Ostróda

Ostróda
miasto i gmina
Ilustracja
Panorama wybrzeża jeziora w Ostródzie z rozpoznawalnymi wieżami kościołów ewangelickiego i katolickiego
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Polska

Województwo

 warmińsko-mazurskie

Powiat

ostródzki

Prawa miejskie

1329

Burmistrz

Rafał Dąbrowski

Powierzchnia

14,15[1] km²

Wysokość

110–120 m n.p.m.

Populacja (01.01.2024)
• liczba ludności
• gęstość


31 336[1]
2214,6 os./km²

Strefa numeracyjna

(+48) 89

Kod pocztowy

14-100 do 14-104

Tablice rejestracyjne

NOS

Położenie na mapie powiatu ostródzkiego
Mapa konturowa powiatu ostródzkiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ostróda”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Ostróda”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Ostróda”
Ziemia53°41′57″N 19°57′38″E/53,699167 19,960556[2]
TERC (TERYT)

2815011

SIMC

0964927

Urząd miejski
ul. A. Mickiewicza 24
14-100 Ostróda
Strona internetowa
BIP

Ostróda (niem. Osterode in Ostpreußen[3]) – miasto w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, siedziba powiatu ostródzkiego oraz gminy wiejskiej Ostróda. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego.

Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. miasto miało 31 336 mieszkańców[1].

Położenie

Pod względem historycznym Ostróda leży w Prusach Górnych[4], na obszarze dawnej ziemi Sasinów[5]. Etnograficznie znajduje się również na Mazurach[6].

Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski miasto położone jest na pograniczu Doliny Drwęcy i Równiny Olsztynka[7].

Nazwa miasta

Nazwa miasta sięga jego początków. W źródłach była zapisywana jako Ostirroda, Osterroda, Osteroda, Osterode, Osterrodt. W polszczyźnie długo utrzymywała się forma rodzaju męskiego Ostród[8].

Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 7 maja 1946[9].

Etymologia nazwy

Nazwa Osterode wywodzi się od niemieckiego czasownika roden, "karczować", w połączeniu z przedrostkiem Ost-, Oster- oznaczającym kierunek wschodni. Nazwa miasta oznacza więc "wschodnie karczowisko; pole wykarczowane po wschodniej stronie"[10][11].

W zgodnej opinii nazwa Ostródy jest przeniesieniem nazwy miasta Osterode am Harz leżącego w regionie gór Harzu, na pograniczu Saksonii i Turyngii (dziś w kraju związkowym Dolna Saksonia). Została nadana przez jej założycieli lub pierwszych mieszkańców. Według tradycji stało się to ze względu na podobieństwo krajobrazu[10][12]. W regionie Harzu istnieją też dwie inne miejscowości o nazwie Osterode[a].

Ostróda została założona przez komtura dzierzgońskiego (późniejszego wielkiego mistrza) Luthera z Brunszwiku, syna księcia brunszwickiego Albrechta I z dynastii Welfów, który był właścicielem miasta Osterode am Harz[b]. Z Turyngii i Saksonii pochodzili także inni dostojnicy zakonu krzyżackiego, którzy w XIII i XIV wieku prowadzili w Prusach Górnych akcję kolonizacyjną. Za dostojnikami przybyli zasadźcy, którzy sprowadzali niemieckich kolonizatorów.

Napływowi ludności z regionu Harzu do Prus sprzyjała tamtejsza niestabilna sytuacja polityczna i ekonomiczna. Dowodem na pochodzenie stamtąd osadników jest powstały w XIII wieku w Prusach Górnych specyficzny dialekt wysokopruski (i jego gwara górnopruska), który zachował cechy języka środkowoniemieckiego[13].

Przenoszenie nazw miejscowych przez niemieckich osadników nie było czymś niezwykłym. W Prusach Górnych oprócz Ostródy kilka miast nosi nazwy miejscowe z regionu Harzu, np. Morąg (od miasta Morungen), Zalewo (od miasta Saalfeld/Saale) czy Olsztynek (od zamku Hohnstein w Neustadt/Harz, siedziby rodowej komtura Günthera von Hohenstein) oraz z Turyngii (Młynary od miasta Mühlhausen/Thüringen) i Górnej Saksonii (Miłakowo od miasta Liebstadt)[14][15][16].

Historia

Najwcześniej umocnionym miejscem w okolicy dzisiejszej Ostródy był gród w Ornowie-Lesiaku, leżący na południe od wsi Kajkowo, w którym przenikały się wpływy polskie i pruskie[17].

Początek Ostródzie dała wybudowana ok. 1270 drewniana strażnica, która została w późniejszym czasie przebudowana w zamek. Powstała na terenie ziemi Sasinów wcześniej zasiedlonej przez Prusów. Obok strażnicy powstała osada, której komtur dzierzgoński Luther z Brunszwiku z dynastii Welfów (późniejszy wielki mistrz) nadał w 1329 prawa miejskie, które zostały potwierdzone w 1335 i 1348. Nowe miasto zostało nazwane na pamiątkę Osterode am Harz, miasta położonego w regionie Harzu (pogranicze Turyngii i Saksonii), które należało do książąt brunszwickich[18][10]. Miasto leżało w zachodniej części państwa zakonu krzyżackiego określanej od średniowiecza jako Prusy Górne.

W 1341 roku miasto zostało siedzibą komturii ostródzkiej. W latach 1349–1370 obok drewnianej warowni komtur Günther von Hohenstein postawił nowy murowany zamek wybudowany z granitowych głazów i cegły, siedzibę komturii. Jako wieloletni komtur ostródzki Günther von Hohenstein przyczynił się do umocnienia miasta i nowych lokacji na terenie komturstwa.

W 1381 roku – w trakcie litewskiej wojny domowej, w którą zaangażowany był po stronie Jagiełły zakon krzyżacki – zamek ostródzki został spalony przez wojska Kiejstuta. Później został odbudowany[19].

15 lipca 1410 roku na terenie komturii ostródzkiej rozegrała się bitwa pod Grunwaldem. Bezpośrednio po niej pod murami miasta żołnierze polscy dokonali rzezi krzyżackich uciekinierów z pola bitwy[20], a w dniu 18 lipca 1410 roku rycerz Mikołaj z Durąga (Claus von Doringe) zajął miasto i zamek dla wojsk króla Władysława Jagiełły. Cztery dni później mieszczanie złożyli polskiemu królowi hołd.

W 1440 roku Ostróda przystąpiła do antykrzyżackiego Związku Pruskiego. W latach 1466–1657 stanowiła lenno Korony Królestwa Polskiego. W 1519 roku w czasie wojny polsko-krzyżackiej (wojny pruskiej) Ostróda została zdobyta przez wojska króla polskiego Zygmunta Starego.

Po sekularyzacji w 1525 roku miasto zostało siedzibą starostwa w okręgu górnopruskim Prus Książęcych. W 1628 miasto krótko okupowali Szwedzi. W latach 1633–1639, za zgodą polskiego króla Władysława IV Wazy, miastem (i starostwem) zarządzał Jan Chrystian brzeski, książę Brzegu i Legnicy, jeden z ostatnich książąt z dynastii Piastów; tu zmarł. Jego druga żona księżna Jadwiga została pochowana w kościele św. Dominika Savio. W 1656 miasto zostało spustoszone przez Tatarów, a następnie przez wojska szwedzkie.

Fontanna Trzech Cesarzy na rynku w Ostródzie (autorstwa A. Künne), około 1895 r.

W 1752 Ostróda weszła w skład nowego powiatu Morąg. W czasie wojny siedmioletniej od 1758 przez cztery lata miasto znajdowało się pod okupacją rosyjską, w 1788 wybuchł największy w historii pożar, który zniszczył zamek i większą część zabudowy. Od 21 lutego do 1 kwietnia 1807 roku na zamku mieszkał cesarz Napoleon Bonaparte (jego pobyt upamiętniają medal „Napoleon w Ostródzie” i obraz przedstawiający hołd mieszkańców złożony cesarzowi, które znajdują się w zbiorach muzeum w Wersalu)[20], w czerwcu tego samego roku kwaterowały tu wojska gen. Józefa Zajączka.

Od 1818 miasto staje się siedzibą powiatu ostródzkiego, który istniał nirprzerwanie do roku 1975. W latach 1834–1848 pastorem polskiej gminy ewangelickiej był Gustaw Gizewiusz; tu zmarł i został pochowany. W 1855 Karol Salewski założył polską księgarnię, a w 1868 drukarnię, w której wydał 50 książek w języku polskim i 20 roczników kalendarzy.

Ostróda około 1921 roku

Mimo lokacji miejskiej do czasu otwarcia w 1852 Kanału Elbląskiego i doprowadzenia linii kolejowej w 1872 roku Ostróda pozostawała miasteczkiem o znaczeniu wyłącznie lokalnym. W 1890 roku powiat ostródzki zamieszkiwały 43 000 Polaków[21], co stanowiło 62% populacji. W latach 1900–1910 wybudowano kanalizację i wodociąg oraz przeprowadzono gazyfikację[22]. Od 1871 w granicach Niemiec, po plebiscycie w 1920 Ostróda pozostała przy Niemczech.

W 1945 roku miasto zostało zdobyte przez oddziały 5 armii pancernej gwardii 2 Frontu Białoruskiego[23]. Ostróda była silnym punktem oporu i ważnym węzłem komunikacyjnym, bronionym przez liczny garnizon niemiecki. Po przeprowadzonym rozpoznaniu dowództwo 10 Korpusu Pancernego zadecydowało o przeprowadzeniu szturmu nocą. W dwustronnym oskrzydleniu miasta uczestniczyły wszystkie jednostki 10 KPanc. (178 BPanc., 183 BPanc., 183 BPanc. i 11 BZ). Udany szturm na pozycje niemieckie przeprowadzono 21 stycznia 1945 roku po nawale artyleryjskiej. Miasto zostało zdobyte, jednak w czasie działań bojowych zniszczeniu uległo około 60% zabudowy Ostródy, w tym 30% budynków mieszkalnych, 11% przemysłowych i 20% obiektów użyteczności publicznej[24].

Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 7 maja 1946[25]. W okresie Polski Ludowej w mieście powstały Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego, kombinat mięsny, dwa zakłady drzewne, wytwórnia win i przetworów owocowych, zakłady kserotermiczne i zakłady szkutniczo-drzewne[26].

Warunki naturalne

Przez Ostródę przepływa rzeka Drwęca. Miasto połączone jest kanałowym szlakiem wodnym z Elblągiem.

W granicach Ostródy znajdują się następujące jeziora:

  • Smordy (jezioro Jakuba)
  • Puzy (jezioro Pauzeńskie)
  • Sajmino (jezioro Kajkowskie)
  • Perskie

Według danych z roku 2002[27] Ostróda ma obszar 14,15 km², w tym:

  • użytki rolne: 19%
  • użytki leśne: 5%

Miasto stanowi 0,8% powierzchni powiatu.

Demografia

Dane z 30 czerwca 2016[28]

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób % osób % osób %
populacja 33396 100 17668 52,90 15728 47,10
Piramida wieku mieszkańców Ostródy w 2014 roku[28]

Bezrobocie

Bezrobocie rejestrowane w Ostródzie wynosiło w 2015 roku 11,1% (13,3% wśród kobiet i 9,1% wśród mężczyzn). Jest to znacznie mniej od stopy bezrobocia rejestrowanego dla województwa warmińsko-mazurskiego oraz znacznie więcej od stopy bezrobocia rejestrowanego dla całej Polski[29].

Zabytki

Zamek krzyżacki, obecnie siedziba Muzeum w Ostródzie
Stary Ratusz Ostródy został zniszczony podczas II wojny światowej i odbudowany w XXI wieku
Kościół św. Dominika Savio

Wybrane zabytki, znajdujące się na terenie Ostródy:

Obiekty sakralne

Grób Gustawa Gizewiusza na Cmentarzu Polska Górka
Komunalna wieża ciśnień
  • Kościół św. Dominika Savio, pierwotnie gotycki z XIV w., gruntownie przebudowany po pożarze w k. XVIII w., odbudowany po zniszczeniach wojennych. Znajduje się przy ul. św. Dominika Savio[30],
  • Kościół neogotycki pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny z lat 1856–1875, wieża dobudowana na początku XX w.[30],
  • Kościół ewangelicko-metodystyczny neogotycki z 1907 r.; wieża kościelna, na którą wiedzie 105 schodów, stanowi punkt widokowy na całą Ostródę, ponadto mieści w sobie 3 dzwony (największy o średnicy 148 cm) oraz mechanizm zegarowy[30],
  • Kaplica baptystów – zbudowana w 1910 roku w stylu neogotyckim (ul. Nadrzeczna)[30],
  • Cmentarz Polska Górka przy ul. Olsztyńskiej. Część grobów pochodzi z I połowy XIX w. Jest tu pochowany pastor Gustaw Gizewiusz pochodzący z rdzennie polskiej rodziny, niezmordowany orędownik polskości Mazur. Urodził się 21 maja 1810 roku w Piszu, a w roku 1835 osiedlił się w Ostródzie jako pastor polskiego kościoła ewangelickiego. W 1848 roku został wybrany polskim posłem do Parlamentu Niemieckiego. Zmarł nagle 7 maja 1848 roku. Pośród ruin cmentarza zwracają uwagę zabytkowe nagrobki pożydowskie oraz neoklasycystyczna brama z XIX w.[30],

Zespoły koszarowe

  • Koszary artyleryjskie (tzw. Białe Koszary) – oddane do użytku w 1913 roku, zostały zaprojektowane przez Fritza Heitmanna[30] dla potrzeb 3 Wschodniopruskiego Pułku Artylerii Polowej nr 79, przed 1939 siedziba 21 dywizjonu dział przeciwpancernych, po 1945 Centrum Wyszkolenia Wojsk Ochrony Pogranicza oraz jednostki wojsk pancernych
  • Koszary Grollmanna (tzw. Czerwone Koszary) – zbudowane w latach 1890–1898, głównie przy użyciu czerwonej cegły[30]
  • Koszary przy ul. Garnizonowej (Bergkaserne) – najstarsze ostródzkie koszary, zbudowane w połowie XIX w. Obecnie popadające w ruinę[31]

Budowle obronne

  • Zamek krzyżacki pierwotnie w stylu gotyckim, następnie kilkakrotnie przebudowywany. Pochodzi z XIV w. i był siedzibą komturstwa krzyżackiego. Od 1977 roku odbudowywany po zniszczeniach spowodowanych wojną[30],
  • Fragmenty gotyckich murów obronnych z XV w. Przy obecnym kościele św. Dominika Savio ul. św. Dominika Savio, ul. Drwęckiej oraz u zbiegu ul. Mickiewicza i ul. Wyspiańskiego[30],

Pozostałe

Wybrane kamienice w Ostródzie
Secesyjna kamienica, Jana Pawła II 4 (XX w.)
Kamienica przy ul. Słowackiego 9 (XX w.)
Kamienica przy ul. Stapińskiego 2 (XX w.)
Kamienica, Armii Krajowej 3 (XX w.)
Willa przy Sienkiewicza (XX w.)
Kamienica, Mickiewicza 9 (1896 r.)
Kamienica, ul. 11 Listopada 41
Kamienica, ul. Mickiewicza 2 (XIX w.)
Kamienica, ul. Stapińskiego 4 (XX w.)
Kamienica, Sienkiewicza 16 (1910 r.)
  • Gotycki układ urbanistyczny miasta lokowanego ok. 1270 r. (obecnie przebudowany plac 1000-lecia)[32],
  • Urządzenia Kanału Elbląskiego (Śluza Ostróda), ul. Szosa Elbląska[30].
  • Dworzec kolejowy z końca XIX w.[30]
  • Budynek liceum ogólnokształcącego, eklektyczny z 1907 roku[30],
  • Dawna rogatka przy posesji Szkoły Podstawowej Nr 1, neoklasycystyczna z XIX w.[32]
  • Neogotycka komunalna wieża ciśnień pochodząca z przełomu XIX i XX w. (ul. Drwęcka)[30].
  • Wieża Bismarcka zbudowana w 1902 roku, pierwsza tego typu budowla w Prusach Wschodnich[30].
  • Kamienice z XIX i początku XX w. znajdujące się głównie przy ulicach: Mickiewicza, Sienkiewicza, Jana Pawła II, Czarnieckiego, Słowackiego, 11 Listopada, Armii Krajowej[30].
  • Spichlerz na ul.Słowackiego (nie istnieje od 2000 roku).
  • Gmach obecnego Urzędu Miasta z pocz. XX w.
  • Kolejowa wieża ciśnień z 1911.
  • Kamień Plebiscytowy z 11.07.1920 roku w Parku Collisa, ul. 3 Maja.
  • Cmentarz wojenny z 1914 roku żołnierzy poległych w bitwie pod Tannenbergiem, ul. Chrobrego.
  • Dom przy ul.Sienkiewicza 10. Obok po lewej na kamieniu tablica pamiątkowa gdzie urodził się światowej sławy pisarz Hans Helmut Kirst.(1914-1989).

W Ostródzie znajduje się podstrefa Warmińsko-Mazurskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej[33].

Lokalne instytucje i organizacje gospodarcze

  • Cech Rzemieślników i Przedsiębiorców w Ostródzie
  • Fundacja Rozwoju Przedsiębiorczości ATUT
  • Inkubator Przedsiębiorczości Społecznej w Ostródzie
  • Zachodnio-mazurska Lokalna Organizacja Turystyczna

Edukacja

Lista szkół znajdujących się w Ostródzie[34]:

Szkoły podstawowe

Szkoła Podstawowa nr 2 im. Gustawa Gizewiusza
  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Armii Krajowej
  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Gustawa Gizewiusza
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im. Jana Pawła II
  • Szkoła Podstawowa nr 4 im. Polskich Olimpijczyków
  • Szkoła Podstawowa nr 5 im. Janusza Korczaka
  • Szkoła Podstawowa nr 6 im. Kornela Makuszyńskiego
  • Szkoła Mistrzostwa Sportowego w Ostródzie

Szkoły ponadpodstawowe

Liceum Ogólnokształcące nr 1 im. Jana Bażyńskiego
  • Liceum Ogólnokształcące im. Jana Bażyńskiego
  • Salezjańskie Liceum Ogólnokształcące im św. Dominika Savio
  • Zespół Szkół Rolniczych im. Wincentego Witosa
  • Zespół Szkół Zawodowych im. Sándora Petőfiego
  • Zespół Szkół Zawodowych im. Stanisława Staszica
  • Centrum Kształcenia Ustawicznego

Kultura

Amfiteatr
Scena główna „Red Stage” Ostróda Reggae Festival w 2025
 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Instytucje kultury

  • Centrum Kultury w Ostródzie (ul. Mickiewicza 22), któremu podlegają:
  • Miejska Biblioteka Publiczna – ul. Mickiewicza 22
    • Filia Miejskiej Biblioteki Publicznej – ul. Chrobrego 2
  • Powiatowa Biblioteka Pedagogiczna (do 1 września 2014 Filia Warmińsko-Mazurskiej Biblioteki Pedagogicznej w Elblągu[35]) – ul. Grunwaldzka 50
  • Powiatowa Biblioteka Publiczna – ul. Drwęcka 2
  • Muzeum w Ostródzie

Lokalne media

  • Gazeta Ostródzka (piątkowy dodatek do Gazety Olsztyńskiej)
  • Telewizja Mazury (była Telewizja Ostróda)[36].
  • serwist internetowe:
    • Ostróda Flesz[37]
    • Ostróda News[38]
    • Nasz Głos Ostróda
    • RzeczJasnaTV
    • Nasza Ostróda[39]
    • OstrodaOnline.pl[40]
    • Ostroda.wm.pl[41]

Festiwale

Inne

Sport

Kluby sportowe

Stadion Miejski

Obiekty sportowe

Wspólnoty religijne

Neogotycki kościół ewangelicki z 1907 r.
Budynek parafii ewangelicko-augsburskiej mieszczący jej kaplicę
Kaplica zboru Kościoła Chrześcijan Baptystów

Na terenie Ostródy działalność religijną prowadzą następujące Kościoły i związki wyznaniowe:

Kościoły protestanckie

Inne

Komunikacja

Transport śródlądowy

Przystań Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej

W sezonie letnim Żegluga Ostródzko-Elbląska organizuje rejsy statkami tzw. białej floty po jeziorze Drwęckim i Kanałem Ostródzko-Elbląskim.

Transport drogowy

Ostróda jest ważnym węzłem dróg krajowych:

Ostródzcy przewoźnicy

  • PKS Ostróda – przedsiębiorstwo obsługujące komunikację regionalną i dalekobieżną. Posiada linie dalekobieżne do Warszawy, Bydgoszczy i Gdańska oraz regionalne do Olsztyna, Morąga, Dzierzgonia, Zalewa, Lubawy, Lidzbarka Welskiego, Ornety, Olsztynka i Działdowa. Są obsługiwane również kursy do mniejszych miejscowości powiatu ostródzkiego.
  • Żegluga Ostródzko-Elbląska – przedsiębiorstwo obsługujące komunikację miejską. W dni robocze uruchamia 8 linii dziennych, a w święta – 3 linie dzienne.

Transport kolejowy

Dworzec kolejowy w Ostródzie

W Ostródzie znajduje się dworzec kolejowy, obok którego przebiega jedna linia kolejowa

Nr linii Trasa Status Data otwarcia
353 Poznań WschódŻeleznodorożnyj czynna 1872

Miasta partnerskie

Urząd Miasta
Miasta partnerskie
Miasto Kraj Data podpisania umowy
Osterode am Harz  Niemcy 24 kwietnia 1994
Szyłokarczma  Litwa 27 września 2001

Sąsiednie jednostki administracyjne

Honorowi obywatele miasta Ostródy

Piotr „Piter” Kolaj w trakcie ceremonii nadania honorowego obywatelstwa miasta Ostródy w 2025
  • Zdzisław Krzyszkowiak – lekkoatleta, rekordzista świata w biegach, złoty medalista olimpijski.
  • Krystyna Chojnowska-Liskiewicz – jachtowy kapitan ż.w., pierwsza kobieta, która samotnie opłynęła kulę ziemską (s/y „Mazurek”, 1976-1978), absolwentka ostródzkiego LO, honorowy obywatel miasta Ostródy
  • Günter Verheugenkomisarz UE ds. przemysłu w Komisji José Barroso, były komisarz ds. rozszerzenia w Komisji Romano Prodiego, honorowy obywatel miasta Ostródy od 10 maja 2009.
  • Tadeusz Oracki – profesor filologii, honorowy obywatel miasta od 31.01.2014 r.
  • Edgar Steiner – honorowy obywatel miasta od 31.01.2014 r.[63]
  • Piotr Kolaj – organizator Ostróda Reggae Festival, honorowy obywatel miasta od 25.07.2025 r.[64]

Zobacz też

Ostródzkie molo

Przypisy

  1. a b c Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2024 roku [online], Główny Urząd Statystyczny, 22 lipca 2024 [dostęp 2024-10-23] (pol.).
  2. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 95270.
  3. Osterode in Ostpreußen – Europa1900 [online], www.europe1900.eu [dostęp 2022-12-07].
  4. Barbara Szymczak: Rzeczpospolita wobec Prus Książęcych w XVI i XVII stuleciu – pejzaż z Ostródą w tle, w: Ostróda. Siedem wieków dziejów miasta, red. Ryszard Sajkowski. Muzeum w Ostródzie, Ostróda 2005, s. 103. ISBN 83-916007-3-4.
  5. Tadeusz Baranowski, Wiesław Zajączkowski: Archeologia po drodze. Przewodnik. Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1976, s. 106.
  6. Bogdan Wawrzyńczyk: Leksykon powiatów Polski, t. I. Agencja Promocyjno-Wydawnicza „Pro Polonia”, Warszawa 2003, s. 178. ISBN 83-916119-1-5.
  7. Regiony fizycznogeograficzne Polski po zmianach w 2018 r. [online], warmaz.pl, 2018 [dostęp 2023-02-09] (pol.).
  8. Ostróda – Encyklopedia Warmii i Mazur [online], encyklopedia.warmia.mazury.pl [dostęp 2025-10-11].
  9. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85).
  10. a b c Roman Czaja, Ostróda. Atlas historyczny miast polskich, t. III: Mazury, z. 2, Toruń: Uniwersytet Mikołaja Kopernika, 2014, ISBN 978-83-231-3371-1 [dostęp 2025-10-11].
  11. ›roden‹ in: Etymologisches Wörterbuch des Deutschen [online], DWDS [dostęp 2025-10-11] (niem.).
  12. Johannes Müller Osterode in Ostpreussen, 1905
  13. Ewa Żebrowska, Dialekty niemieckie na Warmii (1998), Studia Warmińskie T. 35; Olsztyn, 1998.
  14. Andreas Kossert, Barbara Ostrowska, Prusy Wschodnie: historia i mit, Wydanie 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar, 2017, ISBN 978-83-7383-899-4 [dostęp 2025-09-29].
  15. Arthur Weyde, Mohrungen in Ostpreussen, Morąg 1927
  16. Johannes Müller Osterode in Ostpreussen, 1905
  17. http://pismo.pruthenia.pl/pruthenia_7/Pruthenia_7_2012_Wadyl-S_Grodzisko_w_Ornowie-Lesiaku_w_%C5%9Bwietle_wynik%C3%B3w_ostatnich_bada%C5%84.pdf
  18. Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996 ISBN 83-902165-0-7, s. 39.
  19. n, Zamek w Ostródzie [online], Muzeum w Ostródzie [dostęp 2025-09-20].
  20. a b Piotr Skurzyński „Warmia, Mazury, Suwalszczyzna” Wyd. Sport i Turystyka – Muza S.A. Warszawa 2004 ISBN 83-7200-631-8, s. 236.
  21. Informationsseite – DENIC eG [online], www.verwaltungsgeschichte.de [dostęp 2018-07-27] [zarchiwizowane z adresu 2017-11-24] (niem.).
  22. Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, Elżbieta Bajkiewicz-Grabowska (red.), Iwona Swenson (red.), Zofia Aleksandrowicz, Warszawa: PWN, 1998, s. 531, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866.
  23. Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa „Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939-1945”, Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, s. 481.
  24. Miasta polskie w Tysiącleciu, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich Wrocław–Warszawa–Kraków 1967, t. II, s. 138–139.
  25. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85).
  26. Wojciech Jankowski, Mały przewodnik po Polsce, Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1983, s. 213, ISBN 83-217-2329-2.
  27. Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset. regioset.pl. [dostęp 2010-09-14].
  28. a b Ostróda w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-01-12], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  29. Ostróda w liczbach. Ostróda – Rynek pracy [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-12-11], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  30. a b c d e f g h i j k l m n o Lista wybranych zabytków Ostródy. [dostęp 2015-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  31. Bergkaserne – W. Skrobot o dewastacji najstarszych ostródzkich koszar. [dostęp 2015-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-17)].
  32. a b Lista ostródzkich obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Oficjalna strona internetowa powiatu ostródzkiego. [dostęp 2015-03-25].
  33. Strona internetowa WMSSE. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-19)].
  34. Przewodnik>Szkoły. Ostróda Online. [dostęp 2009-02-11]. (pol.).
  35. Bibliotekarze nie stracą pracy a Ostróda biblioteki. [dostęp 2015-03-15].
  36. Strona Internetowa Telewizji Mazury. [dostęp 2015-03-13].
  37. OSTRÓDA FLESZ – Ostróda Flesz [online], Ostróda Flesz [dostęp 2018-03-18] (pol.).
  38. Ostróda News [online], Ostróda News [dostęp 2016-08-02] (pol.).
  39. Nasza Ostróda.
  40. OstrodaOnline.pl.
  41. Ostroda.wm.pl.
  42. Strona klubu.
  43. Strona www.90minut.pl.
  44. KLUB STRZELECKI GARDA. [dostęp 2014-03-23].
  45. Strona klubu. aikido.ostroda.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-09)].
  46. W 100. rocznicę powstania Policji Państwowej założyli policyjny klub sportowy „Mazury”.
  47. Ostróda. Parafia Świętych Hiacynty i Franciszka. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  48. Ostróda. Świętego Dominika Savio. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  49. Ostróda. Świętego Ojca Pio. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  50. Ostróda. Świętej Faustyny. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  51. Ostróda. Świętego Jana Bosko. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  52. Ostróda. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  53. Ostróda. Świętego Franciszka z Asyżu. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  54. Ostróda. Świętego Marcina. archwarmia.pl. [dostęp 2022-05-16].
  55. Parafia greckokatolicka pw. Ofiarowania Najświętszej Bogurodzicy w Ostródzie. grekokatolicy.pl. [dostęp 2022-05-16].
  56. Ostróda. luteranie.pl. [dostęp 2022-05-16].
  57. Parafie. metodysci.pl. [dostęp 2022-05-16].
  58. Zbory. baptysci.pl. [dostęp 2022-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-10-07)].
  59. Wspólnoty lokalne. chrystusowi.pl. [dostęp 2022-05-16].
  60. a b Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2020-08-02].
  61. A. Kopiczko, Panorama wyznaniowa województwa olsztyńskiego po II wojnie światowej, s. 63, 64.
  62. Church finder. nak.org. [dostęp 2022-05-16].
  63. Profesorowie Oracki i Steiner. Kim są nowi honorowi obywatele Ostródy?. [dostęp 2014-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-06)].
  64. Wicewojewoda Mateusz Szauer: „Ostróda Reggae Festival buduje dobrą markę regionu” [online], Warmińsko-Mazurski Urząd Wojewódzki w Olsztynie [dostęp 2025-07-30].

Uwagi

  1. Jedna z tych wsi znajduje się obok zamku Hohnstein w Neustadt/Harz, czyli rodowej siedziby komtura Günthera von Hohenstein, budowniczego zamku ostródzkiego.
  2. Książę Albrecht I Wielki zmarł w 1279 roku. Po jego śmierci księstwem Brunszwiku-Lüneburga wspólnie władali jego trzej synowie. Miasto Osterode am Harz znalazło się w domenie Henryka Dziwaka, od 1291 samodzielnego księcia na Grubenhagen. Po śmierci Henryka w 1322 miasto przypadło jego synowi Ernestowi I (zm. 1361), choć we wspólnym panowaniu z pozostałymi synami.

Bibliografia

  • Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945. Warszawa: 1977.

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya