Strafing

Ten artykuł może zawierać twórczość własną lub niezweryfikowane informacje.
Pomóż Wikipedii poprawić artykuł na podstawie weryfikowalnych źródeł.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Samolot szturmowy A-10 wykonujący ostrzał z broni pokładowej

Ostrzał z broni pokładowej to rodzaj ataku powietrznego na cele naziemne, polegający na ostrzeliwaniu ich zamontowanym w samolocie uzbrojeniem strzeleckim[1]. Ataków, w których oprócz tego rodzaju uzbrojenia używane są także bomby czy pociski rakietowe zazwyczaj nie uznaje się za ostrzał z broni pokładowej[2].

Historia

Kazimiera Mika płacząca nad ciałem swojej siostry Andzi - ofiary niemieckiego ostrzału z broni pokładowej

Ostrzał z broni pokładowej dość powszechnie wykorzystywano w czasach I wojny światowej. Okopy oraz kolumny wozów z zaopatrzeniem były łatwym celem dla samolotów, choć z drugiej strony te ostatnie były też dużo bardziej narażone na ostrzał z ziemi niż np. w czasie kolejnej wojny. Ostrzał z broni pokładowej wykorzystywano do uderzeń wymagających precyzji, większe cele (np. budynki) atakowano przy użyciu bomb.[potrzebny przypis] Przykładowo, amerykański as lotniczy Edward Rickenbacker zaatakował metodą ostrzału z broni pokładowej niemieckich artylerzystów podczas bitwy o Saint-Mihiel[3]. Zaczęły się też pojawiać samoloty wyspecjalizowane w atakach na cele naziemne (protoplaści dzisiejszych samolotów szturmowych), jak niemiecki Junkers J.I czy brytyjski Sopwith Salamander (tzw. trench fighter, czyli myśliwiec okopowy).[potrzebny przypis]

Ostrzał z broni pokładowej był szeroko wykorzystywany przez lotników w trakcie II wojny światowej. W trakcie kampanii wrześniowej niemieccy piloci atakowali uciekających na wschód Polaków przy użyciu karabinów i działek w swoich samolotach. W okresie między bitwą o Anglię a inwazją w Normandii powszechną praktyką wśród pilotów alianckich były wyprawy nad kontynent, aby tam atakować wybrane cele według własnego uznania. Szczególnie cenioną "zdobyczą" były pociągi z zaopatrzeniem.[potrzebny przypis] Do ostrzału z broni pokładowej nad terytorium niemieckim wykorzystywano m.in. samoloty dwusilnikowe de Havilland Mosquito[4]. Pojawiły się też pierwsze dedykowane samoloty szturmowe (w tym Ił-2).

W latach 60. nastąpił gwałtowny rozwój broni kierowanej, m.in. bomb naprowadzanych czy kierowanych pocisków powietrznych, co doprowadziło do tego, że niektóre samoloty (jak np. F-4 Phantom czy Grumman A-6 Intruder) w ogóle nie miały zainstalowanej broni strzeleckiej. Jednak duże straty związane z jej brakiem (wczesne pociski kierowane były bardzo zawodne i po ich wystrzelaniu pozbawiony broni strzeleckiej samolot był właściwie bezbronny) doprowadziły najpierw do skonstruowania podwieszanych zasobników strzeleckich (tzw. gunpods), a później do powrotu broni strzeleckiej jako stałego uzbrojenia samolotu. Tym samym ostrzał z broni pokładowej wrócił do łask.[potrzebny przypis]

Dziś ostrzał z broni pokładowej wciąż jest praktykowany, ale w dużej mierze przez samoloty szturmowe, rzadziej przez myśliwce.[potrzebny przypis]

Przypisy

  1. ↑ Dictionary of Military and Associated Terms. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-24)].
  2. ↑ Allied Strafing in World War II: A Cockpit View of Air to Ground Battle
  3. ↑ Richard B.H. Lewis, The Art of Strafing, July 2007, airforce-magazine.com
  4. ↑ Tomasz Szlagor, Mosquito Raider, Lublin: Kagero, 2006, s. 35, ISBN 83-60445-87-7, OCLC 749991222.

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya