Mirina
| Mirina | |
| Staudinger, 1892 | |
 Mirina confucius | |
 Mirina fenzeli | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Podrodzina |
Mirininae |
| Rodzaj |
Mirina |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Mira christophi Staudinger, 1892 | |
Mirina – rodzaj motyli z rodziny nasierszycowatych, jedyny z monotypowej podrodziny Mirininae. Obejmuje trzy opisane gatunki. Zamieszkują wschodnią część Azji.
Morfologia
Owad dorosły
Motyle średnich rozmiarów[1], aczkolwiek największy gatunek, M. confucius, osiąga 88 mm rozpiętości skrzydeł[2].
Głowa cechuje się nagimi oczami, silnie uwstecznionymi lub całkiem zanikłymi przyoczkami, brakiem dobrze rozwiniętych piliferów, krótką ssawką, drobnymi i nieczłonowanymi głaszczkami szczękowymi oraz dwuczłonowymi z przeciętnie długim członem odsiebnym głaszczkami wargowymi. Czułki aż po sam szczyt są podwójnie grzebykowane, z parami odgałęzień ustawionymi w kształt liter V. Wierzch trzonu czułka porośnięty jest łuskami[1].
Użyłkowanie skrzydła przedniego cechuje się wolną żyłką radialną, kompletem odgałęzień sektora radialnego z bardzo krótką wolną sekcją pierwszego z tych odgałęzień, nasadami sektora radialnego i pierwszej gałęzi żyłki medialnej zrośniętymi lub tworzącymi krótką szypułkę, drugą gałęzią żyłki medialnej wyrastającą w połowie drogi między gałęzią pierwszą a trzecią, brakiem żyłki kubitalnej tylnej, oraz żyłkami analnymi pierwszą i drugą tworzącymi długie rozwidlenie u podstawy. Użyłkowanie skrzydła tylnego cechuje się żyłką subkostalną stykającą się z górnym brzegiem komórki dyskalnej tuż za nasadą skrzydła a następnie silnie od niego odbijającą, drugą gałęzią żyłki medialnej położoną nieco bliżej jej gałęzi pierwszej niż trzeciej, brakiem rurkowatej żyłki kubitalnej tylnej, nasadowym rozwidleniem pierwszej i drugiej żyłki analnej oraz wykształceniem żyłki analnej trzeciej. Brak wędzidełka i retynakulum. Odnóża pierwszej pary mają golenie pozbawione ostróg, par pozostałych zaś golenie z dwiema ostrogami[1]. Epifizy są dobrze wykształcone u samców[1][2], u samic zaś zredukowane[2] lub całkiem zanikłe. Stopy mają kolce na spodzie, wykształcone przylgi i arolia oraz silne, niezmodyfikowane pazurki[1].
Pierwszy segment odwłoka ma wąski skleryt grzbietowy tylny z bocznymi odnogami z tyłu powiększonymi. Drugi sternit jest nieprzyrośnięty do tergitów i zaopatrzony w krótkie apodemy. U samca ósmy sternit jest duży i płytkowaty, na tylnym brzegu wklęśnięty. Samcze genitalia charakteryzują się wspólnie zesklerotyzowanymi winkulum i tegumenem. Unkus ma w przedniej części dwa wyraźne, grzbietowe guzki i oddzielony jest od tegumenu wyraźnym szwem. Sakulus jest dobrze wyodrębniony. Brak jest zesklerotyzowanego gnatosa. Edeagus cechuje się długim cekum. Genitalia samicy mają torebkę kopulacyjną o małym korpusie i pozbawioną znamienia, jej przewód krótki i szeroki, przewód nasienny otwierający się blisko ujścia torebki, przydatki przednie wykształcone szczątkowo, a przydatki tylne przeciętnie długie[1].
Stadia rozwojowe
Jajo ma kształt jajowaty i pozbawione jest wzdłużnych żeberek[1].
Gąsienica ma hipognatyczną głowę. Po bokach oraz na grzbiecie tułowia i odwłoka występują liczne scoli (wyrostki ze szczecinkami), z których najdłuższe są śródgrzbietowy scolus ósmego segmentu odwłoka oraz cztery pary ruchomych scoli grzbietowych na drugim i trzecim tergicie tułowia. Nad posuwkami brzusznymi obecny jest obronny narząd gruczołowy ze zdolnością do wynicowywania. Owe gruczoły oraz ruchome scoli stanowią autapomorfie rodzaju. Haczyki na posuwkach u ostatniego stadium larwalnego rozmieszczone są w dwóch szeregach[1].
Poczwarka jest przysadzista, pozbawiona kremastra i ząbków na odwłoku[1].
Biologia i ekologia
Owady te zasiedlają lasy mieszane oraz lasy liściaste zrzucające liście jesienią[2]. Postacie dorosłe latają od końca maja do czerwca lub początku lipca[2].
W rozwoju występuje pięć stadiów larwalnych[1]. Jako rośliny pokarmowe gąsienic M. christophi wymieniane są wiciokrzewy i krzewuszki. W przypadku pozostałych gatunków rośliny żywicielskie nie są znane[2]. Wyrośnięta gąsienica ostatniego stadium konstruuje na roślinie pokarmowej twardy oprzęd i w nim się przepoczwarcza[1].
Rozprzestrzenienie
Rodzaj głównie palearktyczny. Poszczególne gatunki mają niewielkie, przypuszczalnie reliktowe zasięgi. M. christophi znana jest z Kraju Nadmorskiego na Rosyjskim Dalekim Wschodzie oraz z Korei Północnej[2] (aczkolwiek istnieje jedno wątpliwe doniesienie z Baszkirii[3]). M. fenzeli jest chińskim endemitem podawanym tylko z Shaanxi i Gansu. M. confucius notowana jest tylko z gór na północy Wietnamu i Tajlandii[2].
Taksonomia i ewolucja
Kladogram rodziny wg Denga i innych (2023, uproszczono)
|
Rodzaj ten wprowadzony został w 1892 roku przez Ottona Staudingera na łamach „Mémoires sur les Lépidoptères”. Autor ów wyodrębnił do niego pojedynczy, własnoręcznie opisany 5 lat wcześniej gatunek z rodzaju Mira, M. christophi[4]. Kolejne gatunki opisali Rudolf Emil Mell w 1938 roku oraz Wadim Zołotuchin i Thomas Witt w 2000 roku. W sumie do rodzaju należą[2]:
- Mirina christophi (Staudinger, 1887)
- Mirina confucius Zolotuhin et Witt, 2000
- Mirina fenzeli Mell, 1938
Takson ten od początku klasyfikowany był blisko rodzaju Endromis[4]. W 1985 roku Michaił Kozłow oraz, osobno, na podstawie analizy umięśnienia genitaliów, Władimir Kuzniecow i Anatolij Stiekolnikow zdecydowali się na wyróżnienie dla omawianego rodzaju osobnej podrodziny Mirininae w obrębie rodziny nasierszycowatych (Endromidae)[5][6][1]. W 1986 roku podrodzinę tę wyniósł do rangi osobnej rodziny Joël Minet[7], acz w 1994 roku wskazał nasierszycowate jako grupę siostrzaną[8]. Na przełomie XX i XXI wieku większość autorów traktowała Mirinidae i Endromidae jako odrębne rodziny, wskazując na odrębności w budowie tak imagines, jak i larw[1][2][9]. W 2011 roku Andreas Zwick i współpracownicy na podstawie wyników molekularnej analizy filogenetycznej Bombycoidea wprowadzili jednak szerszy koncept nasierszycowatych, synonimizując z nimi Mirinidae i rezygnując z wyróżniania w ich obrębie podrodzin[10]. W 2023 roku Deng Min i inni opublikowali wyniki opartej o genom mitochondrialny analizy filogenetycznej skoncentrowanej na samych nasierszycowatych. Na ich podstawie przywrócili podział na podrodziny, wyróżniając także monotypową podrodzinę Mirininae. Według tychże wyników Mirininae zajmują pozycję siostrzaną dla Oberthueriinae, tworząc z nimi klad siostrzany dla Endrominae, podczas gdy Prismostictinae zajmują w obrębie rodziny pozycję bazalną[9].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Claude Lemaire, Joël Minet, The Bombycoidea and their Relatives, [w:] Niels P. Kristensen (red.), Handbook of Zoology. Volume IV Arthropoda: Insecta. Part 35. Lepidoptera, Moths and Butterflies Volume 1: Evolution, Systematics, and Biogeography, Berlin, New York: W. de Gruyter, 1999, s. 336.
- ↑ a b c d e f g h i j Vadim V. Zolotuhin, Thomas J. Witt. The Mirinidae of Vietnam (Lepidoptera). „Entomofauna”. Suppl. 11 (2), s. 13–24, 2000. ISSN 0250-4413.
- ↑ Erwin Rennwald, Jürgen Rodeland: Mirina christophi (Staudinger, 1887). [w:] Lepiforum e.V. [on-line]. [dostęp 2026-06-26].
- ↑ a b Otto Staudinger. Die Macrolepidopteren des Amur-Gebiets. I. Theil. Rhopalocera, Sphinges, Bombyces, Noctuae. „Mémoires sur les Lépidoptères”. 6, s. 83–658 (324), 1892.
- ↑ M.V. Kozlov. The morphology, biology and systematic position of Mirina christophi Stgr. (Lepidoptera: Bombycoidea: Endromididae). „Vestnik Leningradskogo Universiteta. Serija Biologii”, s. 3–9, 1985.
- ↑ V.I. Kuznetzov, A.A. Stekolnkov. Comparative and functional morphology of the male genitalia of bombycoid moths (Lepidoptera, Papilionomorpha: Lasiocampoidea, Sphingoidea, Bombycoidea) and their systematic position. „Proceedings of the Zoological Institute of the Russian Academy of Sciences”. 134, s. 3–48, 1985.
- ↑ J. Minet. Ebauche d'une classification moderne de l'ordre des Lepidopteres. „Alexanor”. 14 (7), s. 291-313, 1986.
- ↑ J. Minet. The Bombycoidea: phylogeny and higher classification (Lepidoptera: Glossata). „Entomologica scandinavica”. 25 (1), s. 63–88, 1994. DOI: 10.1163/187631294X00045.
- ↑ a b Min Deng, Andreas Zwick, Qi Chen, Cheng-Qing Liao, Wei Wang, Xing Wang, Guo-Hua Huang. Phylogeny and classification of Endromidae (Lepidoptera: Bombycoidea) based on mitochondrial genomes. „Arthropod Systematics & Phylogeny”. 81, s. 395-408, 2023. DOI: 10.3897/asp.81.e90721.
- ↑ Zwick A., Regier J.C., Mitter C., Cummings M.P.. Increased gene sampling yields robust support for higher−level clades within Bombycoidea (Lepidoptera). „Systematic Entomology”. 36 (1), s. 31–43, 2011. DOI: 10.1111/j.1365-3113.2010.00543.x.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.