Stiepan Morozow

Stiepan Morozow
Степан Морозов
generał porucznik generał porucznik
Pełne imię i nazwisko

Stiepan Iljicz Morozow

Data i miejsce urodzenia

6 stycznia 1894
Fiłatowo

Data i miejsce śmierci

30 września 1950
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1914–1949

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego (1914–1918)
Armia Czerwona (1918–1949)

Stanowiska

dowódca 19. i 33 Armii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa

Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Bohdana Chmielnickiego I klasy

Stiepan Iljicz Morozow (ros. Степан Ильич Морозов; ur. 25 grudnia 1893?/6 stycznia 1894 w Fiłatowie, zm. 30 września 1950 w Moskwie) – radziecki generał porucznik.

Życiorys

Urodził się we wsi Fiłatowo w obwodzie tulskim.

W 1914 roku powołany do armii rosyjskiej. Walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, był dowódcą drużyny karabinów maszynowych w 2 Finlandzkim Pułku Strzeleckim, w 1916 roku ukończył szkołę chorążych w Irkucku.

Po wybuchu Rewolucji Październikowej wstąpił w 1917 roku do Czerwonej Gwardii, a w 1918 roku do Armii Czerwonej. W 1917 roku wstąpił do Rosyjska Partia Komunistyczna (bolszewików). Początkowo szef sztabu oddziałów Armii Czerwonej guberni mohylewskiej, następnie dowódca batalionu 152 pułku strzeleckiego, a następnie członek komitetu rewolucyjnego i komendant miasta Mohylew. Od marca do sierpnia 1919 roku dowódca samodzielnego batalionu WCzK. Następnie szef sztabu brygady 4 Dywizji Strzeleckiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i po rozbiciu wojsk bolszewickich w sierpniu 1920 roku pod Warszawą wraz z dywizją wycofał się na teren Prus Wschodnich, gdzie w październiku został internowany.

Po powrocie do Rosji w 1921 roku ukończył Akademię Wojskową Armii Czerwonej. Po jej ukończeniu został zastępcą komendanta 24 Omskiej Szkoły Piechoty. Następnie w latach 1922–1927 pracował w szkołach wojskowych, ukończył w tym czasie specjalny kurs orientalistyki w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego. W latach 1927–1932 w dyspozycji sztabu Armii Czerwonej, równocześnie w latach 1928–1932 szef przedstawicielstwa Armii Czerwonej w Mukden przy dyrekcji Kolei Wschodniochińskiej.

W 1932 roku został szefem 2 oddziału sztabu Zabajkalskiej Grupy Wojsk Samodzielnej Armii Dalekowschodniej. W latach 1933–1936 zastępca dowódcy dywizji, dowódca pułku w Białoruskim Okręgu Wojskowym i następnie w latach 1936–1938 doradca wojskowy w Chinach. Od 1938 roku wykładowca w Akademii Wojskowej im. Frunzego.

W styczniu 1941 roku został dowódcą 104 Dywizji Strzeleckiej, którą dowodził po ataku Niemiec na ZSRR w składzie 14 Armii na Froncie Północnym, broniącym Karelii. W sierpniu 1941 roku został dowódcą 42 Korpusu Strzeleckiego, który bronił podejścia do miast Polarnyj i Murmańsk, następnie w grudniu 1941 roku dowódca Kandałakszańskiej Operacyjnej Grupy Wojsk, broniącej dostępu do płw. Kolskiego oraz połączenia z nim. W kwietniu 1942 roku na bazie tych wojsk powstała 19 Armia, której został dowódcą.

W maju 1943 roku skierowany został na kurs do Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, którą ukończył w lutym 1944 roku.

Po ukończeniu kursu został dowódcą 28 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego 8 Gwardyjskiej Armii 3 Frontu Ukraińskiego. Korpus ten wyróżnił się w czasie forsowania rzeki Ingulec oraz wyzwalaniu Odessy.

W lipcu 1944 roku został dowódcą 33 Armii, na czele której wziął udział w forsowaniu rzeki Niemen, zdobyciu Kowna. W październiku 1944 roku odwołany ze stanowiska dowódcy armii, został dowódcą 6 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego i uczestniczył w forsowaniu Dunaju w rejonie Mohacza, następnie uczestniczył w operacji budapeszteńskiej.

W kwietniu 1945 roku został zastępcą dowódcy 9 Gwardyjskiej Armii i uczestniczył w operacji wiedeńskiej i operacji praskiej.

Po zakończeniu wojny szef sztabu radzieckich wojsk okupacyjnych w Austrii. Od 1948 roku zastępca dowódcy 1 Armii Dalekowschodniej

W 1949 roku przeniesiony do rezerwy. Mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł.

Awanse

Odznaczenia

Bibliografia

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 152–153. ISBN 5-86090-113-5. (ros.).
  • М.М. Козлов (główny redaktor): Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 461. (ros.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya