Sińce
| osada | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Sołectwo | |
| Wysokość |
45 m n.p.m. |
| Liczba ludności (2007) |
121 |
| Strefa numeracyjna |
94 |
| Kod pocztowy |
78-217[2] |
| Tablice rejestracyjne |
ZBI |
| SIMC |
0303172 |
Położenie na mapie gminy wiejskiej Białogard  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego  | |
Położenie na mapie powiatu białogardzkiego  | |
 53°56′37″N 15°54′07″E/53,943611 15,901944[1]
| |
Sińce (do 1945 r. niem. Schinz) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard. W latach 1975–1998 osada należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 osada liczyła 121 mieszkańców. Osada wchodzi w skład sołectwa Rychówko, jest największą w gminie.
Geografia
Osada leży ok. 2 km na północny wschód od Rychówka, przy drodze między Rychówkiem i Stanominem, 200 m od rzeki Topiel.
Historia
Sińce to stare lenno von Podewilsów, utracone przez nich w 1. poł. XVIII wieku, kiedy to sprzedali Sińce Franciszkowi Hoyer. Od tego czasu majątek wielokrotnie zmieniał właścicieli, którymi byli m.in. rodzina von Dregen (1743), burmistrz Białogardu Daniel Wilhelm Filins (1777), rodzina Anderson (1804), von Dassel (1842, 1884), Weske (1928). Po II wojnie światowej majątek upaństwowiono.
Zabytki i ciekawe miejsca
Dawny park dworski o pow. 1,50 ha, założony około połowy XIX wieku, położony pomiędzy dworem i doliną rzeki Topiel, na zboczu doliny. Rosną w nim głównie gatunki rodzime m.in.: kasztanowiec czerwony, daglezja zielona. W runie bluszcz pospolity, barwinek i przytulia wonna.
Dwór zbudowany w czwartej ćwierci XIX wieku, bez ważnych cech stylowych. W 1980 r. obiekt poddano remontowi, w trakcie którego wymieniono pokrycie dachowe (z dachówki na eternit) i stolarkę okienną oraz odnowiono wnętrza. Budynek założony na rzucie prostokąta, z płytkim ryzalitem na osi poprzecznej od frontu i od ogrodu, gdzie ryzalit poprzedza zabudowany taras, z małą prostokątną przybudówką w elewacji północnej. Fasadą zwrócony na zachód. Całkowicie podpiwniczony, parterowy, dwukondygnacyjny ryzalitami i częściowo mieszkalnym poddaszem, przykryty dachem dwuspadowym. Taras ogrodowy poprzedzony wachlarzowymi schodami. Od frontu półkulista rampa - podjazd. Elewacja frontowa 11-osiowa, wszystkie otwory prostokątne. Układ wnętrz dwutraktowy, z holem na osi traktu frontowego, korytarzem rozdzielającym trakty w północnej części budynku i z klatką schodową w trakcie tylnym. Kubatura wnętrza ok. 3 500 m3, pow. użytkowa ok. 950 m2. Elewacja w surowej cegle, rozczłonkowane profilowanymi ciągłymi gzymsami cokołowymi i parapetowym, zwieńczone profilowanym gzymasem koronującym. Okna piwnic w otynkowanych gładkich obramieniach. Okna parteru w profilowanych opaskach, z odcinkowym gzymsem parapetowym i nadokiennym, płyciny podokienne tynkowane, ozdobione motywami geometrycznymi. Drzwi frontowe i flankujące je po bokach okna ujęte wspólnym gzymsem wieńczącym. Podobnie małe zdwojone okna poddasza zwieńczone wspólnym gzymsem. Okna piętra w ryzalitach ozdobione dodatkowo trójkątnymi naczółkami. Ryzality zwieńczone trójkątnymi oprofilowanymi tympanonami z akroterionem na szczycie. W polu frontowego tympanonu - tarcza herbowa trzymana przez dwa lwy. Ściany werandy rozczłonkowane gładkimi pilastrami. Schody ogrodowe z balustradami pełnymi. Wnętrza bez ozdób. W holu zabytkowy piec kaflowy. W latach 70/80 w dworze funkcjonowało przedszkole.
Turystyka
Przez miejscowość prowadzi lokalny, turystyczny szlak rowerowy Szlakiem krajobrazów i parków Gminy Białogard.
Komunikacja
Najbliższy przystanek komunikacji autobusowej znajduje się w Stanominie[3].
Przypisy
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 122785.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1168 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ „Starostwo Powiatowe”. Białogard.
Bibliografia
- Plan Rozwoju Lokalnego Gminy Białogard na lata 2005-2013, Białogard, UG, 2005
- Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.