Tadeusz Bugaj

Tadeusz Bugaj (ur. 18 lutego 1930 w Pankach, zm. 17 czerwca 2004 w Świdnicy) – polski działacz samorządowy, prawnik, pedagog i historyk, doktor nauk humanistycznych, przewodniczący Prezydium Miejskiej i Powiatowej Rady Narodowej w Jeleniej Górze (1972–1973), prezes Karkonoskiego Towarzystwa Naukowego (1981–1989)

Urodził się jako syn maszynisty kolejowego Andrzeja i Bronisławy z domu Drewniak, miał dwoje rodzeństwa. Jeden z jego dziadków walczył w armii Imperium Rosyjskiego, a drugi – Cesarstwa Niemieckiego. Ukończył szkołę średnią w Bytomiu, a następnie studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiej. Uzyskał uprawnienia radcy prawnego, praktykował w tym zawodzie w ramach Zakładach Przemysłowych R-1 w Kowarach. Równocześnie pracował w Państwowym Domu Dziecka w Cieplicach Śląskich-Zdroju, kierując tą placówką w latach 1964–1972. 29 maja 1972 objął funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej i Powiatowej Rady Narodowej w Jeleniej Górze (bezpośrednio po połączeniu tych rad). Stanowisko zajmował do 9/13 grudnia 1973, kiedy zostało przekształcone w funkcję naczelnika miasta Jelenia Góra i powiatu jeleniogórskiego. Zaproponowano mu wówczas objęcie funkcji naczelnika powiatu szprotawskiego, jednak zdecydował się powrócić do kierowania cieplickim domem dziecka^[1]. W 1974 krótko kierował Powiatową Radą Przyjaciół Harcerstwa w Jeleniej Górze^[2].

Podjął się następnie działalności naukowej, specjalizując się w zakresie historii opieki i wychowania oraz najnowszej historia Polski^[3]; zajmował się m.in. emigracją z Galicji na Bałkany oraz reemigracją Polaków z Bałkanów na Dolny Śląsk. W 1973 należał do założycieli Karkonoskiego Towarzystwa Naukowego, w 1978 został jego sekretarzem naukowym, a od 1981 do 1989 był prezesem. W 1978 obronił w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu pt. Dzieci polskie poza granicami kraju w okresie II wojny światowej i ich repatriacja (wydaną później ze względów politycznych jedynie w okrojonej wersji jako Dzieci polskie w krajach pozaeuropejskich. 1939–1949). Był m.in. współautorem wydania monografii Karkonosze polskie (1985) i Jelenia Góra. Zarys rozwoju miasta (1989) oraz inicjatorem konkursu na prace magisterskie i doktorskie przydatne dla rozwoju regionu jeleniogórskiego^[1].

Równocześnie od 1982 kierował Instytutem Kształcenia Nauczycieli (Oddziałem Doskonalenia Nauczycieli) w Jeleniej Górze, a w latach 1990–1992 był organizatorem i dyrektorem Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych w Jeleniej Górze. Od 1985 do 1997 kierował Wojewódzką Komisją Kwalifikacyjną ds. stopni zawodowych dla nauczycieli województwa jeleniogórskiego. Prowadził wykłady w Filii Politechniki Wrocławskiej w Jeleniej Górze, Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego oraz jeleniogórskim punkcie konsultacyjnym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze. W latach 90. przeszedł na emeryturę, zajmując się pracami redakcyjnymi we współtworzonych instytucjach. Publikował prace poświęcone m.in. tematom regionalnym (zwłaszcza historii Kowar) i losom dzieci polskich podczas i po II wojnie światowej^[1].

Został pochowany na cmentarzu ojców pijarów w Jeleniej Górze-Cieplicach^[4]. W 1973 otrzymał medal „Zasłużony dla Jeleniej Góry i powiatu”^[5].