Viola bastarda

Viola bastarda – termin określający tenorową wersję smyczkowego instrumentu muzycznego – violi da gamba[1][2], oraz rodzaj formy muzycznej i wirtuozerski styl gry na violach[3].

Styl kompozytorski rozpowszechniony i popularny głównie we Włoszech, na przełomie XVI i XVII wieku. Polegał na łączeniu kilku linii melodycznych kompozycji polifonicznej w jedną figurację, i wzbogacaniu jej dyminucjami oraz rozmaitymi ornamentami[4]. Nazwany był „bastardem”, ponieważ melodia wynikowa pochodziła od dwóch lub kilku innych[5]. Pierwsza wzmianka terminu „viola bastarda” pochodzi z traktatu Il vero modo di diminuir z 1584 kompozytora szkoły weneckiej Girolamo Dalla Casy(inne języki). Do współczesności zachowało się 39 kompozycji[4]. Instrumentem dedykowanym do wykonawstwa stylu były, posiadające szeroką skalę muzyczną viole bastarda – tenorowe viole da gamba[1]. Czasami, w celu powiększenia zakresu dźwięków, ich strój był modyfikowany z kwartowo-tercjowego na kwintowo-kwartowy[6]. Zasadniczo, instrument niewiele różnił się od violi da gamba, stąd przypuszcza się, że dookreślenie „bastarda” stosowano raczej ze względu na jego funkcję (wirtuozerskie wykonywanie pasaży) niż budowę[4]. W Anglii, violę bastarda wyposażano w struny rezonansowe[1][7] i nazywano lyra-viol[1], a we Włoszech dopuszczano basowy akompaniament kameralnego zespołu viol lub pojedynczych instrumentów szarpanych: klawesynu lub lutni[4].

Przypisy

  1. ↑ a b c d Baculewski et al. 2006 ↓, s. 926.
  2. ↑ Ekiert 2006 ↓, s. 552.
  3. ↑ Sela 2022 ↓, s. 75.
  4. ↑ a b c d Robinson 2001 ↓, lead.
  5. ↑ Sela 2022 ↓, s. 58.
  6. ↑ Sachs 2005 ↓, s. 335.
  7. ↑ Drobner 1997 ↓, s. 45.

Bibliografia

  • Krzysztof Baculewski et al.: Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-13410-0.
  • Mieczysław Drobner: Instrumentoznawstwo i akustyka. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997. ISBN 83-224-0469-7.
  • Janusz Ekiert: Bliżej muzyki: encyklopedia. Warszawa: Muza SA, 2006. ISBN 978-83-7200-087-3.
  • Lucy Robinson, Viola bastarda, [w:] Grove Music Online, Oxford University Press, 2001, DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.29444 [dostęp 2024-03-20] (ang.).
  • Kurt Sachs: Historia instrumentów muzycznych. Stanisław Olędzki (tłum.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 2005. ISBN 83-7233-036-0.
  • Sarig Sela. Guidelines for Improvising Divisions, Based on Sixteenth-Century Treatises, Statistical Evidence, and a Novel Categorization. „Historical Performance”. 3, s. 47–93, 2022. Bloomington, IN: Indiana University Press. DOI: 10.2979/hpf.2022.a890447. ISSN 2574-4178. 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya