Uromyces appendiculatus

Uromyces appendiculatus
Ilustracja
Ecja na dolnej stronie liścia fasoli
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

rdze

Rząd

rdzowce

Rodzina

rdzowate

Rodzaj

Uromyces

Gatunek

Uromyces appendiculatus

Nazwa systematyczna
Uromyces appendiculatus F. Strauss
Exanth. Pflanzen (Wien): 277 (1833)
Multimedia w Wikimedia Commons
Uredinia na dolnej stronie liścia fasol
Telia na dolnej stronie liścia fasoli
Teliospory i urediniospory

Uromyces appendiculatus F. Strauss – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)[1]. Wywołuje chorobę zwaną rdzą fasoli[2].

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Uromyces, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Synonimów nazwy naukowej ma około 40. Niektóre z nich[3].

  • Caeoma phaseoli (Pers.) Nees 1816
  • Coeomurus appendiculatus (Pers.) Kuntze 1898
  • Coeomurus phaseolarum (R. Hedw. ex DC.) Gray 1821
  • Erysibe appendiculata (Pers.) Wallr. 1833
  • Erysibe appendiculata (Pers.) Wallr. 1833 var. appendiculata
  • Nigredo appendiculata (Pers.) Arthur 1920
  • Puccinia phaseoli Rebent. 1804)
  • Puccinia phaseoli Rebent. 1804 var. phaseoli
  • Uredo appendiculata Pers. 1796
  • Uredo appendiculata Pers. 1796 var. appendiculata
  • Uredo appendiculata var. phaseoli (Pers.) Sacc. 1888
  • Uredo appendiculata a phaseoli Pers. 1795
  • Uredo phaseolarum R. Hedw. ex DC. 1808
  • Uromyces appendiculatus (Pers.) Link 1816
  • Uromyces phaseoli G. Winter 1881
  • Uromyces phaseolorum de Bary 1863

W polskich opracowaniach opisywany jest jako Uromyces phaseoli[4][2].

Cykl rozwojowy

Wytwarza w typowy dla rdzowatych sposób 5 gatunków zarodników. W odróżnieniu jednak od większości przedstawicieli tej rodziny jest to rdza jednodomowa, czyli taka, która pełny cykl rozwojowy odbywa na jednym żywicielu[5]

Na pozostałych w ziemi resztkach fasoli zimują zarodniki zwane teliosporami. Wiosną wyrasta z nich przedgrzybnia, na której wytwarzane są zarodniki płciowe – bazydiospory. Dokonują one infekcji pierwotnej zakażając młode rośliny fasoli. Na ich liściach powstają rdzawe plamki i brodawkowate wytwory grzybni, w których wytwarzane są dwa rodzaje zarodników: pyknidia i ecjospory. Te ostatnie rozprzestrzeniane przez wiatr dokonują infekcji wtórnej zakażając nowe rośliny fasoli. Rozwój pyknidiów i ecjów trwa tylko kilka dni, a owocniki wytwarzające te typy zarodników są małe i trudne do zauważenia. Z ecjospor kiełkujących na liściach fasoli rozwija się grzybnia wytwarzająca zarodniki zwane urediniosporami, które również dokonują infekcji wtórnych. Jesienią powstają na liściach czarne grudki (telia), w których wytwarzane są zarodniki przetrwalnikowe – teliospory[5].

Występujące na górnej powierzchni liści bardzo drobne pyknidia nie zarażają innych roślin. Ich zadanie jest inne. Są haploidalne i są dwóch rodzajów: (+) i (-) (tzw. heterotalizm). Jądra dwóch pykniospor różnych znaków mogą połączyć się z sobą (kariogamia), częściej jednak zachodzi ich kontakt z receptorami pykniospor o innym znaku, i wówczas dochodzi do kariogamii różnoimiennych jąder. Powstaje grzybnia dwujądrowa, diploidalna, a z niej rozwijają się ecja. Tak więc dzięki pykniosporom ecjospory mogą być wytwarzane nawet w tych przypadkach, gdy na liściu fasoli wykiełkowały tylko bazydiospory tego samego znaku. Owady mogą bowiem przynieść pykniospory o innym znaku z innych liści fasoli[6].

Występowanie

Pasożytuje na fasoli wielkokwiatowej (Phaseolus coccineus), fasoli zwykłej (Phaseolus vulgaris) i wspiędze pospolitej (Lablab purpureus)[4]. Występuje we wszystkich rejonach świata, w których uprawiana jest fasola[5].

Przypisy

  1. ↑ a b Index Fungorum [online] [dostęp 2016-09-14] (ang.).
  2. ↑ a b Gerard Meudec, Jean-Yves Prat, Denis Retournard: Choroby i szkodniki warzyw. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Delta W-Z”. ISBN 83-7175-543-0.
  3. ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2016-09-14] (ang.).
  4. ↑ a b Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-75-4
  5. ↑ a b c Bugwood wiki. Uromyces appendiculatus. [dostęp 2016-09-14].
  6. ↑ Edmund Malinowski: Anatomia roślin. Warszawa: PWN, 1966.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya