Maksar
 Łuk Trajana w Maksarze | |
| Państwo | |
|---|---|
| Wilajet | |
| Wysokość |
1000 m n.p.m. |
| Populacja (2013) |
|
| • liczba ludności |
12 702[1] |
| Kod pocztowy |
6140 |
Położenie na mapie Tunezji  | |
 35°51′38″N 9°12′21″E/35,860556 9,205833
| |
| Strona internetowa | |
Maksar (także: Maktar; arab. مكثر, fr. Makthar, łac. Mactaris) – miasto w północno-środkowej Tunezji, w gubernatorstwie Siljana, ok. 13 tys. mieszkańców (stan z 2013 roku). W pobliżu znajdują się ruiny starożytnego miasta rzymskiego, oddzielone od nowych zabudowań niewielkim wąwozem.
Historia
Historia starożytnego miasta sięga II wieku p.n.e., kiedy numidyjski władca Masynissa nakazał zbudowanie twierdzy chroniącej przed napaściami Berberów. Największy rozkwit Maksaru przypadł jednak na okres panowania Rzymian w II wieku n.e., gdy zyskał on status kolonii pod nazwą Colonia Aelia Aurelia Mactaris. W połowie XI stulecia dawne miasto doszczętnie zniszczyły muzułmańskie plemiona Banu Hilal. Miasto współczesne zostało założone w XIX wieku przez francuskiego oficera o nazwisku Bordier.
Stanowisko archeologiczne
Na terenie rozległego kompleksu wykopalisk zachowały się m.in. pozostałości punickiego tofetu i megalitycznego sanktuarium, zaś z czasów rzymskich ruiny forum, bazyliki, term, świątyń i gimnazjonu, a także kościołów starochrześcijańskich. W czasach rzymskich utrzymywały się również tradycje punickie, o czym świadczy kilka zachowanych inskrypcji neopunickich oraz funkcjonowanie tofetu poświęconego Baalowi Hammonowi.
W pobliżu forum usytuowany jest łuk triumfalny Trajana z 116 roku, naprzeciw którego znajdują się pozostałości bazyliki Hildegunsa z V wieku n.e., zwanej również „kościołem Wandalów”. Nieco dalej zachowały się resztki schola juvenum przekształconej w obiekt sakralny. Na południowo-zachodnim krańcu kompleksu natrafiono na nekropolę wczesnochrześcijańską i starsze grobowce numidyjskie.
Poza ścisłym obszarem kompleksu wykopalisk w Maksarze znajdują się także m.in. pozostałości starożytnej świątyni Apollina w stylu miejscowej architektury, drugi łuk triumfalny oraz grobowiec dolmenowy położony w samym centrum współczesnego miasta.
Galeria
-
Schola juvenum -
Budowle megalityczne -
Łaźnie rzymskie
Przypisy
- ↑ Tunisie: Les villes les plus grandes avec des statistiques de la population. [w:] World Gazetteer [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-20)]. (fr.).
Bibliografia
- Daniel Jacobs, Peter Morris: Tunezja. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 357-359, seria: Przewodnik Pascala. ISBN 83-7304-564-3.
- Encyklopedia sztuki starożytnej. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1974, s. 288-289.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.