, „Lesinrocks”, lesinrocks.com, 24 kwietnia 1999 [dostęp 2015-01-04] [zarchiwizowane z adresu 2016-07-20] (ang.).
  104. ↑ An interview with Johnny Marr, „Seattle Post-Intelligencer”, seattlepi.com, 17 grudnia 2014 [dostęp 2015-12-01] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-18] (ang.).
  105. ↑ Wilson, Johnny Marr Now!, „Mojo”, październik 2012, s. 71 (ang.).
  106. ↑ In The Works - Johnny Marr, „Clash”, clashmusic.com, 25 stycznia 2013 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  107. ↑ University of Salford, Johnny Marr appointed visiting professor [online], salford.ac.uk, 18 października 2007 [dostęp 2026-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-20] (ang.).
  108. ↑ Chilis star wins Axe Factor, „BBC 6 Music”, bbc.co.uk, 9 kwietnia 2010 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  109. ↑ Yakub Qureshi, Ex-Smiths guitarist Johnny Marr honoured by Salford University for services to pop music, „Manchester Evening News”, menmedia.co.uk, 20 lipca 2012 [dostęp 2012-07-23] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-28] (ang.).
  110. ↑ Johnny Marr to receive top NME honour, „BBC News”, bbc.com, 11 lutego 2013 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  111. ↑ Johnny Marr unveils plaque honouring his Athy roots, „RTÉ”, rte.ie, 5 listopada 2018 [dostęp 2020-04-29] (ang.).
  112. ↑ Richard Bienstock, Johnny Marr receives Boss Lifetime Achievement Award at NAMM Believe in Music Week, „Guitar World”, guitarworld.com, 20 stycznia 2021 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  113. ↑ a b My body & soul, „The Guardian”, theguardian.com, 18 lipca 2009 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  114. ↑ Nepo baby with indie legend dad poses with The Cribs - can you guess who her famous parent is?, „The Sun”, thesun.co.uk, 29 sierpnia 2025 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  115. ↑ Craig McAllister, Six Of The Best – Nile Marr, „Plain Or Pan”, plainorpan.com, 7 kwietnia 2016 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  116. ↑ Rhian Daly, Nile Marr releases debut solo EP 'Still Hearts', „NME”, nme.com, 24 kwietnia 2020 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  117. ↑ a b Edward Lane, How to press rewind on your liver, by Johnny Marr, „Men's Health”, menshealth.com, 18 czerwca 2014 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  118. ↑ Kenneth Partridge, From Diddy to Alanis Morissette, These Musicians Have Turned Marathon Runners, „Billboard”, billboard.com, 29 października 2014 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  119. ↑ Amy Raphael, Pep Guardiola meets Johnny Marr: ‘When we lose, it’s as if we’ve killed someone’, „The Guardian”, theguardian.com, 28 września 2019 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  120. ↑ Feature: Have post-war university buildings passed their sell-by date?, „Architects Journal”, architectsjournal.co.uk [dostęp 2026-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-25] (ang.).
  121. ↑ a b c d e AllMusic, Johnny Marr [online], allmusic.com [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  122. ↑ a b c d e Discogs, Johnny Marr [online], discogs.com [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  123. ↑ a b c d e Official Charts, Johnny Marr [online], officialcharts.com [dostęp 2022-03-01] (ang.).
  124. ↑ a b Ultratop, Discografie Johnny Marr. Charts [online], ultratop.be [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  125. ↑ Hitparade, Discographie Johnny Marr [online], hitparade.ch [dostęp 2026-05-10] (niem.).
  126. ↑ Jazz Monroe, Johnny Marr Announces Live Solo Album Adrenalin Baby, „Pitchfork”, pitchfork.com, 16 września 2015 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  127. ↑ Johnny Marr Announces Look Out Live! – New 22-Track Live Album Out 19 September, „XS Noize”, xsnoize.com, 23 lipca 2025 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  128. ↑ Live Here Now, Johnny Marr [online], liveherenow.co.uk [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  129. ↑ Johnny Marr Announces New 7" Singles Box Set 'Single Life' For December 6th, „XS Noize”, xsnoize.com, 4 października 2019 [dostęp 2026-05-10] (ang.).
  130. ↑ Jazz Monroe, Johnny Marr Announces Spirit Power: The Best of Johnny Marr, Shares New Song, „Pitchfork”, pitchfork.com, 20 września 2023 [dostęp 2026-05-10] (ang.).

Bibliografia

  • Johnny Marr, Set The Boy Free: The Autobiography, Londyn: Century, 2016, ISBN 978-1-780-89432-4 (ang.).
  • Johnny Rogan, The Smiths: The Visual Documentary, Londyn: Omnibus Press, 1994, ISBN 978-0-711-93337-8 (ang.).

Linki zewnętrzne

The Smiths
Albumy studyjne
Inne wydania
EP
Kompilacje
Single
Inne single
Powiązane

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya