Oescus

Oescus
Ilustracja
Ruiny Oescus: ciąg ulicy w pobliżu wielkich term
Państwo

Rzym / Dacia Ripensis

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Współczesne położenie
Państwo

 Bułgaria

Stolica tytularna
Data ustanowienia

1933

Obecny biskup

Tonito Francisco Xavier Muananoua

43°42′37,850″N 24°27′55,714″E/43,710514 24,465476
Pozostałości murów obronnych miasta

Oescus (łac. Colonia Ulpia Oescus) – starożytne miasto rzymskie w prowincji Dacja Ripensis i stolica historycznej diecezji kościelnej (dioecesis Oescensis).

Położenie i historia

Położone nad dolnym Dunajem, na prawym brzegu rzeki pozostałości rzymskiego miasta Colonia Ulpia Oescus znajdują się w pobliżu współczesnej miejscowości Gigen w Bułgarii[1].

Miasto stanowiło ośrodek militarny w ramach limesu granicznego - w I wieku i od połowy III wieku stacjonował tu legion Legio V Macedonica. Miasto odgrywało istotną rolę m.in. w czasie wojen z Gotami (lata 250-251), będąc też tymczasową siedzibą cesarza Decjusza[2]. W jego pobliżu znajdował się most wzniesiony w 328 roku z rozkazu cesarza Konstantyna I Wielkiego[3], ówcześnie największy na Dunaju[4].

Miasto było ważnym węzłem komunikacyjnym – do/przez Oescus biegły drogi rzymskie:

Pod względem administracyjnym Oescus w pierwszych wiekach naszej ery było jednym z ośrodków prowincji Mezja, a po jej podziale w 86 r. n.e.Mezji Dolnej.

Po reformach administracyjnych w drugiej połowie III wieku dokonanych przez cesarzy Aureliana (271/275) i Dioklecjana (reformy Dioklecjana, ok. 293 r.), Oescus znalazło się na granicy nowo wydzielonych prowincji Mezja II (Moesia Secunda) w diecezji administracyjnej Tracja (Dioecesis Thraciae) oraz Dacia Ripensis w diecezji administracyjnej Dacja (Dioecesis Daciae). Granica ustanowiona na rzece Utus (Wit) była nie tylko granicą prowincji i diecezji, ale też prefektur: prefektury Ilirii (Praefectura praetorio Illyryci) i prefektury Orientu (Praefectura praetorio Orientis)[5].

Oeskus utraciło znaczenie i znalazło się poza wpływami rzymskimi (niewymieniane też w źródłach pisanych) po roku 640[1]. W późniejszym okresie terytorium wokół miasta było pod wpływami bizantyjskimi oraz licznych plemion przybyłych na te ziemie w okresie wielkiej wędrówki ludów i późniejszym.

Oescus jako zabytek

1 kwietnia 2016 Oescus, wraz z innymi obiektami w ramach limesu granicznego Mezji[5], zostało wpisane na Listę Informacyjną UNESCO – listę obiektów, które Bułgaria zamierza rozpatrzyć do zgłoszenia do wpisu na Listę światowego dziedzictwa UNESCO[6].

Oescus jako biskupstwo tytularne

W 1933 Oescus zostało ustanowione przez papieża Piusa XI biskupstwem tytularnym Kościoła katolickiego.

Biskupi tytularni

Lp. Biskup tytularny Funkcja Od Do
1 Gaudencio Rosales biskup pomocniczy Manili (Filipiny) 12 sierpnia 1974 9 czerwca 1982
2 Anthony Theodore Lobo biskup pomocniczy Karaczi (Pakistan) 8 czerwca 1982 28 maja 1993
3 Kevin Britt biskup pomocniczy Detroit (USA) 23 listopada 1993 10 grudnia 2002
4 Gustavo Garcia-Siller biskup pomocniczy Chicago (USA) 24 stycznia 2003 14 października 2010
5 Paulo César Costa biskup pomocniczy Rio de Janeiro (Brazylia) 24 listopada 2010 22 czerwca 2016
6 Emmanuel Dessi Youfang biskup pomocniczy Bafoussam (Kamerun) 7 listopada 2016 13 maja 2020
7 Vincent Tshomba Shamba Kotsho biskup pomocniczy Kinszasy (DR Konga) 29 czerwca 2020 11 czerwca 2022
8 Tonito Francisco Xavier Muananoua biskup pomocniczy Maputo (Mozambik) 1 marca 2023

Przypisy

  1. a b Oescus, Gigen, Pleven, Digital Atlas of the Roman Empire [dostęp: 17.01.2016]
  2. Drinkwater 2005 ↓, s. 39.
  3. Constantine's Bridge, Celei, Digital Atlas of the Roman Empire [dostęp: 17.01.2016]
  4. Ulpia Oescus Site. panacomp.net. [dostęp 2017-01-17].
  5. a b UNESCO: Frontiers of the Roman Empire - The Danube Limes in Bulgaria. 2016-04-01. [dostęp 2017-01-17].
  6. UNESCO: Tentative Lists. State Party: Bulgaria. 2016-04-01. [dostęp 2017-01-17].

Bibliografia

  • Biskupia stolica tytularna Oescus [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2016-08-06] (ang.).
  • Biskupia stolica tytularna Oescus w bazie gcatholic.org [dostęp 2016-08-06] (ang.).
  • John Drinkwater: Maximinus to Diocletian and the 'crisis'. W: The Cambridge Ancient History: The Crisis of Empire, A.D. 193-337. Alan K. Bowman (red.), Peter Garnsey (red.), Averil Cameron (red.). T. XII. Cambridge University Press, 2005. ISBN 978-0-521-30199-2. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya