Tomas Confesor

Tomas Confesor

Data urodzenia	2 marca 1891
Data śmierci	6 czerwca 1951
Zawód, zajęcie	polityk

Tomas Confesor (ur. 2 marca 1891, 6 czerwca 1951) – filipiński polityk.

Urodził się w Cabatuan w prowincji Iloilo. Był synem Juliana Confesora oraz Prospery Valenzueli. Kształcił się w Iloilo High School. Wyjechał następnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie podjął studia w zakresie handlu na Uniwersytecie Kalifornijskim. Następnie studiował ekonomię na Uniwersytecie w Chicago^[1].

Po powrocie do kraju początkowo podjął pracę w systemie edukacji, pracował w szkole w Jaro w rodzinnej prowincji^[1]. Szybko jednak zaangażował w życie polityczne, w 1922 został wybrany do izby niższej filipińskiego parlamentu. Reprezentował w niej trzeci okręg wyborczy w prowincji Iloilo. Jako parlamentarzysta występował zdecydowanie przeciwko korupcji oraz nadużyciom władzy. Zyskał tym sobie wdzięczność i uznanie mieszkańców swojej prowincji. Był autorem ustawy numer 3245, której celem było wsparcie rozwoju sektora spółdzielczego na Filipinach, zwłaszcza zaś spółdzielni rolnych. Odegrał także pewną rolę w historii filipińskiego ruchu skautowego^[2]. Był bowiem autorem ustawy powołującej do życia Boy Scouts of the Philippines. W 1933 został mianowany dyrektorem departamentu do spraw handlu, będąc przy tym pierwszym Filipińczykiem powołanym na to stanowisko^[1]. Był delegatem Konwencji Konstytucyjnej, która stała za opracowaniem ustawy zasadniczej z 1935^[2]. W rządzie prezydenta Quezona kierował instytucją odpowiadającą za nadzór krajowego sektora spółdzielczego^[1]. Zapoczątkował powstanie grup pomocowych, które miały udzielać wsparcia finansowego rolnikom i tym samym chronić ich przed nieuczciwymi praktykami biznesowymi oraz lichwiarzami. W 1937 został wybrany gubernatorem rodzinnej prowincji. Funkcję tę pełnił do 1941^[2]. Po inwazji japońskiej na Filipiny proponowano mu objęcie tożsamego stanowiska we władzach kolaboracyjnych. Ofertę tę Confesor wszelako odrzucił. Zaangażował się w tworzenie partyzantki antyjapońskiej, był jednym z jej przywódców w Panay. W 1945, w uznaniu jego wkładu w walkę z okupantem został odznaczony filipińską Legią Honorową. W tym samym roku został ministrem spraw wewnętrznych. W 1946 wybrano go do Senatu. Zasiadał w nim aż do śmierci. Zmarł na skutek zawału mięśnia sercowego 6 czerwca 1951^[1].