Tadeusz Bogdanowicz

Tadeusz Bogdanowicz

pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia	5 czerwca 1891 Ryszkowa Wola
Data i miejsce śmierci	ok. 1952 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	1914–1947
Siły zbrojne	cesarsko-królewska Obrona Krajowa Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki	2 Dywizjon Artylerii Konnej 1 Pułk Artylerii Motorowej
Stanowiska	dowódca pułku, komendant PKU, dowódca ośrodka OPL
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa II wojna światowa
Odznaczenia

Tadeusz Bogdanowicz (ur. 5 czerwca 1891 w Ryszkowej Woli, zm. ok. 1952 w Warszawie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Mariana i Władysławy z Miaskowskich, urodzony w Ryszkowej Woli, w ówczesnym powiecie jarosławskim Królestwa Galicji i Lodomerii^[1]. Służył w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej, w której szeregach w 1914 roku uzyskał awans na podporucznika, a dwa lata później – porucznika^[2]. Następnie instruktor przy 1. pułku artylerii Polskiego Korpusu Posiłkowego^[3]. Reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 został przydzielony do odrodzonego Wojska Polskiego^[4]. Awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919^[5].

W latach 1918–1934 dowodził różnymi oddziałami artylerii. W latach 1922–1924 był zastępcą dowódcy 7 pac^[6][7], a następnie zastępcą dowódcy 14 pal^[8]. W latach 1929–1931^[9][10] dowodził 2 dak w Dubnie^[11]. Był organizatorem i pierwszym dowódcą 1 pam w Stryju (1931–1935)^[12]. Awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925^[13].

W styczniu 1934 uległ wypadkowi podczas obozu narciarskiego w Zakopanem. Później piastował stanowisko komendanta PKU Inowrocław. W latach 1937–1938 był dowódcą OPL Rejonu Przemysłowego Radom, a od 16 maja 1938 roku do 26 sierpnia 1939 dowódcą OPL Ośrodka Warszawa^[14]. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii^[15]. 26 sierpnia 1939 został mianowany dowódcą 2 Grupy Artylerii Przeciwlotniczej^[16]. Mieszkał w Warszawie przy ul. Okrężnej 62^[17].

Po mobilizacji w 1939 został mianowany dowódcą warszawskiego ośrodka biernej OPL^[18].

W czasie okupacji przebywał w Warszawie. W czasie powstania warszawskiego walczył na Sadybie.

Po wojnie, od 3 września 1945, w Ludowym Wojsku Polskim. Był m.in. szefem referatu zamówień Departamentu Uzbrojenia MON, szefem uzbrojenia DOW nr I Warszawa oraz kierownikiem sekcji uzbrojenia Inspektoratu Artylerii DOW nr I Warszawa. Zwolniony ze służby rozkazem MON z 4 czerwca 1947.

Był żonaty z Wandą Moszkowską, z którą miał syna Andrzeja Mariana, ps. „Andrzej” (1920–2005), plutonowego podchorążego Armii Krajowej, w powstaniu warszawskim oficera ordynansowego komendanta Obwodu Śródmieście AK^[19][20][21].

Zmarł w Warszawie ok. 1952.

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4690 – 1921^[22][23]
• Krzyż Walecznych po raz pierwszy^[1]
• Złoty Krzyż Zasługi^[1]
• Medal Niepodległości^[1]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[1]
• Medal Zwycięstwa^[1]

• Bogdanowicz Tadeusz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari 73 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-25].
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-05-25].
• Spis abonentów sieci telefonicznej m.st. Warszawy P.A.S.T. Warszawskiej Sieci Okręg P.P.T.T. rok 1939/4. Warszawa: Polska Akcyjna Spółka Telefoniczna, 1939.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.