Leadhillit

Leadhillit
Ilustracja
okaz ze Szkocji
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

Pb4(CO3)2(SO4)(OH)2[1][2][3]

Twardość w skali Mohsa

2,5–3[2][3]

Przełam

nierówny/nieregularny, schodkowy[3][1], muszlowy[2]

Łupliwość

doskonała[1][2][3]

Przezroczystość

przezroczysty, przeświecający[2][3]

Układ krystalograficzny

jednoskośny[1][2][3]

Klasa krystalograficzna

pryzmatyczna[3]

Właściwości mechaniczne

kruchy[1][2][3]

Gęstość

6,45–6,55 g/cm3[1][2]

Właściwości optyczne
Barwa

bezbarwny; biała, brunatna, szara, żółtawa, jasnozielona, niebieska[1][2][3]

Rysa

biała[1][2][3]

Połysk

diamentowy, żywiczny, perłowy, tłusty[1][2][3]

Współczynnik załamania

1,870–2,010 (dwuosiowy)[3]

Inne

dwójłomność: 0,140[3] dyspersja (optyka): stosunkowo silna[3]

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

5.BF.40[3]

Leadhillit – rzadki minerał z gromady węglanów[3].

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednokośnym[1][2]. Wykształca kryształy pseudoheksagonalne, tabliczkowe, także pseudoromboedryczne[1][2][3]. Występuje w skupieniach skorupowych, ziarnistych, miseczkowatych oraz jako zbite powłoki i naskorupienia[2][1]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego[2][3]. Posiada doskonałą łupliwość i białą rysę[1].

Występowanie

Występuje w strefie utleniania kruszców ołowiu[2][3], w starych szlakach hutniczych[1]. Towarzyszą mu zwykle caledonit, cerusyt, anglezyt, linaryt, diaboleit, boleit, galena, piromorfit, fosgenit, aragonit oraz kalcyt[1][2][3].

Miejsce występowania

Typowym miejscem występowania jest Szkocja[2]. Na terenie Wielkiej Brytanii występuje także w Walii i Anglii. Spotykany również w Australii, Austrii, Belgii, Chile, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), we Włoszech, Rosji, Szwajcarii i USA (Arizona, Kalifornia, Nevada, Utah)[2].

niebieski leadhillit z Arizony

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 192, ISBN 978-83-7073-816-7.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Walter Schumann, Minerały świata, Alma-Press, 2003, s. 52, ISBN 978-83-7020-313-9.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Leadhillite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-10-03] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya