Konstanty Jamiołkowski

Konstanty Jamiołkowski

major lekarz
Data i miejsce urodzenia	17 kwietnia 1895 Warszawa
Data i miejsce śmierci	1940 Katyń
Przebieg służby
Lata służby	1918–1940
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	7 Pułk Ułanów Lubelskich, VIII Batalion Sanitarny VIII Szpital Okręgowy 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy” 1 Pułk Artylerii Najcięższej Sanatorium Wojskowe w Otwocku 13 Szpital Polowy Szpital Polowy nr 504
Stanowiska	ordynator, komendant szpitala polowego
Główne wojny i bitwy	wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Konstanty Jamiołkowski (ur. 17 kwietnia 1895 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major lekarz Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Urodził się w rodzinie Rudolfa (zm. 1898) i Jadwigi z Boszów (1870–1938). Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1918 w Wojsku Polskim. Wcielony do 7 pułku ułanów, z którym odbył kampanię wojny 1920 r.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1922 był w stopniu podporucznika medyka w I kompanii zapasowej sanitarnej (starszeństwo z dniem 19 czerwca 1919 i 116 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych)^[1]. W 1923 był nadetatowym oficerem podlekarzem w stopniu porucznika (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1920 i 13 lokatą w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych – podlekarzy) VIII batalionu sanitarnego przydzielonym do VIII Szpitala Okręgowego, skąd został odkomenderowany na studia^[2]. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom doktora wszechnauk lekarskich otrzymał 8 listopada 1926 roku. Po ukończeniu studiów początkowo służył jako lekarz w 21 pułku piechoty, następnie przeniesiony do 1 pułku artylerii najcięższej^[3]. W listopadzie 1928 został przesunięty ze stanowiska młodszego lekarza na stanowisko starszego lekarza^[4]. W czerwcu 1930 został przeniesiony do Departamentu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu^[5]. Późniejszy przydział to 1 Szpital Okręgowy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie, na stanowisko asystenta Oddziału Zakaźnego. W 1931 był w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 stycznia 1929 i 4 lokatą (124) w korpusie oficerów sanitarnych – lekarzy, w 1934 posiadał 109 lokatę w korpusie)^[6][7]. We wrześniu 1936 roku mianowany został starszym ordynatorem Sanatorium Wojskowego w Otwocku^[8]. Specjalista chorób płucnych^[9]. Pisał artykuły do specjalistycznych czasopism medycznych, m.in. do „Lekarza Wojskowego”. Jeden z artykułów „Dwa przypadki wąglika” wydano jako broszurę w 1935^[10]. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 14. lokatą w korpusie oficerów zdrowia^[11].

W kampanii wrześniowej komendant 13 szpitala polowego 24 Dywizji Piechoty i komendant szpitala polowego nr 504 w Tarnopolu^[8]. Wzięty do niewoli radzieckiej, osadzony w Kozielsku. Ostatnia wiadomość od Jamiołkowskiego dotarła do krewnych 28 listopada 1939. Był wtedy jeńcem obozu kozielskiego^[8]. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 015/2 z 05.04.1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 24.04.1943. Figuruje na liście AM-178-489 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0489^[12]. Przy szczątkach znaleziono legitymację oficerską, nieśmiertelnik, wizytówki, baretki odznaczeniowe, odznakę Legionów Polskich 1914–1922^[13], kartę pocztową i papierośnicę^[14]. Na liście AM zaznaczono stopień major lekarz (Oberstabsarzt). Na liście Technicznej PCK z 5 maja 1943 stopień to – pułkownik lekarz oraz że znaleziono przy zwłokach kartę pocztową z dnia 5 stycznia 1940, nadaną z Warszawy przez Marię Kopczyńską^[15]. Nazwisko Jamiołkowskiego znajduje się na liście ofiar (pod nr 489) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 101 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 105 z 1943. W Archiwum Robla w pakiecie 0489 znajduje się spis dokumentów i przedmiotów znalezionych przy szczątkach Jamiołkowskiego. W pakiecie 0478-02, 03 (dotyczący Franciszka Pałczyńskiego) znajduje się grawerowana papierośnica Konstantego Jamiołkowskiego. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu, nr tabliczki epitafijnej 1298^[16]. Grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 66-6-8,9)^[17]. W 1947 Franciszka Jamiołkowska wniosła sprawę do Sądu w Otwocku o stwierdzenie aktu zgonu Konstantego Jamiołkowskiego^[18].

Mieszkał w Otwocku na ulicy Borowej. Żonaty z Haliną z Michalskich (1910–1956)^[17], miał dwoje dzieci^[9].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika^[19]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

• Krzyż Walecznych^[20]
• Medal Niepodległości (20 lipca 1932)^[21]
• Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)^[22][6]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[20]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[20]
• Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986^[23]
• Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej^[20]
• Odznaka Honorowa „Orlęta”
• Państwowa Odznaka Sportowa^[20]
• Odznaka pamiątkowa 7 Pułku Ułanów^[20]
• Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)^[24][6]

• Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• Obozy NKWD dla jeńców polskich

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
• Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
• Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
• УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.