Maltoza

Maltoza
α-maltoza
Ilustracja
β-maltoza
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

C12H22O11

Masa molowa

342,296 g/mol

Wygląd

bezbarwne kryształy o słodkim smaku[1]

Identyfikacja
Numer CAS

69-79-4

PubChem

6255

DrugBank

DB03323

Podobne związki
Podobne związki

sacharoza, celobioza, laktoza, trehaloza

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Maltoza (cukier słodowy), C12H22O11organiczny związek chemiczny z grupy węglowodanów, disacharyd zbudowany z dwóch reszt D-glukozy połączonych wiązaniem α-1,4-O-glikozydowym. Jest cukrem redukującym. Tworzy dwa anomery, α i β, które w roztworach wodnych ulegają mutarotacji. Otrzymywana jest na drodze hydrolizy skrobi. Jest wykorzystywana jako środek słodzący oraz jako składnik pożywek dla bakterii[1].

Historia

Maltozę odkrył Augustin-Pierre Dubrunfaut(inne języki), choć odkrycie to nie zostało powszechnie zaakceptowane, dopóki nie potwierdził go w 1872 roku irlandzki chemik i piwowar Cornelius O'Sullivan(inne języki)[2][3]. Nazwa maltozy pochodzi od słowa „malt” (słód), połączonego z przyrostkiem „-ose” używanym w nazwach cukrów[4].

Źródła i wchłanianie

Maltoza jest składnikiem słodu, substancją otrzymywaną w wyniku zmiękczenia ziarna w wodzie i kiełkowania. Występuje również w bardzo zmiennych ilościach w częściowo hydrolizowanych produktach skrobiowych, takich jak maltodekstryna, syrop kukurydziany i skrobia rozcieńczona kwasem[5].

U ludzi maltoza jest rozkładana przez różne enzymy maltazy, dostarczając dwie cząsteczki glukozy, które mogą być dalej przetwarzane: albo rozkładane w celu dostarczenia energii, albo magazynowane jako glikogen. Brak enzymu sacharazy-izomaltazy(inne języki) u ludzi powoduje nietolerancję sacharozy, ale całkowita nietolerancja maltozy jest niezwykle rzadka, ponieważ istnieją cztery różne enzymy maltazy[6].

Przypisy

  1. a b c d Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 234–235, ISBN 83-7183-240-0, OCLC 749698778.
  2. Proteins, Enzymes, Genes: The Interplay of Chemistry and Biology, Yale University Press, ISBN 978-0-300-15359-0 [dostęp 2024-11-11] (ang.).
  3. Cornelius O’Sullivan, XXI. – On the transformation-products of starch, „Journal of the Chemical Society”, 25 (0), 1872, s. 579–588, DOI10.1039/JS8722500579, ISSN 0368-1769 [dostęp 2024-11-11] (ang.).
  4. H. Stephen Stoker, Organic and Biological Chemistry, Cengage Learning, 2 stycznia 2015, ISBN 978-1-305-68645-8 [dostęp 2024-11-11] (ang.).
  5. Thomas E. Furia, CRC Handbook of Food Additives, Second Edition, CRC Press, 2 stycznia 1973, ISBN 978-0-8493-0542-9 [dostęp 2024-11-11] (ang.).
  6. W.J. Whelan, Margaret P. Cameron, Control of Glycogen Metabolism, John Wiley & Sons, 16 września 2009, ISBN 978-0-470-71688-5 [dostęp 2024-11-11] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya