Marian Gapiński

Marian Gapiński

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	4 listopada 1932 Sadowiec
Data i miejsce śmierci	5 czerwca 2021 Poznań
profesor nauk rolniczych
Specjalność: uprawa grzybów jadalnych, warzywnictwo
Alma Mater	Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
nauczyciel akademickki
Uczelnia	Wyższa Szkoła Rolnicza w Poznaniu
Odznaczenia

Marian Gapiński (ur. 4 listopada 1932 w Sadowcu, zm. 5 czerwca 2021 w Poznaniu^[1]) – polski botanik, ogrodnik, mykolog, nestor polskiego pieczarkarstwa^[2].

Studia ukończył w 1959 na Wydziale Ogrodniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu (praca magisterska pod kierunkiem prof. Heleny Nieć). W 1961 rozpoczął pracę w Katedrze Warzywnictwa poznańskiej WSR. Od początku jego kariera naukowa związana była z uprawą pieczarek. Doktoryzował się w 1969 (praca Przydatność różnych oborników, jako podłoży do uprawy pieczarek – promotorem był prof. Zbigniew Borna). Habilitował się w 1977 na podstawie pracy Reakcja grzybni pieczarki „Agaricus bisporus” (Lange) Sing. na dodatek do pożywki agarowej substancji czynnych zawartych w wyciągach z torfów wysokich. W 1989 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a od 1996 pozostawał profesorem zwyczajnym. Od 1978 do 1994 był kierownikiem Katedry Warzywnictwa Akademii Rolniczej w Poznaniu, a od 1987 do 1989 dziekanem Wydziału Ogrodniczego tej uczelni. Od 1997 do 2003 był organizatorem i kierownikiem Studium Doktoranckiego na Wydziale Ogrodniczym. w 2003 przeszedł na emeryturę^[2].

Oprócz pracy naukowej służył doradztwem w przemyśle, m.in. od 1970 do 1973 był konsultantem ds. produkcji pieczarek w Wielkopolskiej Spółdzielni Ogrodniczej w Poznaniu, a od 1976 do 1979 w Kombinacie Ogrodniczym w Owińskach. W 1985 został powołany przez Prezesa Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu na biegłego sądowego w zakresie grzybów uprawnych^[2].

Główne nurty zainteresowań to:

• doskonalenie technologii uprawy grzybów,
• kompleksowa ocena gatunków i odmian grzybów uprawnych,
• wykorzystywanie wysokobiałkowych odpadów przemysłu przetwórczego i farmaceutycznego, jako składników podłoży i stymulatorów wzrostu w uprawach grzybów,
• uzyskiwanie optymalnych warunków dla rozwoju grzybni,
• plonowanie pieczarki i boczniaka^[2].

Był autorem lub współautorem około 500 prac, w tym 25 pozycji dydaktycznych. Łącznie wypromował ponad 120 magistrów. Był też promotorem siedmiu prac doktorskich (pięć z nich dotyczyło grzybów uprawnych, a jedną z nich napisał obywatel Ukrainy)^[2].

Był założycielem i honorowym członkiem Zrzeszenia Uprawy Grzybów, współzałożycielem branżowego czasopisma „Grzyby”, jak również członkiem i w wielu przypadkach współzałożycielem: Stowarzyszenia Branży Grzybów Uprawnych, Polskiego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych, Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Higienicznego i Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych (ISHS)^[2].

Odznaczony został m.in.:

• Złotym Krzyżem Zasługi,
• Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
• Medalem 40-lecia Polski Ludowej,
• Medalem Komisji Edukacji Narodowej,
• medalem „Academia Rerum Rusticarum Poznaniensis”^[2].