Karol Kotula
| |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
26 lutego 1884 |
| Data i miejsce śmierci |
8 grudnia 1968 |
| Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w PRL | |
| Okres sprawowania |
1951–1959 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Ordynacja |
1910 |
| Nominacja biskupia |
18 listopada 1951 |
| Sakra biskupia |
26 kwietnia 1953 |
| Odznaczenia | |
 
| |
| Data konsekracji | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||
| Miejsce | |||||
| Konsekrator | |||||
| |||||
Karol Kotula (ur. 26 lutego 1884 w Cierlicku, zm. 8 grudnia 1968 w Warszawie) – polski duchowny Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, biskup (zwierzchnik) Kościoła w latach 1951–1959.
Życiorys
Ukończył gimnazjum w Cieszynie, a następnie studia teologiczne w Wiedniu i Halle. Po ordynacji w 1910 został wikariuszem w Drogomyślu, a po dwóch latach jako prefekt do gimnazjum w Orłowej na późniejszym Zaolziu, gdzie należał do działaczy polskich. Podczas I wojny światowej był kapelanem w cesarskiej i królewskiej Armii.
W 1919 został powołany na stanowisko radcy, a potem wizytatora polskiego szkolnictwa w Poznańskiem. Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego w Poznaniu oraz współtwórcą i w latach 1923–1924 pastorem tamtejszej parafii ewangelicko-augsburskiej. Z jego inicjatywy powołano gimnazjum nauczycielskie w Ostrzeszowie, na terenie superintendentury z dużym skupiskiem polskojęzycznych ewangelików. Po zorganizowaniu się polskiego szkolnictwa w Wielkopolsce przeniósł się w 1927 do Łodzi, gdzie został duszpasterzem Organizacji Polaków Ewangelików, w 1937 przeobrażonej w polską parafię ewangelicką. Działał tam w polskich stowarzyszeniach ewangelickich. Uczył religii wyznania ewangelickiego w Państwowym Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Łodzi[1]. Był również członkiem Synodu Kościoła.
Z dniem 1 listopada 1932 roku został przyjęty do rezerwy Wojska Polskiego w stopniu starszego kapelana w duchowieństwie wojskowym wyznania ewangelicko-augsburskiego ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą[2][3].
Podczas II wojny światowej przebywał w rodzinnym Cierlicku. Tuż po zakończeniu wojny organizował życie religijne na Górnym Śląsku. Wrócił do Łodzi, gdzie w latach 1945–1951 był proboszczem tamtejszej parafii oraz seniorem diecezji łódzkiej (później włączonej do diecezji warszawskiej).
W listopadzie 1951 został wybrany przez Synod Kościoła Biskupem Kościoła. Urząd ten sprawował do emerytury w 1959.
W 1959 otrzymał tytuł doktora honoris causa Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie[4].
Był publicystą i autorem książek religijnych, do najważniejszych z nich należy zbiór kazań W ciszy i skupieniu (1964).
Był mężem Anny, córki nauczyciela i poety, Jana Kubisza, ojcem profesora Tadeusza Kotuli, historyka specjalizującego się w dziejach Cesarstwa Rzymskiego epoki Sewerów i ojcem Adama Kotuli, historyka sztuki i romanisty[5].
Zmarł w Warszawie na skutek tragicznego wypadku samochodowego w dniu 8 grudnia 1968. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 12, grób 17)[6].
Wybrane publikacje
- Polski lud ewangelicki w południowo-wschodniej części województwa poznańskiego (1929)
- Jan Śliwka pionier polskiego szkolnictwa na Śląsku Cieszyńskim (1933)
- Co to jest Biblia? Istota, powstanie i treść (1961)
- W ciszy i skupieniu (1964)
- Od marzeń do ich spełnienia. Wspomnienia z lat 1884–1951 (1998, pośmiertnie)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1927)[7]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 lipca 1954)[8]
Przypisy
- ↑ Henryk Władysław Skorek (red.). Nasz wiek. Gimnazjum i Liceum imienia Mikołaja Kopernika w Łodzi 1906–2006. Zarys historyczny. Wspomnienia. Łódź: I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Łodzi i Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Kopernika w Łodzi, 2006, s. 479. ISBN 83-908655-0-5.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 8 lutego 1933 roku, s. 5.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 407.
- ↑ 50 lat Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej 1954–2004, red. Marek Ambroży, Warszawa 2005 ISBN 83-917541-5-4, s. 109.
- ↑ Bronislawa Kopczynska-Jaworska, Lodzcy luteranie: spolecznosc i jej organizacja, Polskie Tow. Ludoznawcze, 2002 [dostęp 2023-12-06] (pol.).
- ↑ śp. Karol Kotula.
- ↑ M.P. z 1927 r. nr 258, poz. 708 „za zasługi około zorganizowania polskiego szkolnictwa powszechnego w okręgu szkolnym poznańskim, a w szczególności około zorganizowania polskich szkół ewangelickich oraz za pracę około moralnego i religijnego wychowania młodzieży”.
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1447 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy społecznej”.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- Karol Kotula, Od marzeń do ich spełnienia. Wspomnienia z lat 1884–1951, Bielsko-Biała 1998.
- Ks. biskup Karol Kotula (1884–1968), oprac. Paulina Hławiczka, „Wiara i Mundur”, ISSN 1898-598X, R. 1, 2008, nr 4.
|
|
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.