MBLE Epervier
| |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent |
Manufacture Belge de Lampes et de Matériel Electronique |
| Typ | |
| Konstrukcja |
włókno szklane |
| Załoga |
0 |
| Historia | |
| Data oblotu |
1965 |
| Wycofanie ze służby |
1999 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
1 × silnik odrzutowy Rover TJ125 |
| Ciąg |
0,49 kN |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
1,72 m |
| Długość |
2,38 m |
| Wysokość |
0,93 m |
| Masa | |
| Użyteczna |
20 kg |
| Startowa |
147 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
500 km/h |
| Pułap |
3000 m |
| Promień działania |
80 km |
| Długotrwałość lotu |
0,5 h |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
 Belgia
| |
MBLE Épervier (z fr. krogulec) – belgijski, taktyczny, bezzałogowy aparat latający (UAV – ang. Unmanned Aerial Vehicle), opracowany przez firmę MBLE Défense (obecnie Thales) na zlecenie belgijskiego ministerstwa obrony pod koniec lat 60. XX wieku. Był to pierwszy seryjnie produkowany aparat bezzałogowy o napędzie odrzutowym w Europie Zachodniej.
Historia
Epervier był jednym z pierwszych rozpoznawczych aparatów bezpilotowych, jaki pojawił się na wyposażeniu wojsk NATO. W 1964 opracowano wymagania jakie musi spełniać bezzałogowy samolot zwiadowczy, a w 1969 roku zdecydowano, że to właśnie Epervier najlepiej spełnia oczekiwania armii. Po długim okresie testów aparat został przyjęty na uzbrojenie w 1977 roku i służył do 1999 roku. Epervier zastąpiony został aparatami RQ-5 Hunter.
Konstrukcja
Aparat jest średniopłatem zbudowanym z włókna szklanego, ze skrzydłami typu delta zamontowanymi na końcu kadłuba. Na końcówkach skrzydeł znajdują się winglety. Epervier startuje z wyrzutni z pomocą przyspieszaczy startowych, a ląduje na spadochronie. W skład wyposażenia wchodziła małoobrazkowa kamera filmowa. Aparat wykonywał lot według wcześniej zaplanowanej trasy lub mógł być sterowany ze stanowiska operatora na ziemi.
Bibliografia
- Igor Witkowski. Zachodnie bezzałogowe statki powietrzne cz. I. „Nowa Technika Wojskowa”. 3, s. 15–20, 1993. ISSN 1230-1655.
- Igor Witkowski. Zachodnie bezzałogowe statki powietrzne cz. II. „Nowa Technika Wojskowa”. 6, s. 16–19, 1993. ISSN 1230-1655.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.