McDonnell F2H Banshee

McDonnell F2H Banshee

McDonnell F2H-2 Banshee
Dane podstawowe
Państwo	Stany Zjednoczone
Producent	McDonnell Aircraft Corporation
Typ	myśliwiec
Załoga	1
Historia
Data oblotu	11 stycznia 1947
Liczba egz.	895
Dane techniczne
Napęd	2 silniki turboodrzutowe Westinghouse J34-WE-34
Ciąg	2 × 14,46 kN
Wymiary
Rozpiętość	12,72 m
Długość	12,2 m (F2H-2) 14,7 m (F2H-3)
Wysokość	4,4 m
Powierzchnia nośna	27,31 m²
Masa
Własna	5980 kg (F2H-3)
Startowa	12 927 kg (F2H-3)
Osiągi
Prędkość maks.	945 km/h (F2H-1)
Prędkość wznoszenia	30 m/s
Pułap praktyczny	14 785 m (F2H-2)
Zasięg	2762 km (F2H-3)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 x działko kalibru 20 mm, do 454 kg bomb, rakiety niekierowane
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Kanada
Rzuty
Multimedia w Wikimedia Commons

McDonnell F2H Banshee – amerykański jednomiejscowy odrzutowy pokładowy samolot myśliwski z okresu po II wojnie światowej, produkowany w latach 1948–1953.

Samolot był wykorzystywany przez United States Navy i United States Marine Corps w latach 1948–1961 oraz Royal Canadian Navy w latach 1955–1962. Był używany bojowo podczas wojny koreańskiej, także jako samolot rozpoznawczy. Stanowił samolot o konstrukcji metalowej i prostych skrzydłach, z dwoma silnikami odrzutowymi umieszczonymi w przykadłubowych częściach skrzydeł i klasycznym usterzeniem, o prędkości poddźwiękowej. Zbudowano 892 samoloty seryjne czterech zbliżonych modeli.

Samolot F2H Banshee wywodził się z myśliwca McDonnell FH Phantom, oblatanego 26 stycznia 1945 roku, który był pierwszym pokładowym samolotem odrzutowym w służbie marynarki amerykańskiej (US Navy)^[1]. Jego osiągi były jednak słabsze od współczesnych mu myśliwców Sił Powietrznych Armii oraz przewidywanych przeciwników, dlatego marynarka zdawała sobie sprawę z konieczności szybkiego wprowadzenia lepszych konstrukcji^[2]. 22 marca 1945 roku Biuro Aeronautyki US Navy zleciło firmie McDonnell zbudowanie trzech prototypów samolotu o lepszych osiągach i uzbrojeniu^[3].

24 kwietnia zaprezentowano makietę samolotu, którego głównym konstruktorem był Herman D. Barkey^[2]. Otrzymał on typową dla tego producenta nazwę fabryczną Banshee, oznaczającą złośliwego ducha (inne samoloty McDonnella również miały nazwy związane z duchami i demonami, jak: Phantom, Demon, Voodoo)^[4].

Przy zachowaniu układu konstrukcyjnego Phantoma, nową konstrukcję powiększono, a przede wszystkim zastosowano dwa nowe silniki odrzutowe Westinghouse J34-WE-22 o prawie dwukrotnie większym ciągu^[5]. Jednostki były jednak większe i wymagały powiększenia przykadłubowych części skrzydeł^[6]. Mimo niewielkiego wzrostu rozmiarów (rozpiętość o 25 cm, a długość o 10 cm), cała konstrukcja płatowca musiała być nowa, powiększono również statecznik pionowy^[5]. Wzmocniono uzbrojenie, stosując w miejsce karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm cztery działka kalibru 20 mm, przeniesione z górnej do dolnej części nosa kadłuba, aby nie oślepiać pilota wystrzałami^[5]. W nosie ponadto zamontowano dalmierz radarowy^[5]. Zmienił się także sposób składania podwozia głównego do wnęk w skrzydłach – w kierunku na zewnątrz od kadłuba zamiast do wewnątrz^[5]. Inna, bardziej opływowa stała się kroplowa osłona kabiny^[7].

Prototyp początkowo oznaczono XF2D-1, a w 1947 roku – ostatecznie XF2H-1 (przed 1947 rokiem McDonnell miał przydzieloną literę „D” w systemie oznaczeń samolotów US Navy, następnie zmienioną na „H” wraz z powrotem Douglasa do dostarczania samolotów myśliwskich marynarce)^[8]. Po raz pierwszy wzleciał z lotniska Lambert Field 11 stycznia 1947 roku (pilot Robert Edholm)^[5]. Samolot spełnił oczekiwania co do osiągów i już w pierwszym locie pokazał najlepszą prędkość wnoszenia spośród myśliwców tego okresu, osiągając w minutę wysokość 2743 m (45,7 m/s), chociaż na maszynach seryjnych parametr ten był słabszy^[9]. Samolot miał początkowo długość 11,89 m i pojemność zbiorników paliwa 1991 litrów (526 galonów)^[2]. W toku prób między innymi zmieniono stwarzające problemy usterzenie poziome, likwidując jego wznios^[5]. Przed skierowaniem do produkcji zmniejszono także przednie oprofilowanie statecznika^[10]. Powstały ogółem trzy prototypy o numerach od 99858 do 99860, ostatni dostarczono 29 maja 1948 roku^[2][11]. Już 29 maja 1947 roku marynarka zamówiła 56 maszyn, pod oznaczeniem F2H-1^[2].

Pierwszą wersją produkcyjną była F2H-1. Pierwszy samolot seryjny wyprodukowano w sierpniu 1948 roku, ogółem powstało ich 56^[10]. Napędzały je silniki J34-WE-22 o ciągu 3000 funtów (13,34 kN), wymieniane następnie na J34-WE-30 o ciągu 3150 funtów (14 kN)^[10]. Prędkość maksymalna wynosiła 944,7 km/h na poziomie morza, a pułap operacyjny 14 783 m^[12]. Uzbrojenie stanowiły cztery działka kalibru 20 mm M3 ze 150 nabojami na lufę^[10]. W porównaniu do prototypu wydłużono kroplową osłonę kabiny o ok. 61 cm^[11].

W wersji F2H-1 zwiększono też, w porównaniu z prototypem, zapas paliwa – według niektórych publikacji, do 2650 litrów (700 galonów)^[13]. Według części publikacji jednak, już w F2H-1 powiększono zbiorniki paliwa do 877 galonów, wraz z przedłużeniem kadłuba do 12,2 m, aczkolwiek według innych miało to miejsce dopiero w wersji F2H-2^[a].

Najliczniejszą wersją produkcyjną była F2H-2, w której dodano charakterystyczne dodatkowe zbiorniki paliwa na końcach skrzydeł, o pojemności po 757 litrów (200 galonów)^[14]. Zapas paliwa w zbiornikach wewnętrznych wynosił natomiast 3320 l (877 galonów)^[15]. Zastosowano silniki J34-WE-34 o ciągu 3250 funtów (14,46 kN)^[b]. Długość tej wersji wynosiła 12,2 m, a masa własna, na skutek wzmocnienia konstrukcji skrzydeł, wzrosła do 5056 kg^[12]. Wzrost masy zmniejszył również prędkość maksymalną, która na poziomie morza wynosiła 925 km/h^[12]. Wersja ta jako pierwsza mogła przenosić uzbrojenie podwieszane – dwie bomby o masie 226 kg lub do ośmiu rakiet niekierowanych HVAR kalibru 127 mm^[c]. Zbudowano 306 samolotów wersji podstawowej F2H-2, z których pierwszy oblatano 18 sierpnia 1949 roku, a łącznie z jej odmianami opisanymi niżej powstało 436 maszyn tej rodziny^[16].

W ramach produkcji wersji F2H-2 budowano także trzy specjalne odmiany. Wersja F2H-2B miała wzmocnione skrzydła i mogła przenosić 1361 kg bomb lub jedną taktyczną bombę atomową Mk 7 lub Mk 8^[17]. Bomba Mk 7 miała moc regulowaną od 8 do 61 kt, natomiast cięższa bomba Mk 8, przeznaczona do użycia przeciw umocnionym celom, około 30 kt^[18]. Zbudowano 27 samolotów w tej wersji, które używane były głównie do prób taktyki użycia uzbrojenia^[17]. Zbudowano także w 1950 roku 14 myśliwców nocnych F2H-2N wyposażonych w radar AN/APS-19 w wydłużonym nosie^[17]. Uzbrojenie pozostało takie samo, z czterech działek kalibru 20 mm, lecz umieszczono je po bokach nosa^[17]. Długość samolotu tej wersji wynosiła 13,1 m^[17].

Najliczniejszą odmianą był samolot rozpoznawczy F2H-2P, którego pierwszy prototyp oblatano 12 października 1950 roku, po czym łącznie zbudowano do 1952 roku 89 samolotów^[16]. Był on nieuzbrojony i miał wydłużony o 73 cm poszerzony spłaszczony nos mieszczący do sześciu kamer^[16]. W nosie znajdowały się po trzy okna po obu bokach i na dole. Przedział kamer był ogrzewany dla zapewnienia lepszych warunków pracy na wysokościach, a kamery mogły być obracane^[19]. Stosowano różne zestawy aparatów do zdjęć pionowych lub ukośnych w zależności od potrzeb, a także opcjonalnie kamerę w końcówce nosa^[20]. Samolot wyposażony był ponadto w wyrzutniki 20 rac oświetlających pod każdym skrzydłem do zdjęć nocnych^[19]. Prędkość maksymalna tego wariantu wynosiła 851 km/h^[21].

Kolejna wersja F2H-3, powstała na bazie doświadczeń z modelu wyposażonego w radar oraz wojny koreańskiej, była myśliwcem przeznaczonym do działania w każdych warunkach atmosferycznych^[22]. Wprowadzono w niej zasadniczo zmieniony i wydłużony aż o 2,48 m kadłub^[16]. Do budowy prototypu posłużył jeden z F2H-2N^[22]. Wersję tę wyposażono w radar Westinghouse AN/APQ-41 z większą anteną w wydłużonym nosie^[23]. Przez wydłużenie kadłuba ilość paliwa w zbiornikach wewnętrznych wzrosła do 4171 litrów (1102 galony)^[23]. Można było przenosić również zbiorniki na końcach skrzydeł o pojemności zmniejszonej do 643,5 l, lecz były one rzadko stosowane^[22]. Statecznik poziomy o zmienionym kształcie został przeniesiony ze statecznika pionowego niżej i do tyłu, na koniec kadłuba i otrzymał niewielki wznios^[23]. Uzbrojenie pozostało z czterech działek 20 mm, ale nowszego modelu Mk 12 lub Mk 16, z zapasem amunicji zwiększonym do 220 pocisków na lufę górnej pary i 250 na lufę dolnej pary^[22]. Górne lewe działko mogło być zastąpione przez sondę do tankowania w powietrzu^[22]. Samolot mógł przenosić bombę atomową, a pod koniec lat 50. część samolotów zmodyfikowano także do przenoszenia dwóch pocisków powietrze-powietrze AIM-9 Sidewinder^[24]. Pierwszy samolot seryjny został oblatany 29 marca 1952 roku, a do października kolejnego roku wyprodukowano ich 250^[22]. Długość wzrosła do 14,7 m, a masa własna do 5980 kg^[24]. Silniki pozostały natomiast takie same – WE-34 o ciągu 3250 funtów (14,46 kN)^[d]. Prędkość na poziomie morza nieco wzrosła do 933 km/h, a pułap praktyczny do 14 204 m^[24]. Zrezygnowano z planowanej odmiany rozpoznawczej F2H-3P^[25]. W 1962 roku wariant ten otrzymał oznaczenie F-2C^[25].

Ostatnią wersją był myśliwiec przeznaczony do działania w każdych warunkach atmosferycznych F2H-4. Był on taki sam jak F2H-3, a jedynie wyposażony w inny radar Hughes AN/APG-37^[25]. Produkowano je równolegle do poprzedniej wersji i do września 1953 roku powstało ich 150^[25]. Według niektórych publikacji zastosowano w nim nową wersję silników J34-WE-38 o ciągu 3600 funtów (16 kN), z którą prędkość miała wzrosnąć do 982 km/h, pułap praktyczny do 17 069 m oraz zasięg do 3219 km^[e]. Zmiany silników w stosunku do F2H-3 nie potwierdza jednak oficjalna karta charakterystyk samolotu^[26]. W 1962 roku wariant ten otrzymał oznaczenie F-2D^[27].

Ogółem powstało 895 samolotów rodziny F2H, wraz z trzema prototypami^[28].

Dostawy Banshee zaczęły się w sierpniu 1948 roku do doświadczalnego dywizjonu Marynarki USA VX-3, a następnie w marcu 1949 roku do dywizjonu VF-171^[16]. W maju otrzymał je też dywizjon VF-172i^[29]. W sierpniu 1949 roku prowadzono próby kwalifikacyjne F2H-1 na lotniskowcu USS „Franklin D. Roosevelt”^[30]. W służbie potocznie nowe samoloty nazywano „Banjo”^[10]. Podstawowa wersja F2H-2 zaczęła wchodzić na wyposażenie dywizjonów latem 1949 roku, zastępując F2H-1^[14]. Przede wszystkim samoloty te weszły najpierw na wyposażenie dywizjonów bojowych na lotniskowcach operujących na Atlantyku i Morzu Śródziemnym^[31]. Zaletą samolotu był duży pułap operacyjny – ponad 14 km, największy spośród myśliwców Marynarki tego okresu^[18]. 9 sierpnia 1949 roku doszło na Banshee do pierwszego w USA ratunkowego użycia fotela wyrzucanego (pilot J. Fruin)^[32]. W tym samym miesiącu jeden F2H-1 ustanowił nieoficjalny rekord wysokości 15 850 m^[16].

Nieliczne myśliwce nocne F2H-2N weszły na wyposażenie zbiorczego dywizjonu (composite squadron) VC-4, z którego samoloty były przydzielane do lotniskowców Floty Atlantyckiej w razie potrzeb^[17]. Samoloty przystosowane do przenoszenia broni nuklearnej F2H-2B, oprócz dywizjonów doświadczalnych (VX), były również przydzielane do dywizjonów zbiorczych VC^[17]. Wariant rozpoznawczy F2H-2P był pierwszym odrzutowym samolotem rozpoznawczym Marynarki^[16]. Był on ceniony z uwagi na wysoki pułap i zasięg i został wycofany dopiero w 1960 roku, pozostając w służbie dłużej niż F9F-5P Panther tej samej generacji^[19].

Banshee zadebiutowały bojowo podczas wojny koreańskiej, przybywając jednak na teatr działań dopiero po roku walk^[31]. Przyczyna opóźnienia była konieczność wyposażenia lotniskowców w nowe katapulty parowe, umożliwiające start samolotów z pełnym zapasem uzbrojenia i paliwa^[33]. W wersji myśliwsko-bombowej używane były głównie do ataków na linie zaopatrzenia i zgrupowania wojsk^[34]. Ponosiły pewne straty od ognia przeciwlotniczego, natomiast nie doszło podczas wojny do napotkania północnokoreańskich myśliwców MiG-15^[35]. 23 sierpnia 1951 roku pierwszą misję bojową wykonał dywizjon VF-172 z lotniskowca USS „Essex”^[31]. 25 sierpnia samoloty Marynarki zostały użyte do nietypowej misji eskortowania na dużej wysokości bombowców Boeing B-29 Superfortress, bombardujących węzeł kolejowy Rasŏn^[31]. Jesienią 1951 roku „Essex” powrócił do USA i dopiero rok później ponownie pojawiły się nad Koreą myśliwsko-bombowe Banshee, z dywizjonu VF-11 z USS „Kearsarge” (CVA-33), który był na nim zaokrętowany od sierpnia 1952 do marca 1953 roku^[34]. W czerwcu 1953 roku przybył tam z kolei USS „Lake Champlain” (CVA-39) z dwoma dywizjonami Banshee: VF-22 i VF-62^[31][35]. Oprócz ograniczonego użycia myśliwsko-bombowych Banshee, szersze zastosowanie znalazły tam samoloty rozpoznawcze F2H-2P, wykonujące misje z eskortą innych myśliwców. Na ośmiu lotniskowcach operujących na wodach Korei znajdowały się rozpoznawcze Banshee lotnictwa Marynarki, przydzielone ze zbiorczych dywizjonów VC-61 i VC-62^[31]. Jako pierwsze przybyły tam w czerwcu 1951 roku samoloty na USS „Valley Forge” (CV-45)^[36]. Ponadto, od marca 1952 roku do końca walk w lipcu 1953 roku działał tam aktywnie dywizjon VMJ-1 lotnictwa Marines z 12 rozpoznawczymi Banshee, operując z lotniska K-3 w Pohang^[37]. Odgrywały one tam ważną rolę, wykonując od 30% do 40% lotów rozpoznawczych 5. Armii Powietrznej nad Koreą i dostarczając miesięcznie około stu tysięcy fotografii^[37].

Wersja myśliwca przystosowanego do działań w różnych warunkach atmosferycznych F2H-3 nie zdążyła zostać użyta bojowo w Korei^[22]. F2H-3 były używane tylko przez lotnictwo Marynarki, a F2H-4 także w trzech dywizjonach Marines^[27]. Już w drugiej połowie lat 50. Banshee były zastępowane przez nowsze samoloty i wycofywane z dywizjonów bojowych do rezerwowych^[22]. Ostatnie zostały wycofane z dywizjonu rezerwowego VF-896 w 1961 roku^[38]. Mimo to, we wrześniu 1962 roku samoloty F2H-3 i 4 przechowywane nadal w zapasie otrzymały nowe standardowe oznaczenia F-2C i F-2D (brak jest informacji, żeby przemianowano starsze wersje)^[39].

39 używanych F2H-3 zakupiła Kanada, dostarczonych między listopadem 1955 roku a czerwcem 1958 roku^[40]. Stały się pierwszymi i jedynymi kanadyjskimi odrzutowymi myśliwcami pokładowymi, a zarazem pierwszymi samolotami McDonnella sprzedanymi za granicę^[24]. Używały je dywizjony bojowe VF-870 i VF-871 na przyjętym do służby w styczniu 1957 roku lotniskowcu HMCS „Bonaventure”(inne języki)^[40]. W 1958 roku samoloty zostały zmodyfikowane do przenoszenia dwóch pocisków AIM-9 Sidewinder^[40]. Z uwagi jednak na przestarzałość samolotu, ostatni dywizjon VF-870 rozwiązano 12 września 1962 roku^[40]. Samolot nie miał następcy w marynarce Kanady^[40].

Samoloty F2H odznaczały się oprócz dużego pułapu, dużym zasięgiem lotu. Mogły też dla oszczędności paliwa lecieć na jednym silniku, kiedy zużycie paliwa wynosiło 225 galonów na godzinę^[11]. Spotykana w publikacjach informacja o zasięgu maksymalnym F2H-1 wynoszącym 3218,6 km (2000 mil) jest jednak niespójna z innymi danymi^[f]. Wyczynem był natomiast przelot samolotu F2H-2 z Kalifornii na Florydę o długości 3060 km (1900 mil) w 3 godziny 58 minut 31 października 1954 roku^[41][42].

Samoloty amerykańskie były typowo malowane początkowo na kolor błyszczący granatowy (Glossy Sea Blue, błyszczący morski niebieski)^[43]. Od 27 lutego 1950 roku samoloty nosiły duży napis NAVY lub MARINES z tyłu kadłuba^[44]. W 1954 roku stosowano próbny schemat pozostawiania samolotów w kolorze anodowanego aluminium^[45]. Od 1955 roku stosowano nowy schemat malowania w kolorze jasnoszarym (Light Gull Gray, jasny mewi szary) i białym na dolnych powierzchniach (Insignia White)^[43]. Samoloty kanadyjskie były malowane na kolor ciemnoszary morski (Dark Sea Grey) i jasnoszary morski od dołu (Light Sea Grey)^[40].

Samolot przedstawiał jednomiejscowy dwusilnikowy całkowicie metalowy dolnopłat z prostymi skrzydłami i pojedynczym usterzeniem^[35]. Kadłub o przekroju owalnym był konstrukcji półskorupowej, wykonany ze stopów aluminium^[35]. W nosie mieścił się radiodalmierz lub radar i uzbrojenie strzeleckie, a dalej była hermetyzowana kabina pilota^[35]. Kabina przykryta była dwuczęściową osłoną kroplową, odsuwaną elektrycznie do tyłu^[35]. Pilot chroniony był z przodu przegrodą pancerną i przednim szkłem pancernym wiatrochronu, a z tyłu płytą za oparciem siedzenia i zagłówkiem^[15]. W wersji F2H-3 dodatkowo dodano płyty pancerne grubości 12,7 mm chroniące częściowo od dołu silniki, zbiorniki paliwa, siedzenie i nogi pilota, o łącznej masie 196 kg^[26]. Pilot dysponował fotelem wyrzucanym^[10]. W środkowej części kadłuba znajdowały się mocowania dźwigarów skrzydeł i zbiorniki paliwa^[35].

Skrzydła były proste, o obrysie trapezowym, z prostą krawędzią natarcia i ukośną krawędzią spływu. W grubszej części przykadłubowej skrzydeł mieściły się silniki odrzutowe, z wlotami o nieregularnym kształcie z przodu i dyszami z tyłu. Skrzydła były konstrukcji dwudźwigarowej^[35]. Wyposażone były w lotki i klapy na dolnej powierzchni, napędzane hydraulicznie^[35]. W części przykadłubowej, na ok. 1/4 długości, skrzydła miały profil laminarny NACA 65-212 o względnej grubości 12%, a w częściach zewnętrznych profil NACA 63-209^[6]. Skrzydła składały się hydraulicznie do góry; szerokość samolotu ze złożonymi skrzydłami wynosiła 5,6 m we wszystkich wersjach^[46]. Powierzchnia nośna wynosiła 27,32 m² (F2H-2)^[15]. Usterzenie klasyczne na końcu kadłuba – statecznik poziomy o rozpiętości 5495 mm (F2H-2)^[15].

Wersja F2H-2 miała wewnętrzne zbiorniki paliwa o pojemności 3320 l (877 galonów), w tym trzy kadłubowe o pojemnościach kolejno 377, 189 i 223 galonów i dwa w wewnętrznych częściach skrzydeł o pojemności po 44 galony^[15]. Standardowo w tej wersji stosowano dwa dodatkowe zbiorniki paliwa na końcach skrzydeł o pojemności po 757 l (200 galonów)^[14]. Zbiorniki nie były odrzucane, lecz mogły być demontowane. W F2H-3 zapas paliwa w zbiornikach wewnętrznych wynosił 4171 litrów (1102 galony), całość w kadłubowych zbiornikach o pojemnościach 504, 185 i 413 galonów^[26]. Można było przenosić w tej wersji zbiorniki na końcach skrzydeł o pojemności po 644 l (170 galonow)^[23]. Wewnętrzne zbiorniki paliwa miały powłokę samouszczelniającą^[26].

Napęd samolotu stanowiły dwa silniki turboodrzutowe rodziny Westinghouse J34, z 11-stopniową sprężarką osiową i 2-stopniową turbiną^[26]. W poszczególnych wersjach stosowano silniki typu:

• F2H-1: J34-WE-22 o ciągu 3000 funtów (1361 kG, 13,34 kN)^[10]
• F2H-1 (później): J34-WE-30 o ciągu 3150 funtów (1429 kG, 14 kN)^[10]
• F2H-2: J34-WE-34 o ciągu 3250 funtów (1474 kG, 14,46 kN)^[b]
• F2H-3: J34-WE-34 o ciągu 3250 funtów (1474 kG, 14,46 kN)^[d]
• F2H-4: J34-WE-38 o ciągu 3600 funtów (1633 kG, 16 kN) (według niektórych publikacji)^[e]

Podwozie chowane elektrycznie, trójpodporowe, z kołami pojedynczymi^[47]. Podwozie główne chowane do wnęk w skrzydłach w kierunku na zewnątrz od kadłuba^[5]. Koła podwozia głównego miały rozmiary 660×170 mm, podwozia przedniego 560×185 mm^[47]. Rozstaw kół podwozia głównego wynosił 3981 mm, baza podwozia 3353 mm^[15]. Cechą szczególną pierwszych dwu wersji była możliwość składania przedniej goleni podwozia w celu uniesienia ogona, co pozwalało wsuwać jedne samoloty pod drugie i zaoszczędzić miejsce przy hangarowaniu, lecz okazało się to niepraktyczne i usunięto tę możliwość w dalszych wersjach^[47]. Według Mesko^[10] zrezygnowano ze składania przedniej goleni już po wersji F2H-1, lecz przeczy temu oryginalny opis techniczny F2H-2 u Gintera^[48]. Samolot wyposażony był w hak do aerofiniszera pod ogonem i zaczep do katapulty^[47].

Uzbrojenie stałe wszystkich wersji z wyjątkiem rozpoznawczej stanowiły cztery działka automatyczne kalibru 20 mm. W wersjach F2H-1 i F2H-2 były to działka M3 ze 150 nabojami na lufę^[10]. W wersjach F2H-3 i F2H-4 były to działka Mk 12 lub Mk 16, z zapasem amunicji 220 pocisków na lufę górnej pary i 250 na lufę dolnej pary^[22].

Od wersji F2H-2 samolot miał osiem belek do podwieszania uzbrojenia, w tym po dwie pod wewnętrznymi częściami skrzydeł, blisko siebie, między silnikami a podwoziem, i po dwie pod zewnętrznymi częściami skrzydeł^[49]. Można było przenosić dwie bomby wagomiaru 227 kg (500 funtów) albo cztery bomby 114 kg (250 funtów) albo osiem bomb 45 kg (100 funtów)^[49]. W wersji F2H-3 dopuszczano też osiem bomb 114 kg^[26]. Alternatywnie można było przenosić do ośmiu niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 127 mm HVAR lub HPAG^[c]. Dopuszczalne były też warianty mieszane z bombami i czterema pociskami na zewnętrznych belkach^[49]. W drugiej połowie lat 50. prowadzono próby z wieloprowadnicowymi wyrzutniami pocisków FFAR kalibru 70 mm i Zuni kalibru 127 mm^[50]. Samoloty F2H-2B, F2H-3 i F2H-4 mogły przenosić jedną bombę atomową. Pod koniec lat 50. część samolotów F2H-3 i F2H-4 zmodyfikowano do przenoszenia dwóch pocisków powietrze-powietrze samonaprowadzających się na podczerwień AIM-9 Sidewinder^[24]. Maksymalny udźwig uzbrojenia wersji F2H-3 wynosił 1452 kg^[26].

	F2H-1	F2H-2	F2H-2P	F2H-3
Masa własna (kg)	4442	5056		5980
Masa całkowita (kg)	7348	9324	9344	9616
Masa maksymalna (kg)	8591	10 120[51] (9525)		11 437[g]
Rozpiętość / ze zbiornikami dodatk. (m)	12,68	12,72 / 13,71	12,72 / 13,71	12,72 / 13,72
Długość (m)	12,24 (11,89[12])	12,2	12,93	14,68
Wysokość (m)	4,41	4,41	4,41	4,4[h]
Powierzchnia nośna (m²)	27,31	27,31	27,31	27,31
Prędkość maks. na poziomie morza (km/h)	945[12]	925[12] (943)	851	933[52]
Prędkość maks. na wysokości (km/h)	906 / 6096 m[12]	856 / 3048 m[53]
Prędkość przelotowa (km/h)	565	806	764	742
Pułap operacyjny (m)	15 025 (14 783[12])	14 783 (13 655[12])	14 783	14 203[52]
Maks. wznoszenie (m/s)	37	30 (37[54])	30	30
Zasięg (km)	2057	2374	2374	2762

Dane na podstawie Francillon 1990 ↓, s. 91-92 (przeliczone z oryginalnych wartości w milach i stopach), poza zaznaczonymi. Ważniejsze rozbieżności w publikacjach w nawiasach.

• Porównywalne myśliwce pokładowe
  • McDonnell FH Phantom – poprzednik
  • Grumman F9F Panther – amerykański myśliwiec tej samej generacji
  • Vought F6U Pirate – amerykański myśliwiec tej samej generacji
  • Hawker Sea Hawk – brytyjski myśliwiec tej samej generacji
• Inne myśliwce tego okresu
  • MiG-15
  • Gloster Meteor
  • Lockheed F-80 Shooting Star
  • Dassault MD 450 Ouragan

• McDonnell F2H-2 Banshee. [w:] Joe Baugher's Encyclopedia of American Military Aircraft [on-line]. 3 września 2000. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-25)].
• McDonnell F2H-3/F-2C Banshee. [w:] Joe Baugher's Encyclopedia of American Military Aircraft [on-line]. 24 grudnia 1999. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-28)].
• Aleksandr Czeczyn, Nikołaj Okolełow: Wsie rieaktiwnyje samoloty koriejskoj wojny. Moskwa: Jauza, EKSMO, 2014. ISBN 978-5-699-71652-4. (ros.).
• René Francillon: McDonnell Douglas Aircraft since 1920: Volume II. Londyn: Putnam Aeronautical Books, 1990. ISBN 0-85177-828-3. (ang.).
• Steve Ginter: McDonnell Banshees. F2H-1, -2, -B, -N, -P, -3, -4. 1980, seria: Naval Fighters. No. 2. (ang.).
• Steve Ginter: Early Banshees′. The McDonnell F2H-1, F2H-2/2B/2N/2P. 2006, seria: Naval Fighters. No. 73. ISBN 0-942612-73-6. (ang.).
• Jim Mesko: FH/F2H Banshee in action. Carroltton: Squadron/Signal Publications, 2002, seria: Aircraft. No. 182. ISBN 0-89747-444-9. (ang.).
• Standard Aircraft Characteristics F2H-2,-2N "Banshee". 1 November 1949 (Revised 6/1/52). US Navy, 1952. (ang.).
• Standard Aircraft Characteristics F2H-3,-4 "Banshee". 1 May 1951 (Revised 6/1/52). US Navy, 1952. (ang.).