Marian Haniewski

Marian Haniewski

pułkownik
Data i miejsce urodzenia	9 lutego 1918 Łanczyn
Data i miejsce śmierci	25 października 1992 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	1937–1977
Siły zbrojne	Wojsko Polskie ludowe Wojsko Polskie
Formacja	Wojska Obrony Powietrznej Kraju
Jednostki	179 pułk piechoty, 25 pułku piechoty
Stanowiska	dowódca pułku piechoty, wykładowca ASG WP, szef sztabu 1 Korpusu OPL, dowódca Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk OPK
Główne wojny i bitwy	Wojna obronna 1939
Odznaczenia

Marian Haniewski (ur. 9 lutego 1918 w Łanczynie, zm. 25 października 1992 w Warszawie) – oficer II RP, pułkownik Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wieloletni dowódca Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1963–1977).

Uczył się w Szkole Podstawowej i w Gimnazjum w Kołomyi i Instytucie Pedagogicznym w Stanisławowie. Przed drugą wojną światową ukończył Kurs Podchorążych Rezerwy przy 48. pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie, Szkołę Oficerską Piechoty w miejscowości Ostrów Mazowiecka. We wrześniu 1939 roku, już w stopniu podporucznika, uczestniczył w wojnie obronnej. Dowodził plutonem 179. pułku piechoty 50. Dywizji Piechoty w działaniach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” dowodzonej przez gen. Franciszka Kleeberga. 2–5 października SGO „Polesie” stoczyła bitwę pod Kockiem z niemieckim 14 Korpusem Zmotoryzowanym. Bitwa zakończyła się sukcesem taktycznym strony polskiej, jednak wobec ciężkiej sytuacji w kraju i braku amunicji gen. Kleeberg podjął decyzję zaprzestania walki, 6 października 1939 roku oddziały polskie złożyły broń.

28 października 1944 r. Haniewski (na własną prośbę) został powołany w Przemyślu do czynnej służby w ludowym Wojsku Polskim. 31 grudnia 1944 mianowany do stopnia porucznika i wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu 25. pułku piechoty 10. Dywizji Piechoty 2. Armia Wojska Polskiego, z którym przeszedł szlak bojowy od Nysy do Sprewy. 30 kwietnia 1945 został ranny w nogę.

W ciągu niespełna 10 lat od zakończeniu działań wojennych awansował od stopnia kapitana do pułkownika i zajmował kolejno stanowiska:

• 1944–1947 – dowódca batalionu
• 1948–1949 – dowódca 38. pułku piechoty 11. Dywizji Piechoty (w stopniu podpułkownika)
• 1949–1951 – dowódca pułku 4. Dywizji Piechoty
• 1951–1954 – szef Wydziału Wyszkolenia Bojowego Dowództwa Okręgu Wojskowego nr 2
• 1954–1956 – starszy wykładowca Akademii Sztabu Generalnego WP
• 1956–1957 – starszy pomocnik szefa Oddziału Naukowego Akademii Sztabu Generalnego WP
• 1957–1961 – zastępca ds. liniowych dowódcy 1. Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju,
• 1961–1963 – szef sztabu Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju
• 10 maja 1963 – 31 stycznia 1977 – dowódca Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju

W okresie od marca do listopada 1947 ukończył Kurs Dowódców Pułków przy Centrum Wyszkolenia Piechoty z oceną bardzo dobrą, a w latach 1954–1957 studia w Akademii Sztabu Generalnego WP.

Centralne Stanowisko Dowodzenia Dowódcy WOPK pod jego kierownictwem uzyskiwało wysokie oceny, a w latach 1972–1975 co roku zdobywało miano Przodującego Oddziału Wojska Polskiego, wyróżnienie Medalem „Za Osiągnięcia w Służbie Wojskowej”, a w roku 1974 – Medalem „Za Wybitne Osiągnięcia w Służbie Wojskowej”. W 1977 zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł w stan spoczynku.

• Order Krzyża Grunwaldu III klasy
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi
• Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal 30-lecia Polski Ludowej
• Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
• Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Medal 10-lecia Polski Ludowej
• Medal „Za udział w walkach o Berlin”
• Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Złota Odznaka honorowa m. st. Warszawy „Za Zasługi dla Warszawy” (1972)^[1]
• Odznaka honorowa „Za zasługi dla Związku byłych Żołnierzy Zawodowych”
• Order Wojny Ojczyźnianej (ZSRR)

• Wpis do Księgi Zasłużonych dla Wojsk OPK
• Dyplom i tytuł Honorowy Prezes Koła Związku byłych Żołnierzy Zawodowych (przy CSD DWOPK)

• Biogram w Poczet dowódców 38 Pułku Piechoty