Kopiorama

Kopiorama: u góry lampa dużej mocy (wyłączona), poniżej uchylona szklana pokrywa i gumowy pulpit (na nim listwa z kołkami w systemie Bachera) do odsysania powietrza spomiędzy płyty a filmu, całość chroniona zasłoną w celu zabezpieczenia wzroku obsługujących pracowników podczas naświetlania; pod pulpitem sterowniczym pięć szuflad do przechowywania płyt.

Kopiorama (lub rama kopiowa) – urządzenie wykorzystywane w poligrafii, fotografii oraz elektronice do kopiowania stykowego. Proces ten polega na naświetlaniu materiału światłoczułego poprzez matrycę – zazwyczaj kliszę (negatyw lub diapozytyw z wywołanym obrazem) leżącą bezpośrednio na tym materiale[1]. Oprócz klisz mogą to być również inne materiały półprzepuszczalne, np. kalka kreślarska zawierająca naniesiony rysunek. Obraz kopiowany jest zawsze w skali 1:1, bez użycia optycznych układów powiększających.

Zastosowanie w fotografii technik szlachetnych

Kopioramy stanowią kluczowe narzędzie w tzw. technikach szlachetnych (alternatywnych) fotografii, takich jak cyjanotypia, platynotypia, guma dwuchromianowa czy bromolej. W tych procesach materiały światłoczułe (np. papier uczulony roztworami soli żelaza lub chromianów) charakteryzują się bardzo niską światłoczułością, przez co wymagają naświetlania stykami (kontaktowego) przy użyciu silnych źródeł światła UV (często światła słonecznego lub lamp UV).

Konstrukcja kopioramy, zwłaszcza z dzieloną ścianką tylną, umożliwia tzw. podgląd odbitki – delikatne odchylenie połowy ramki w trakcie procesu, aby skontrolować stopień zaczernienia obrazu, bez ryzyka przesunięcia się negatywu względem podłoża. Jest to niezbędne w procesach, w których obraz wyłania się stopniowo podczas ekspozycji.

Zasada naświetlania stykowego

Aby kopiowanie było faktycznie stykowe i zapewniało najwyższą ostrość, niezbędnym warunkiem jest, aby klisza była naświetlona w taki sposób, by strona zawierająca obraz dotykała warstwy światłoczułej (układ określany potocznie jako emulsja do emulsji)[2]. Naświetlanie przez grubość nośnika (np. poliestru) spowodowałoby rozproszenie światła i rozmycie krawędzi obrazu. Z tego powodu przy naświetlaniu blach offsetowych wymagane są klisze naświetlone lewoczytelnie – „w lustrze”[1].

Budowa i rodzaje

Kopioramy można podzielić na dwie główne kategorie ze względu na mechanizm docisku:

  • Kopioramki dociskowe (fotograficzne) – proste urządzenia z grubą szybą i sprężynami dociskowymi. W technice fotograficznej często stosuje się modele z dzielonymi „plecami” (ścianką tylną), co pozwala na kontrolę postępu naświetlania bez naruszania pozycji negatywu.
  • Kopioramy próżniowe – zaawansowane urządzenia poligraficzne wyposażone w pompę odsysającą powietrze. Usunięcie powietrza spomiędzy kliszy i naświetlanego podłoża gwarantuje idealny styk na całej powierzchni i zapobiega powstawaniu wad optycznych, tzw. pierścieni Newtona[3].

Oświetlenie i kontrola procesu

Profesjonalne kopioramy próżniowe wykorzystują zintegrowany ekspozymetr (tzw. integrator światła), który za pomocą fotokomórki mierzy rzeczywistą dawkę energii świetlnej padającej na materiał, kompensując wahania natężenia światła lamp[3].

Zastosowanie

  • Poligrafia / DTP: naświetlanie form drukowych (offset, sitodruk).
  • Fotografia: wykonywanie wielkoformatowych odbitek stykowych i realizacja technik szlachetnych.
  • Elektronika: przenoszenie wzorów ścieżek przy produkcji obwodów drukowanych (PCB).

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ a b Sławomir Magdzik, Stefan Jakucewicz: Podstawy poligrafii. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1997, s. 124-125.
  2. ↑ Andrzej Gołąb: DTP. Od projektu aż po druk. O współpracy grafika z drukarzem. Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2020.
  3. ↑ a b Herbert Czichon: Urządzenia i maszyny poligraficzne. Warszawa: WSiP, 1994.

Bibliografia

  • Herbert Czichon: Urządzenia i maszyny poligraficzne. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994. ISBN 83-02-05364-3.
  • Andrzej Gołąb: DTP. Od projektu aż po druk. O współpracy grafika z drukarzem. Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2020. ISBN 978-83-283-5853-9.
  • Sławomir Magdzik, Stefan Jakucewicz: Podstawy poligrafii. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1997. ISBN 83-02-06538-2.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya