Josef Reichert

Josef Reichert

Josef Reichert w 1940
Generalleutnant
Data i miejsce urodzenia	12 grudnia 1891 Burgfeld
Data i miejsce śmierci	15 marca 1970 Gauting
Przebieg służby
Lata służby	1910–1945
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego Reichswehra Wehrmacht
Formacja	Reichsheer Heer
Jednostki	30 Dywizja Piechoty (III Rzesza) 714 Dywizja Piechoty (III Rzesza) 711 Dywizja Piechoty (III Rzesza)
Stanowiska	Dowódca: 6. Pułku Piechoty (w składzie 30 Dywizji Piechoty) 714 Dywizji Piechoty 711 Dywizja Piechoty
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa Anschluss II wojna światowa Kampania wrześniowa Kampania francuska Kampania bałkańska Operacja Barbarossa
Odznaczenia

Josef Reichert (ur. 12 grudnia 1891 w Burgfeld, zm. 15 marca 1970 w Gauting) – niemiecki wojskowy, generał porucznik Wehrmachtu^[1].

Josef Reichert urodził się 12 grudnia 1891 w Burgfeld. W lipcu 1910 rozpoczął służbę wojskową w armii bawarskiej, a w sierpniu 1912 został skierowany do Szkoły Wojennej w Monachium. Po jej ukończeniu trafił na kurs do Wojskowej Szkoły Strzeleckiego Lechfeld, po którym otrzymał stopień podporucznika. Podczas I wojny światowej walczył na froncie zachodnim. We wrześniu 1914 otrzymał Krzyż Żelazny II klasy, a następnie uczestniczył w bitwach nad Sommą, pod Ypres, La Bassée i Arras. W lipcu 1915 został ranny, a w październiku 1916 odznaczono go Krzyżem Żelaznym I klasy. W marcu 1918 trafił na szkolenie lotnicze w Les Baraques koło Metzu, a w kwietniu brał udział w bitwie pod Kemmel. Na początku października 1918 dostał się do francuskiej niewoli, którą opuścił w styczniu 1920. Za odniesione rany został odznaczony czarną Odznaką za Rany^[1].

Po powrocie do Niemiec kontynuował służbę w Reichswehrze. We wrześniu 1921 otrzymał awans na kapitana, a w listopadzie ukończył kurs dla obsługi moździerzy na poligonie Döberitz. W kolejnych latach pełnił głównie funkcje szkoleniowe i sztabowe. We wrześniu 1930 jako instruktor trafił do Szkoły Piechoty w Dreźnie, a w kwietniu 1932 awansował na majora. Dwa lata później został instruktorem taktyki. W lutym 1935 otrzymał awans na podpułkownika, a w lipcu 1937 na pułkownika. Następnie trafił do sztabu 95. Pułku Piechoty. Uczestniczył w anschlussie Austrii. W listopadzie 1938 objął dowództwo nad 6. Pułkiem Piechoty^[1].

Na jego czele, w składzie 30. Dywizji Piechoty gen. Kurta von Briesena, uczestniczył w kampanii wrześniowej. Walczył nad Wartą i Bzurą. Za działania podczas walk został odznaczony klamrą ponownego nadania Krzyża Żelaznego II klasy, a następnie I klasy. Później brał udział w kampanii francuskiej, kampanii bałkańskiej i operacji Barbarossa. W sierpniu 1941 otrzymał awans na generała majora, a miesiąc później trafił do rezerwy dowódczej. Wkrótce zastąpił gen. Hermanna von Gimborna(inne języki) na stanowisku dowódcy 177. Dywizji w Armii Rezerwowej gen. Friedricha Fromma, gdzie odpowiadał przede wszystkim za szkolenie i uzupełnianie jednostek. Od lutego 1943 dowodził 714. Dywizją Piechoty w Serbii, zastępując na tym stanowisku gen. Friedricha Stahla(inne języki). Jednostka prowadziła działania przeciwpartyzanckie, a wkrótce została przemianowana na 114. Dywizję Strzelców. Po miesiącu stanął na czele 711. Dywizji Piechoty stacjonującej u wybrzeży kanału La Manche. W sierpniu 1943 otrzymał awans na generała porucznika. Uczestniczył w walkach w Normandii, a następnie wycofał się do Holandii, gdzie zwalczał aliancką operację Market Garden. Później brał udział w ciężkich walkach na Węgrzech podczas operacji Frühlingserwachen, w czasie których jego dywizja została niemal całkowicie rozbita. 14 kwietnia 1945 uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu i trafił do rezerwy. 8 maja 1945 dostał się do alianckiej niewoli, którą opuścił w lipcu 1947^[1].

Po zwolnieniu z niewoli zamieszkał w Gauting w Bawarii. Nie powrócił już do służby wojskowej, ani nie pełnił funkcji publicznych. Zmarł tam 13 maja 1970^[2].