Obzor

Zobacz też: Obzor – słowackie wydawnictwo.

Obzor

Обзор

Widok Obzoru ze wzgórz nadmorskich
Herb
Państwo	Bułgaria
Obwód	Burgas
Gmina	Nesebyr
Wysokość	0 m n.p.m.
Populacja
• liczba ludności	2036
Nr kierunkowy	0554
Kod pocztowy	8250
Tablice rejestracyjne	A
Położenie na mapie obwodu Burgas Obzor
Położenie na mapie Bułgarii Obzor
42°49′N 27°53′E/42,816667 27,883333
Multimedia w Wikimedia Commons
Informacje w Wikipodróżach

Obzor (bułg. Обзор) – miasteczko w Bułgarii, w obwodzie Burgas i gminie Nesebyr, położone na wybrzeżu Morza Czarnego, odległe 60 km od Warny i 75 kilometrów od Burgas^[1].

Współcześnie miejscowość liczy niewiele ponad 2 tysiące stałych mieszkańców^[2]. Usytuowana na lesistych zboczach Starej Płaniny łagodnie schodzących ku piaszczystemu wybrzeżu, znana jest z jednej z najdłuższych bułgarskich plaż (ok. 10 km)^[3]. Charakteryzuje się też największą w kraju liczbą dni słonecznych w roku oraz dużą zawartością jodu w morskim powietrzu^[3].

Uwarunkowania te sprawiają, że Obzor u wczasowiczów cieszy się większą popularnością niż sąsiednia (odległa o 5 km) Bjała. Oprócz Bułgarów wczasy spędzają w nim chętnie turyści z Europy wschodniej, korzystający na ogół z kwater prywatnych. Mieszkańcy utrzymują się głównie z turystyki (czynne miejscowe biuro informacji turystycznej), a przybysze zwykle oczekiwani są przez miejscowych właścicieli pokoi do wynajęcia (czastni kwartiry). Miejsca pobytu dostępne są też w tańszych bungalowach oraz na polach namiotowych. Bardziej komfortowe warunki oferują miejscowe hotele oraz pensjonaty^[4]. W Obzorze czynnych jest kilkadziesiąt hoteli o różnym standardzie usług i niemal tyleż rodzinnych pensjonatów prywatnych, ponadto kilka kempingów i dwie dyskoteki (jedną z nich reklamowano jako największą w kraju)^[5].

Niewielka miejscowość ma długą i bogatą historię. Powstała w starożytności na ziemiach zamieszkałych przez Traków, została założona w IV w. p.n.e., jako placówka handlowa (emporium) megaryjskich Greków z niedalekiej Mesembrii. Jej ówczesna nazwa – Naulochos (Ναύλοχος), wskazuje jednak na tracki rodowód osady, która wkrótce przekształciła się w większy ośrodek rzemieślniczo-handlowy. Rosnące znaczenie strategiczne i gospodarcze tego miejsca sprawiło, że późniejszym czasie stało się znane jako Heliopolis („miasto słońca”). W trakcie podbojów rzymskich w I wieku p.n.e., zostało podczas kampanii pontyjskiej zajęte przez wojska konsula Lukullusa, który w 73 p.n.e. nakazał budowę dziękczynnej świątyni Jowiszowi, co łączyło się z kolejną zmianą nazwy miasta na Templum Iovis („świątynia Jowisza”). Na nadbrzeżnym wzniesieniu powstała wówczas silnie obwarowana rzymska twierdza, a miasto przeżywało rozkwit jako ważny punkt na szlaku nadmorskim wiodącym z Mesembrii do Odessos. W tej roli zaznaczone jest jeszcze na mapie połączeń komunikacyjnych (Tabula Peutingeriana) z okresu późnego cesarstwa^[6]. W IV-V wieku miasto zajmowało też istotne miejsce w rozwoju wczesnego chrześcijaństwa, znane już jako Theopolis („miasto Boga”), co m.in. wiązało się z budową trzech bazylik, po których jednak nie zachowały się nawet ślady; o pomyślności trwającej nadal w okresie wczesnobizantyjskim może też świadczyć budowa wielkich term miejskich.

Po powstaniu państwa bułgarskiego Theopolis znalazło się w jego granicach. Za panowania nowych władców naprawiono obwarowania nadmorskiej twierdzy nazwanej Kozjak, od której powstała też nowa nazwa miejscowości. W XIV stuleciu przejściowo należała ona do separatystycznego księstwa – despotatu Dobrudży^[7], zanim w wyniku tureckiego podboju nie została trwale włączona do ziem osmańskiego imperium. Początkowo nazwana Gözlü, potem Gözeköy, ostatecznie znana pod nazwą Gözeken, funkcjonującą jeszcze długo w niepodległej Bułgarii^[8]. Dopiero w 1934 przemianowano ją na swojski Kozjakgrad, a w 1935 nadano dzisiejszą nazwę, co (podobnie jak wcześniejsze tureckie) oddawało piękno położenia miejscowości. Od lat 50. XX wieku Obzor zaczął zyskiwać renomę jako ośrodek wypoczynku i rekreacji odwiedzany rocznie przez ponad 10 tys. wczasowiczów^[7].

Miejscowości partnerskie:

• Dębica, Polska^[9]
• Swietłahorsk, Białoruś^[10]
• Mödling, Austria^[11]
• Sermersheim, Francja

• 
  Główny plac z wieżą zegarową i fontanną
• 
  Widok na pasmo plaż czarnomorskich
• 
  Odnowiona cerkiew św. Jana Chrzciciela
• 
  Uliczka z dawniejszą wiejską zabudową

• Zofia Siewak-Sojka, Irena Topolnicka-Bacewicz, Sławomir Adamczak: Bułgaria. Praktyczny przewodnik. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2016, ISBN 978-83-7642-687-7
• Jonathan Bousfield, Dan Richardson i in.: Bułgaria. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, ISBN 83-7304-620-8

• Poradnik turystyczny Złota Bułgaria