Necho II

Necho II
Ilustracja
Brązowa statuetka Necho I lub Necho II
władca starożytnego Egiptu
Okres

od 610 p.n.e.
do 595 p.n.e.

Poprzednik

Psametych I

Następca

Psametych II

Dane biograficzne
Dynastia

XXVI dynastia

Data śmierci

595 p.n.e.

Ojciec

Psametych I

Matka

Mehitenusechet

Dzieci

Psametych II

Necho IIfaraon z XXVI dynastii saickiej, władca Egiptu w latach 610–595 p.n.e.[1][a] Syn Psametycha I i królowej Mehitenusechet.

Panowanie

Polityka zagraniczna

Zdecydował się na udzielenie pomocy Aszur-uballitowi II, ostatniemu królowi Asyrii, za cenę Syrii, Fenicji i Judy. Musiał stłumić powstanie w Gazie. W czasie marszu na północ do Syrii, którą pragnął zająć przed Nabopolassarem, został zaatakowany w 609 p.n.e. przez króla Judy Jozjasza[2]. Pokonał Jozjasza w bitwie pod Megiddo, po czym królestwo Judy stało się lennikiem Egiptu[3]. Necho II zajął Syrię i połączył się z wojskami Aszur-uballita II pod Karkemisz. Babilończycy pod wodzą Nabuchodonozora II zaatakowali i pokonali armię asyro-egipską w 605 p.n.e.

Necho II po tej klęsce szybko wycofał się do Egiptu, na który najechał Nabuchodonozor II, pustosząc Deltę Nilu. Jak relacjonuje prorok Jeremiasz:

Usłyszały narody o twej hańbie, ziemia się napełniła twoim bolesnym wołaniem. Jeden wojownik potknął się o drugiego, obaj razem upadli.

Jr 46,12 w przekładach Biblii.

Z państwem Kusz utrzymywał poprawne stosunki, trzymając granicę na wysokości Elefantyny.

Polityka wewnętrzna

Kontynuował linię polityczną Psametycha:

  • rozwijał greckie osadnictwo,
  • oparł siłę swej armii na greckich najemnikach,
  • przy pomocy podległych mu wcześniej miast fenickich wybudował potężna flotę,
    • operującą na Morzu Śródziemnym i Morzu Czerwonym,
    • w celach handlowych i wojennych,
  • lecz nie ukończył kanału mającego połączyć peluzyjską odnogę Nilu z Morzem Czerwonym.

Według Herodota, z rozkazu Necho II około roku 600 p.n.e. Fenicjanie opłynęli Afrykę[4]:

Nekos, król Egiptu (...) wysłał Fenicjan na okrętach z tym poleceniem, ażeby w drodze powrotnej wpłynęli przez słupy Heraklesa na morze północne i tą drogą wrócili do Egiptu. Fenicjanie więc wyruszyli z Morza Czerwonego i płynęli przez morze południowe. Ilekroć nastawała jesień, lądowali i osiewali pola, do jakiejkolwiek w danym razie okolicy Libii [Afryki] dotarli, i oczekiwali tam żniw: a skoro zboże zżęli, płynęli dalej, tak że po upływie dwóch lat skręcili w trzecim roku przy słupach Heraklesa i przybyli do Egiptu. A opowiadali oni – co mnie nie wydaje się wiarygodne, może jednak komuś innemu – że podczas swej jazdy dokoła Libii mieli słońce po prawej stronie.

Herodot, Dzieje, IV 42.

Wzmianka o Słońcu świadczy o prawdziwości tej relacji.

Tytulatura

Królewski Protokół
serech lub Horusowe:
G5
S32
ib
trl.: siꜢ-ib[5][6]
nebti lub Należący do Obu Pań:
G16
Aa11P8
trl.: mꜢꜤ-ḫrw[5][6]
Złotego Horusa:
G8
nTrwmr
trl.: mry-nṯrw[5][6]
prenomen lub imię tronowe:
M23
X1
L2
X1
raF25mib
trl.: wḥm-ib-rꜤ[5][6] (Uhemibre[7])
tłum.: O Odnawiającej Się Woli, Re[8]
nomen lub imię rodowe:
G39N5
N35
E1
G43
trl.: n(y) kꜢw[5][6] (Nykau[7], stgr. Νεκῶ)

Oprócz wymienionych znane jest kilka odmiennych wariantów zapisu hieroglificznego niektórych imion Necho[9][6].

Uwagi

  1. Podawane są również lata panowania 609–599. (Józef Wolski, Historia Powszechna Starożytność, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2007, s. 90

Przypisy

  1. Klengel 1971 ↓.
  2. 2Krl 23,29 w przekładach Biblii.
  3. 2Krn 36,3 w przekładach Biblii.
  4. Herodot, Dzieje, Seweryn Hammer (tłum.), Warszawa 2003, s. 241.
  5. a b c d e Ronald J. Leprohon, Denise M. Doxey, The great name: ancient Egyptian royal titulary, Atlanta: Society of Biblical Literatures, 2013 (Writings from the ancient world), s. 165, ISBN 978-1-58983-767-6.
  6. a b c d e f Peter Lundström, Necho II in hieroglyphics [online], Pharaoh.se [dostęp 2023-05-28] (ang.).
  7. a b Kwiatkowski 2021 ↓, s. 792.
  8. Egipt Starożytny - XXVI Dynastia [online], narmer.pl [dostęp 2023-05-29].
  9. Jürgen von Beckerath, Handbuch der ägyptischen Königsnamen, München ägyptologische Studien, München: Deutscher Kunstverlag, 1984, s. 274-275, ISBN 978-3-422-00832-8 [dostęp 2023-05-27] (niem.).

Bibliografia

  • Horst Klengel, Historia i kultura starożytnej Syrii, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1971.
  • Bogusław Kwiatkowski, Poczet faraonów. Życie. Legenda. Odkrycia, wyd. 2, Iskry, 2021, s. 792, ISBN 978-83-244-1042-2.
  • Józef Wolski, Historia Powszechna. Starożytność, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007
  • Iwaskiewicz Piotr, Łoś Wiesław, Stępień Marek, Władcy i wodzowie starożytności słownik, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1998

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya