Max Bunker

Max Bunker, właśc. Luciano Secchi^[1] (ur. 24 sierpnia 1939 w Mediolanie) – włoski scenarzysta komiksowy, wydawca, pisarz i dziennikarz.

Jest przede wszystkim współautorem znanego komiksu Alan Ford, który zyskał ogromną popularność, zwłaszcza w byłej Jugosławii, a także twórcą takich serii jak Kriminal(inne języki), Satanik czy Daniel(inne języki)^[2][3].

W 1960 rozpoczął karierę w branży komiksowej, tłumacząc przygody Flasha Gordona(inne języki) Dana Barry’ego(inne języki) dla wydawnictwa Editoriale Corno(inne języki), z którym związał się na dłużej, przejmując redakcję miesięcznika „Gordon”, a następnie stanowisko dyrektora w wydawnictwie. Jego pierwszym opublikowanym bohaterem był Maschera Nera(inne języki) (1962), rysowany przez Paolo Piffarerio(inne języki), który odniosł natychmiastowy sukces, skłaniając wydawcę do uruchomienia dodatkowego, tygodniowego wydania. W latach 1962–1964 stworzył liczne postacie, a największymi sukcesami, które zrewolucjonizowały włoski komiks, okazały się Kriminal (1964) i Satanik – serie, które wprowadziły nową jakość, odchodząc od tradycyjnych, idealizowanych bohaterów na rzecz bardziej realistycznych i kontrowersyjnych postaci^[2].

Do współpracy nad Kriminalem potrzebował odpowiedniego rysownika. Ogłoszenie zamieszczone na łamach „Maschery Nery” przyciągnęło Roberto Raviolę (pseudonim Magnus), który zaprezentował próby rysunków. Bunker, zafascynowany stylem Ravioli, zlecił mu narysowanie pierwszej historii, dając mu do wyboru dwa warianty stroju głównego bohatera: czarny z białymi kośćmi lub biały z czarnymi kośćmi. Ostatecznie wybrał drugą opcję. Współpraca z Magnusem zaowocowała nie tylko Kriminalem, ale także innymi seriami, takimi jak Satanik (1964), Dennis Cobb – Agente SS018(inne języki) (1965), Gesebel(inne języki) (1966), Maxmagnus(inne języki) (1968) oraz Alan Ford (1969), który, pomimo początkowych trudności na rynku włoskim, zdobył status kultowy, zwłaszcza w byłej Jugosławii^[2].

W 1967 Bunker założył czasopismo „Eureka(inne języki)”, w którym publikował nie tylko własne komiksy, ale także dzieła zagranicznych twórców, takich jak Andy Capp(inne języki) Rega Smythe’a(inne języki), Spirit(inne języki) Willa Eisnera, Sturmtruppen(inne języki) Bonviego(inne języki) czy Lupo Alberto(inne języki). Dzięki „Eurece” przybliżył włoskim czytelnikom także komiksy Marvel Comics, w tym Spider-Man, Fantastyczna Czwórka, Daredevil, Kapitan Ameryka, Hulk i Avengers, które po roku adaptacji zdobyły ogromną popularność i przyczyniły się do ostatecznego sukcesu Editoriale Corno. Na łamach „Eureki” opublikował również Fouché(inne języki) (1973) – sto stron komiksu, które później zebrano w albumie z twardą oprawą. Seria ta, rysowana przez Paolo Piffarerio, uważana jest za arcydzieło pod względem grafiki^[2].

W 1974 stworzył Daniela, komiks, który wyróżniał się nietypowym pomysłem: główny bohater, uczciwy detektyw, ginie w podpaleniu, a jego miejsce zajmuje skazaniec, który uciekł z krzesła elektrycznego i poddał się operacji plastycznej, by upodobnić się do zmarłego. Ilustracje do tej serii stworzył Frank Verola(inne języki). Bunker poruszał również bardziej kontrowersyjne tematy społeczne, co uwidoczniło się w późniejszych pracach, takich jak Kerry Kross(inne języki) (1994) – historia lesbijskiej detektyw, Beverly Kerr (2000) – thriller prawniczy, czy Padre Kimberly (2001), w którym ksiądz katolicki mierzy się z kontrowersyjnymi kwestiami^[2].

W 1983, po 23 latach pracy w Editoriale Corno, założył własne wydawnictwo Max Bunker Press (Mbp), w którym mógł realizować bardziej ambitne, choć mniej komercyjne projekty. W ramach Mbp wydał m.in. 14 numerów Uomo Ragno Graphic Novel Strip, zawierających paski komiksowe o Spider-Manie autorstwa Stana Lee i Johna Romity(inne języki). W wydawnictwie tym kontynuował także publikację Alan Ford. Ponadto, w 1981 wydał Fotofinish, trzecią część serii o detektywie Riccardo Finzim(inne języki). Cała seria o Finzim, licząca 16 powieści, została później zebrana w dwóch tomach po 800 stron każdy, jako opera omnia^[2][3].

W 1984 Editoriale Corno zakończyło działalność, a Bunker skupił się na rozwijaniu Max Bunker Press. Próbował także dwukrotnie wskrzesić „Eurekę” – najpierw w 1988, publikując Morte di Robespierre, historyczną opowieść o ostatnich dniach dyktatora, z ilustracjami Giuseppe Madaudo(inne języki), a później w 1991 pod tytułem „Eureka avventura classic”, gdzie wydawał paski Spider-Mana, niepublikowane wcześniej historie o Hulku oraz Dick Tracy z 1942^[2].

W 2013, po prawie 30 latach od założenia Mbp, zdecydował się ograniczyć swoją działalność do roli artysty i konsultanta wydawniczego dla założonego przez swoją córkę Raffaellę wydawnictwa 1000VolteMeglio – PUBLISHING. Zachował jednak stałą rubrykę w Alan Ford, zatytułowaną Max Dixit^[2][3].

Oprócz komiksów, Bunker jest także autorem serii powieści detektywistycznych, których bohaterem jest Riccardo Finzi – mediolański detektyw zajmujący się nietypowymi sprawami. Trzecia część serii, Fotofinish, wydana w 1981, trafiła na szczyt list bestsellerów. W 1979 na podstawie przygód Finziego nakręcono film Agenzia Riccardo Finzi... praticamente detective(inne języki)^[2][3][4].