Lino Maupas
| Sługa Boży, prezbiter | |
| |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce pochówku | ?↗ |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Prezbiterat |
30 listopada 1890 |
Lino Maupas OFM (ur. 30 sierpnia 1866 w Splicie, zm. 14 maja 1924 w Parmie) – chorwacki duchowny, franciszkanin, sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys
Był ostatnim z dziesięciorga dzieci, pochodzącego z francuskiej rodziny szlacheckiej, Jana Maupasa i aktorki Rosy Marini z Avezzano. Uczęszczał najpierw do szkoły w Splicie, a następnie w Zadarze, gdzie cała rodzina zamieszkała w 1879. Do franciszkanów wstąpił 30 września 1882 w Koprze, przyjmując imię zakonne Piotr. Po ukończeniu nowicjatu przebywał w klasztorze w Košljunie do 1885, następnie opuścił zakon[1].
Ponownie wstąpił do franciszkanów za generalatu Luigiego z Parmy OFM. Maupas powtórzył nowicjat w Fucecchio w Toskanii. Przyjął imię zakonne Lino. Profesję zakonną złożył w 1889. Będąc jeszcze alumnem, został przeznaczony dla misji w Albanii w Szkodrze. Ze względów zdrowotnych musiał jednak powrócić do Włoch. Pozostał w prowincji bolońskiej Zakonu Braci Mniejszych. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1890 z rąk bpa Domenico Svampy. W 1892 został skierowany przez władze zakonne do Cortemaggiore. Rok później został przeniesiony do Parmy, w której pracował przez następne 31 lat. W pracy duszpasterskiej odznaczał się szczególną troską o biednych, dla których wynosił z konwentu dobra materialne, przede wszystkim jednak pożywienie, w czym nie znajdywał akceptacji ze strony wspólnoty[1].
W 1900 o. Lino został kapelanem więziennym. Wzbudzał szacunek odbywających wyroki. Szukał pracy dla opuszczających zakład. Organizował wizyty biskupie, m.in. przyszłego świętego Guido Maria Confortiego. W czasie zamieszek uratował od spalenia swój własny klasztor, który za namową grupy antyklerykałów chciał podpalić rozwścieczony tłum. W czasie rozruchów w latach 1898, 1907 i 1914 pomagał rodzinom zatrzymanych, interweniował w sądach, uspokajał władze miasta, powstrzymując przed zbrojną interwencją. W 1910 powierzono o. Lino obowiązki kapelana zakładu dla nieletnich, oddalonego trzy kilometry od Parmy. Zaangażowanie w działalność społeczną uniemożliwiało o. Lino prowadzenie wymaganego prawem kościelnym życia zakonnego. Władze zakonu postanowiły pozwolić mu na przebywanie poza klasztorem. W czasie I wojny światowej organizował pomoc dla jeńców wojennych. Zmarł nagle 14 maja 1924. Proces beatyfikacyjny otwarto 23 października 1948. Tytuł czcigodnego nadano mu 26 marca 1999[1].
W kulturze
Życie sługi Bożego o. Lino było inspiracją dla reżysera Paolo Cavary, który w 1979 nakręcił film zatytułowany Atsalut pader, z Giannim Caviną w roli głównej.
Przypisy
- ↑ a b c Antonio Borrelli: Venerabile Lino Maupas da Parma Francescano. www.santiebeati.it, 2003-11-06. [dostęp 2013-08-30]. (wł.).
Bibliografia
- Enrico Bevilacqua, Fioretti di frate Lino da Parma, Torino, SEI, 1926; 1931; Cinisello Balsamo, San Paolo, 2004. ISBN 88-215-5178-4.
- Gian Crisostomo Guzzo, Padre Lino da Parma, s.l., San Paolo, 1943.
- Marcello Finzi, Un cappellano delle carceri che ho conosciuto. Padre Lino Maupas, Firenze, Olschki, 1955.
- Anastasio Curzola, Padre Lino da Parma. Vita e spiritualità, Parma, Casa Padre Lino da Parma, 1967.
- Lino Beccaluva, Padre Lino. (di là da l’acqua). Narrazione dialogata in 3 tempi, Parma, La nazionale, 1971.
- Mariannina Caroselli, Pagine d’amore e di speranza. Padre Lino, Parma, L. Battei, 1973.
- Teodosio Lombardi, Padre Lino da Parma. Un modello di carità ed eroismo, Parma, La Ducale, 1984.
- Alberto Grassi, Lorenzo Sartorio, Ladro di anime e di pane. Briciole di santità di Padre Lino da Parma, Parma, La Nazionale, 1989.
- Pietro Rossi, Eroe della carità, Parma, La Ducale, 1999.
- Giorgio Torelli, Padre Lino. Fortemente indiziato di santità, Ersilio Tonini, Milano: Àncora, 2004, ISBN 88-514-0195-0, OCLC 799359149.
- Mirjana Stanislava Vasilj Zuccarini, Padre Lino – apostolo di carità. In occasione dell’ottantesimo anniversario della morte del venerabile padre Lino Maupas, 14 maggio 1924-14 maggio 2004, Parma, Vicepostulazione padre Lino, 2004.
- Lorenzo Sartorio, Padre Lino, Grafiche STEP editrice, 2007. ISBN 88-7898-039-0.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.