Tadeusz Czerkawski

Tadeusz Czerkawski
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia

6 maja 1919
Stanisławów

Data i miejsce śmierci

17 października 2012
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1942–1946

Siły zbrojne

Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

28 pułk piechoty
3 Dywizja Strzelców Karpackich

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Świadek Historii

Tadeusz Mieczysław Czerkawski (ur. 6 maja 1919 w Stanisławowie, zm. 17 października 2012 w Warszawie[1]) – pułkownik Wojska Polskiego, żołnierz 3 Dywizji Strzelców Karpackich, uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Kawaler Orderu Virtuti Militari i Orderów Odrodzenia Polski.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Kazimierza i Zofii z d. Porębskiej[2]. Absolwent Liceum Handlowego w Białymstoku (1933–1939)[2].

Historia służby

16 sierpnia 1939 powołany do 48. kompanii 17 batalionu Junackich Hufców Pracy i zatrudniony przy budowie umocnień wojskowych we wsi Gliniski[2] koło Augustowa. 9 września wraz z całym batalionem udał się do Lidy, gdzie 17 września jego batalion rozwiązano[2]. Po powrocie do domu włączył się w struktury konspiracyjne Stronnictwa Narodowego jako młodzieżowy działacz[2]. Ze względu na groźbę aresztowania przedostał się do Warszawy (30.11.1939), gdzie kontynuował działalność konspiracyjną. Podczas akcji kurierskiej w drodze do Lwowa, 19 lutego 1940 został aresztowany przez NKWD[2], a następnie osadzony w więzieniach w Przemyślu, Dniepropietrowsku i Charkowie. Za swoją działalność został skazany na trzy lata łagru w miejscowości Puksy w regionie Morza Białego[2]. 9 września 1941 po podpisaniu układu Sikorski-Majski, został objęty amnestią i po zwolnieniu z łagru wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR dowodzonej przez gen. W. Andersa. Został przydzielony do kompanii szkolnej, a następnie w stopniu starszego strzelca jako zastępca dowódcy plutonu do 28 pułku piechoty[2]. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Iraku (Khanaqin-Qizil Ribat) dalszą służbę pełnił w 3 karpackim pułku artylerii, z którym walczył podczas kampanii włoskiej w stopniu kaprala podchorążego[2].

„Za wykazanie się niespotykanym męstwem i odwagę w bitwie o Monte Cassino i Monte Bordone oraz nad rzeką Sintrą, został odznaczony w lutym 1945 r. przez wizytującego jednostkę gen. Andersa Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, oraz awansem na stopnień podporucznika”[2].

Okres powojenny

Do Polski wrócił w sierpniu 1947 i zamieszkał wraz z żoną (żołnierzem batalionu „Parasol”) w Łodzi[2]. W kraju nie uznano jednak jego stopnia oficerskiego i później zatrzymano go w siedzibie UB w 1953 pod różnymi zarzutami m.in. kierowania oddziałem UPA w 1944[2].

Według innych relacji[jakich?]: wrócił 3 marca 1945 do Polski. Zamieszkał w Łodzi, gdzie pracował w księgowości, a potem w planowaniu. W ZBoWiD-idzie był przewodniczącym tymczasowej komisji żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Bezskutecznie zabiegał o realizację obietnicy marszałka Roli-Żymierskiego odznaczenia uczestników bitwy o Monte Cassino Krzyżem Grunwaldu i awansowania o stopień wyżej[3].

Był inicjatorem założenia Stowarzyszenia „Karpatczycy” w Kraju i Stowarzyszenia Klubu Przyjaciół, Szkół i Organizacji Monte Cassino. Aktywnie uczestniczył w kultywowaniu tradycji karpackich w Wojsku Polskim, utrzymując ścisły kontakt z jednostkami piechoty górskiej, a w szczególności z 22 Karpacką Brygadą Piechoty Górskiej.[potrzebny przypis] Autor książek pt. „Byłem żołnierzem generała Andersa” (wydana w 2012 pt. „Sztafeta wolności”[4]), „W więzieniu i łagrze 1940–1941. Ja, socjalno opasnyj element”.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. płk Tadeusz Mieczysław Czerkawski. wyborcza.pl, 20 października 2012. [dostęp 2014-01-15].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p Szostak 2008 ↓, s. 75.
  3. Tadeusz M. Czerkawski, W więzieniu i łagrze: 1940–1941: ja, socjalno opasnyj elemient, Warszawa: Wydawnictwo Epoka, 1989 (Biblioteka Tygodnika Demokratycznego), s. 60–61.
  4. Sztafeta wolności [online], Centralna Biblioteka Wojskowa [dostęp 2024-10-21] (pol.).
  5. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2013-06-22]. (pol.).
  6. 3 DSK - "C" - krzyz.montecassino.eu [online], krzyz.montecassino.eu [dostęp 2026-07-02].
  7. Wręczenie nagród honorowych „Świadek Historii” – Białystok, 27 listopada 2015. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2021-10-26]. (pol.).
  8. Honorowi obywatele [online], Gmina Lubień [dostęp 2024-10-21] (pol.).

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya