Roberto Durán Samaniego (ur. 16 czerwca1951 w Guararé[1]) – panamskipięściarz, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej, półśredniej, lekkośredniej i średniej, pokonał 15 zawodników w walce o tytuł mistrza świata[2]. Nosił przydomek Manos de Piedra, czyli Kamienne pięści.
Kariera zawodowa
Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1968. Po wygraniu pierwszych 30 walk, wśród których były zwycięstwa nad przyszłym mistrzem świata wagi piórkowej Ernesto Marcelem (16 maja 1970 w Panamie przez techniczny nokaut w 10 rundzie) i byłym mistrzem świata wagi junior lekkiej Hiroshim Kobayashim (16 października 1971 w Panamie przez nokaut w 7. rundzie), zmierzył się 26 czerwca 1972 w Madison Square Garden w Nowym Jorku o tytuł mistrza świata organizacji WBA w wadze lekkiej z ówczesnym mistrzem Kenem Buchananem ze Szkocji. Buchanan był faworytem, ale Durán powalił go już w 15 sekundzie 1. rundy, a później przeważał w kolejnych. Na koniec 12. rundy, gdy atakował Buchanana opartego o liny, nie usłyszał gongu kończącego rundę i kontynuował zadawanie ciosów. Arbiter natychmiast odciągnął go od rywala, ale wówczas Buchanan upadł reklamując za niski cios. Sędzia ringowy, który był tuż obok pięściarzy, uznał, że cios był prawidłowy i ogłosił wygraną Durána przez techniczny nokaut w 13. rundzie[3].
W tym samym roku (17 listopada w Madison Square Garden) Durán doznał pierwszej porażki w towarzyskiej walce z PortorykańczykiemEstebanem de Jesúsem po 10 rundach na punkty, będąc liczony w 1. rundzie. W 1973 trzykrotnie obronił tytuł mistrza świata, za każdym razem w Panamie, wygrywając kolejno z Jimmym Robertsonem (20 stycznia przez KO w 5 rundzie), Hectorem Thompsonem (2 czerwca przez TKO w 8. rundzie) i z przyszłym czempionem Gutsem Ishimatsu (8 września przez TKO w 10 rundzie).
16 marca 1974 w Panamie Durán zrewanżował się za porażkę Estebanowi de Jesúsowi, wygrywając z nim w obronie pasa mistrzowskiego przez nokaut w 11. rundzie. Później siedmiokrotnie bronił tytułu, pokonując: Masatakę Takayamę (21 grudnia 1974 w San José przez Ko w 1. rundzie), Raya Lampkina (2 marca 1975 w Panamie przez KO w 14. rundzie), Leoncio Ortiza (20 grudnia 1975 w San Juan przez KO w 15 rundzie), niepokonanego Lou Bizzarro (23 maja 1976 w Erie przez KO w 14 rundzie), Alvaro Rojasa (15 października 1976 w Hollywood przez KO w 1. rundzie), Vilomara Fernandeza (29 stycznia 1977 w Miami przez KO w 13. rundzie) i Edwina Virueta (19 września 1977 w Filadelfii na punkty).
Po raz trzeci zmierzył się z Estebanem de Jesúsem 21 stycznia 1978 w Caesars Palace w Las Vegas. De Jesús był wówczas mistrzem świata wagi lekkiej organizacji WBC, a stawką pojedynku była unifikacja tytułu. Durán wygrał przez TKO w 12. rundzie.
W lutym 1979 zrzekł się tytułu mistrza świata wagi lekkiej i przeszedł do kategorii półśredniej. 22 czerwca tego roku pokonał w Madison Square Garden byłego mistrza świata WBC Carlosa Palomino, a 20 czerwca 1980 w Montrealu stoczył walkę z niepokonanym dotąd mistrzem świata WBC tej kategorii Sugar Rayem Leonardem. Durán wygrał walkę jednogłośnie na punkty po 15 rundach i został nowym mistrzem świata. W rewanżu 25 listopada tego roku w Nowym Orleanie Leonard od początku prowadził na punkty. W 8. rundzie Durán po otrzymaniu silnego ciosu odszedł do swego narożnika i odmówił kontynuacji pojedynku, mówiąc arbitrowi No más, no más (więcej nie). Tłumaczył się później, że doznał kurczówżołądka.
W 1981 stoczył tylko dwie walki z mniej znanymi przeciwnikami, a 30 stycznia 1982 spotkał się w Caesars Palace w walce o tytuł mistrza świata WBC wagi lekkośredniej z czempionem Wilfredem Benítezem, przegrywając jednogłośnie na punkty. 4 września tego roku w Detroit niespodziewanie pokonał go mniej znany Kirkland Laing. Durán wygrał z byłym mistrzem świata José „Pipino” Cuevasem 29 stycznia 1983 w Los Angeles przez techniczny nokaut w 4. rundzie, a 16 czerwca tego roku w Madison Square Garden pokonał w walce o tytuł ówczesnego mistrza świata WBA wagi junior średniej Daveya Moore’a przez TKO w 8. rundzie. Następnie zmierzył się o tytuł mistrza świata wagi średniej organizacji WBA, WBC i IBF z obrońcą tytułu Marvinem Haglerem, przegrywając po 15 rundach na punkty 10 listopada 1983 w Caesars Palace w Las Vegas.
Durán nie zmierzył się z oficjalnym pretendentem WBA do tytułu mistrza świata kategorii lekkośredniej Mikiem McCallumem, wybierając walkę z mistrzem WBC tej kategorii Thomasem Hearnsem. Został za to pozbawiony tytułu przez WBA. 15 czerwca 1984 w Caesars Palace Hearns pokonał Durána przez TKO w 2. rundzie. Durán pauzował po tej walce do 1986, a potem walczył z mniej znanymi przeciwnikami.
24 lutego 1989 w Atlantic City Durán pokonał na punkty mistrza świata wagi średniej Irana Barklaya, mając go na deskach w 11. rundzie[4]. Zdobył w ten sposób mistrzostwo świata w czwartej kolejnej kategorii wagowej. Walka z Barkleyem została uznana za walkę roku przez magazyn The Ring. Durán nie bronił jednak tytułu w tej kategorii i przeniósł się do wagi super średniej, by zdobyć kolejny pas mistrzowski. W swym trzecim pojedynku z broniącym tytułu WBC Sugar Rayem Leonardem przegrał jednak po 12 rundach na punkty 7 grudnia 1989 w Las Vegas.
Później walczył ze zmiennym szczęściem. W 1994 i 1995 został pokonany przez Vinny'ego Pazienzę w pojedynkach o pas mistrza świata wagi superśredniej mniej znanej organizacji IBC. W 1996 przegrał o wakujący tytuł mistrza świata wagi średniej tej organizacji z Héctorem „Macho” Camacho. 28 sierpnia 1998 zmierzył się w Las Vegas w walce o tytuł z mistrzem świata wagi średniej WBA Williamem Joppym. Miał wówczas 47 lat. Przegrał tę walkę przez TKO w 3. rundzie. Później zdobył w 2000 mało znaczący tytuł mistrza wagi super średniej organizacji NBA, który stracił w rok później po przegranej z Héctorem „Macho” Camacho. Była to jego ostatnia walka.
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
.png)
