Mel Lewis

Mel Lewis

Mel Lewis (1978) (fot. Bogdan Nastula)
Imię i nazwisko	Melvin Sokoloff
Data i miejsce urodzenia	10 maja 1929 Buffalo
Data i miejsce śmierci	2 lutego 1990 Nowy Jork
Instrumenty	perkusja
Gatunki	jazz
Zawód	muzyk
Wydawnictwo	VSOP Records, Blue Note, Max Cat Records
Powiązania	Stan Kenton, Bob Brookmeyer, Thad Jones
Zespoły
The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra The Vanguard Jazz Orchestra
Multimedia w Wikimedia Commons

Mel Lewis, właśc. Melvin Sokoloff (ur. 10 maja 1929^[1] w Buffalo^[1], zm. 2 lutego 1990^[2] w Nowym Jorku^[2]) – amerykański perkusista jazzowy i bandlider.

Jego rodzice byli żydowskimi emigrantami z Rosji. Ojciec był perkusistą i Mel już w wieku trzech lat bawił się bębnami^[3]. Choć Sokoloff-senior nie chciał, żeby i syn został perkusistą^[3], bardzo prędko nauczył go podstaw gry i regularnie zabierał na swoje występy.

W wieku trzynastu lat Mel zaczął grać zawodowo z triem występującym w jednej z lokalnych sal tanecznych. Dwa lata później wstąpił do Związku Zawodowego Muzyków i zaangażował się do big-bandu. Grywał w dużych i małych składach różnorodny repertuar, „obsługując” również wesela i bar micwy^[3]. Jednocześnie chodził na koncerty słynnych jazzmenów (m.in. Maxa Roacha i Arta Blakey’ego), występujących gościnne w Buffalo.

Mając osiemnaście lat trafił do orkiestry Lenniego Lewisa (zbieżność nazwisk przypadkowa), w której składzie znajdowali się m.in. muzycy z czasowo rozwiązanego big-bandu Duke’a Ellingtona. Z zespołem tym wyjechał do Nowego Jorku i występował w słynnych salach Savoy Ballroom i Apollo Theater. Następnie grał w big-bandzie Boyda Raeburna i przez dłuższy czas w orkiestrach Alvino Reya, Raya Anthony’ego i Texa Benekego, wykonujących muzykę popularną.

Lewis, który uważał się przede wszystkim za muzyka jazzowego, chciał się dostać do orkiestry grającej wyłącznie ten rodzaj muzyki. Był jednak perkusistą mało znanym, a na dodatek działały wówczas tylko cztery znaczące big-bandy jazzowe: Duke’a Ellingtona, Counta Basiego, Woody’ego Hermana i Stana Kentona. Dopiero w 1954 udało mu się dołączyć do orkiestry Kentona (dzięki wcześniejszej rekomendacji Maynarda Fergusona, kolegi z zespołu Raeburna), którą opuścił perkusista Stan Levey. Grał w niej przez dwa lata, podczas których zaprzyjaźnił się z głównym aranżerem Kentona, saksofonistą Billem Holmanem. Obaj założyli wówczas własne combo^[1].

W 1957 Lewis przeniósł się do Los Angeles. Następnie współpracował m.in. z Gerrym Mulliganem (w The Gerry Mulligan Concert Jazz Band), Dizzym Gillespiem, Bennym Goodmanem, Frankiem Sinatrą. W 1963 powrócił do Nowego Jorku, gdzie został stałym członkiem orkiestry radiowo-telewizyjnej koncernu ABC, nie przestając regularnie występować w znanych zespołach jazzowych, koncertujących w Stanach Zjednoczonych i Europie. Od 1966 często współpracował z Thadem Jonesem, co zaowocowało powstaniem Thad Jones/Mel Lewis Orchestra, jednego z najważniejszych^[4] big-bandów drugiej połowy XX w. W jej składzie znajdowali się m.in. Bob Brookmeyer, saksofoniści Pepper Adams, Billy Harper i Joe Farrell oraz trębacze Snooky Young i Jon Faddis. Jako współlider zespołu, Lewis zajmował się sprawami organizacyjnymi, m.in. przesłuchaniami i rekrutacją muzyków. Choć sam był wybitnym instrumentalistą o wyjątkowym wyczuciu gry bigbandowej, kierownictwo muzyczne i aranżowanie repertuaru pozostawiał Thadowi Jonesowi lub Bobowi Brookmeyerowi. Siedzibą orkiestry Jonesa/Lewisa był słynny, nowojorski klub The Village Vanguard, w którym regularnie występowała w poniedziałkowe wieczory. Odbywała również liczne tournées. Za płytę Live in Munich, nagraną w 1978 otrzymała rok później nagrodę Grammy.

W 1978 Thad Jones nieoczekiwanie przeprowadził się do Kopenhagi i obowiązki jedynego lidera zespołu przejął Lewis, zmieniając jego nazwę na: Mel Lewis and the Jazz Orchestra, i powierzając rolę głównego aranżera Bobowi Brookmeyerowi. Obok licznych tournées oraz sesji nagraniowych, big-band nadal w poniedziałki występował w The Village Vanguard również jako The Vanguard Jazz Orchestra.

Pod koniec lat 80. u Lewisa wykryto złośliwy nowotwór, który wskutek licznych przerzutów, doprowadził do śmierci muzyka. Lewis zmarł w Nowym Jorku 2 lutego 1990 na kilka dni przed 24. rocznicą występów jego orkiestry w The Village Vanguard.

Mel Lewis wraz z Clemem Derosą jest autorem podręcznika jazzowej gry na perkusji, pt. It’s Time for the Big Band Drummer (wyd. Kendor Music Inc, KN.21170, 1978). W latach 70. i 80. prowadził także warsztaty instrumentalne w William Patterson State College w New Jersey. Sam przez większość kariery grał na bębnach firmy Gretsch, które w późniejszych latach zastąpił zestawem marki Slingerland.

• 1966/1994 Presenting Joe Williams and Thad Jones - Mel Lewis the Jazz Orchestra (Blue Note)
• 1978 It Only Happens Every Time z Monicą Zetterlund (EMI)
• 1994 Thad Jones/Mel Lewis Big Band • Village Vanguard Live Sessions 3 (Absolute Spain)
• 1994 Presenting Joe Williams & Thad Jones/Mel Lewis The Jazz Orchestra (Blue Note)
• 1996 Mel Lewis Thad Jones • Dedication (Laserlight)
• 1996 The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra • Swiss Radio Days Jazz Series 4 (TCB)
• 1997 Live in Tokyo (Columbia Japan)
• 2002 The Big Band Sound of Thad Jones and Mel Lewis featuring Miss Ruth Brown (Koch Records)
• 2002 Thad Jones & Mel Lewis Consummation (Blue Note)
• 2002 Opening Night • Thad Jones/Mel Lewis Big Band at the Village Vanguard February 7, 1966 (AGP)
• 2004 Thad Jones/Mel Lewis Jazz Orchestra • Central Park North (Blue Note)
• 2006 Thad Jones Mel Lewis Live on Tour Switzerland (LRC Ltd.)
• 2005 Thad Jones & Mel Lewis Live at the Village Vanguard (Blue Note)
• 2007 Thad Jones/Mel Lewis Orchestra in Europe 1978 (Vertriebsges.mbH/ITM Archive)
• 2007 Rhonda Scott in New York with Thad Jones & Mel Lewis (EmArcy)
• 2009 Thad Jones Mel Lewis Live (LRC Ltd.)
• 2009 Thad Jones/Mel Lewis Orchestra • Complete Live in Poland 1976 & 1978 (Gambit)

• 1979 Naturally (Telarc)
• 1980 Live in Montreux: Mel Lewis Plays Herbie Hancock (MPS/Pausa)
• 1980 Live at the Village Vanguard, February 1980 (Max Cat Records)
• 1982 Mel Lewis and the Jazz Orchestra (Finesse)
• 1985 20 Years at the Village Vanguard (Atlantic)
• 1988 Definitive Thad Jones, Vol. 1 (Music Masters)
• 1988 Definitive Thad Jones, Vol. 2 (Music Masters)
• 1988 Soft Lights and Hot Music (Music Masters)
• 1990 To You • A Tribute to Mel Lewis (Music Masters)

• 1989 Mel Lewis Sextet • The Lost Art (Music Masters)
• 1997 The New Mel Lewis Quintet Live (InAkustik)
• 1990 Mel Lewis and Friends (A&M)
• 1995 Mellifuous (Landmark Records)
• 1997 Mel Lewis Sextet (VSOP)
• 1997 Bill Holman/Mel Lewis Quintet • Jive for Five (VSOP)
• 2004 Got' Cha (Freshsound)

Z Martym Paichem

• 1957 Marty Paich Trio

z Garym McFarlandem

• 1963 Point of Departure (Impulse!)
• 1965 Tijuana Jazz (Impulse!)

z Shirley Scott

• 1965 Latin Shadows (Impulse!)

z Chico O’Farrillem

• 1966 Nine Flags (Impulse!)

z Rayem Anthonym

• 2007 Classic Years of Ray Anthony (Prestige Elite)

z Jackiem Montrosem

• 2010 Jack Montrose • Blues and Vanilla & The Horn's Full (Fresh Sound Records)

• Leonard Feather, The Encyclopedia of Jazz in the Sixties, Horizon Press 1966, Library of Congress Catalog Number: 66-26705
• All About Jazz – Mel Lewis
• Drummerworld – Mel Lewis
• Joachim Ernst Berendt, Od raga do rocka, PWM, 1979

• It's Time for the Big Band Drummer