Zbigniew Daroszewski

Zbigniew Daroszewski

Data i miejsce urodzenia	19 września 1923 Poznań
Data i miejsce śmierci	27 lutego 2003 Wrocław
przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Jeleniej Górze
Okres	od 15 lutego 1958 do 28 maja 1972
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Poprzednik	Tadeusz Żebrowski
Następca	Tadeusz Bugaj (jako przewodniczący Prezydium M i PRN)
Odznaczenia

Zbigniew Antoni Daroszewski (ur. 19 września 1923 w Poznaniu, zm. 27 lutego 2003^[1] we Wrocławiu^[2]) – polski działacz państwowy i samorządowy, prawnik, sędzia, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Jeleniej Górze (1958–1972).

Syn Leona. Mieszkał w Poznaniu, a następnie od 1934 do 1939 pod Lwowem. Podczas II wojny światowej wysłany do obozu pracy przymusowej w Lubece, skąd w 1943 zwolniono go ze względu na stan zdrowia. W latach 1946–1950 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego jako stypendysta Ministerstwa Sprawiedliwości. Następnie od stycznia do czerwca 1951 był aplikantem w Sądzie Powiatowym w Szczecinie, a od czerwca 1951 do marca 1958 pozostawał sędzią Sądu Powiatowego w Jeleniej Górze; obejmował stanowiska przewodniczącego wydziału i wiceprezesa sądu. Następnie został urlopowany z zajmowanej funkcji^[2].

Od 15 lutego 1958 do 28 maja 1972 pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Jeleniej Górze (jako bezpartyjny, co było rzadkością w ówczesnej sytuacji politycznej). Od stycznia 1972 stanowisko szefa PMRN połączone było z funkcją przewodniczącego Prezydium Powiatowej RN w Jeleniej Górze. W latach 1964–1974 kierował także Powiatową Radą Przyjaciół Harcerstwa w tym mieście^[3]. W okresie jego rządów rozpoczęto m.in. zabudowę Zabobrza, wprowadzono autobusy miejskie, uruchomiono punkty konsultacyjne i filie wrocławskich uczelni wyższych, zainicjowano wydawanie lokalnej prasy i festiwale kulturalne, m.in. Wrzesień Jeleniogórski oraz opublikowano tzw. tezy jeleniogórskie^[2][4]. Następnie w latach 1972–1975 był wiceprzewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu. W 1975 powrócił do pracy w sądownictwie, został wiceprezesem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu i prezesem Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W latach 80. przeszedł na emeryturę^[2]. Publikował także m.in. w „Roczniku Jeleniogórskim”.

Był żonaty z Ludmiłą, matką chrzestną statku m/s „Jelenia Góra”^[4]. Mieli dwóch synów. Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu^[1].

Odznaczony m.in. Medalem 10-lecia Polski Ludowej na wniosek Ministra Sprawiedliwości (1955)^[5], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Odznaką „Za zasługi w zwalczaniu powodzi” (1967)^[2].

• Dokument filmowy Jeleniogórskiego Centrum Kultury poświęcony Zbigniewowi Daroszewskiemu