Klinohumit
 okazy z Tadżykistanu | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Mg9(SiO4)4F2[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa | |
| Przełam | |
| Łupliwość | |
| Pokrój kryształu | |
| Układ krystalograficzny | |
| Klasa krystalograficzna | |
| Właściwości mechaniczne | |
| Gęstość |
3,17–3,35 g/cm3 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
pomarańczowa, brunatna[2]. biała, żółta, różowawa, czerwonawa |
| Rysa |
biała[2] |
| Połysk | |
| Współczynnik załamania |
1,623–1,728 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,028[1] dyspersja (optyka): słaba[1], silna[3] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.AF.55[1] |
Klinohumit – minerał należący do krzemianów, będący członkiem grupy humitu[1][4].
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy izometryczne, kryształy o licznych ścianach[2]. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych i wrosłych[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do półprzezroczystego. Posiada szklisty połysk oraz szarobiałą rysę[4]. Powszechnie tworzy bliźniaki blaszkowe wg {100}[1][4][3]. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są glin, tytan, żelazo, mangan, wapń i grupa hydroksylowa[1]. Jest polimoficzny z humitem[1].
Występowanie
Występuje w marmurach, wapieniach, dolomitach[4] i skałach wulkanicznych[2]. Również spotykany w serpentynitach i łupkach talkowych oraz karbonatycie[5]. Towarzyszą mu spinel, forsteryt, grafit, flogopit, klinochlor, ludwigit, diopsyd, biotyt, wezuwian, grossular, wollastonit, nefelin, kalcyt i chondrodyt[2][1][5].
Miejsce występowania
Klinohumit występuje w Australii, Austrii (Tyrol), Kanadzie (Ontario, Quebec), Chinach, Czechach, we Włoszech (Lombardia, Piemont), Norwegii, Rosji, Szwecji, Finlandii, Tadżykistanie, Szwajcarii, Hiszpanii i w Stanach Zjednoczonych (Kalifornia, Kolorado, Utah)[1][3][4].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Clinohumite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-06-07] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 300, ISBN 978-83-7073-816-7.
- ↑ a b c d e f Clinohumite [online], National Gem Lab [dostęp 2025-06-07] (ang.).
- ↑ a b c d e f Clinohumite [online], Le Comptoir Geologique [dostęp 2025-06-07].
- ↑ a b John W. Anthony i inni red., Clinohumite, 2001–2005, Mineralogical Society of America [dostęp 2025-06-07] (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.