Wiktor Kołotow

Wiktor Kołotow
Віктор Колотов
Pełne imię i nazwisko	Wiktor Mychajłowycz Kołotow
Data i miejsce urodzenia	3 lipca 1949 ; Judino
Data i miejsce śmierci	3 stycznia 2000 ; Kijów
Wzrost	180 cm
Pozycja	pomocnik
Kariera juniorska
Lata	Klub
	Lokomotiw Judino
Kariera seniorska
Kariera reprezentacyjna
Kariera trenerska
Lata	Drużyna
1984–1992	Dynamo Kijów (asystent)
1993	Borysfen Boryspol
1995–1996	Ukraina olimpijska
1996–1997	Prykarpattia Iwano-Frankiwsk
1998–1999	Ukraina olimpijska
	↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe. ;
Dorobek medalowy
	Igrzyska olimpijskie
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Wiktor Mychajłowycz Kołotow, ukr. Віктор Михайлович Колотов, ros. Виктор Михаилович Колотов, Wiktor Michaiłowicz Kołotow (ur. 3 lipca 1949 we wsi Judino w Tatarskiej Autonomicznej SRR, Rosyjska FSRR, zm. 3 stycznia 2000 w Kijowie) – ukraiński piłkarz pochodzenia rosyjskiego, grający na pozycji pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, trener piłkarski.

Kariera piłkarska

Kariera klubowa

Rozpoczynał karierę piłkarską w miejscowej drużynie Lokomotiw Judino. Jako 18-latek już występował w zespole Czajka Zielonodolsk. Następnego roku krok do przodu - w zespole Trudowyje Rezerwy Kazań, a od 1969 w Rubin Kazań. Utalentowanego młodego piłkarza zauważyli selekcjonerzy grandów radzieckiej piłki nożnej. Wiktor Kołotow podpisał dwa podania o przejście do Torpeda Moskwa oraz Dynama Kijów. W tamtych komunistycznych czasach był to precedens. Zdyskwalifikowany na rok, dopiero w 1971 zadebiutował w pierwszym składzie Dynama. Swoją grą zasłużył na awans na kapitana drużyny. Z Dynamem zdobywał swoje największe sukcesy. Karierę zakończył w 1981.

Kariera reprezentacyjna

W latach 1970–1978 wystąpił w 54 meczach radzieckiej reprezentacji, strzelając 22 bramki. Dwukrotnie zdobywał brązowy medal igrzysk olimpijskich - w 1972 w Monachium i w 1976 w Montrealu. Grał na mistrzostwach Europy w 1972, na których radziecka drużyna zajęła drugie miejsce.

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery piłkarskiej najpierw był w latach 1984–1992 asystentem trenera Dynama Kijów. Potem trenował kluby: Borysfen Boryspol i Prykarpattia Iwano-Frankiwsk. W latach 1995–1996 oraz 1998–1999 był trenerem olimpijskiej reprezentacji Ukrainy.

Sukcesy i odznaczenia

Sukcesy klubowe

mistrz ZSRR (6x): 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981
wicemistrz ZSRR: 1972, 1973, 1976 (j), 1978
brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1979
zdobywca Pucharu ZSRR: 1974, 1978
zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów: 1975
zdobywca Superpucharu Europy: 1975

Sukcesy reprezentacyjne

wicemistrz Europy: 1972
brązowy medalista Letnich Igrzysk Olimpijskich: 1972
brązowy medalista Letnich Igrzysk Olimpijskich: 1976

Sukcesy indywidualne

7-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR:
- Nr 1: 1971, 1972, 1974, 1975, 1976
- Nr 2: 1977
- Nr 3: 1973
najlepszy radziecki król strzelców w mistrzostwach Europy (w tym kwalifikacje) - 7 goli
członek Klubu Grigorija Fiedotowa - 103 goli
wybrany do symbolicznej reprezentacji Ukrainy XX wieku w plebiscycie gazety "Ukraiński futbol" w 2001^[1].

Odznaczenia

tytuł Mistrza Sportu ZSRR: 1971
tytuł Mistrza Sportu Klasy Międzynarodowej: 1972
tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu ZSRR: 1975
tytuł Zasłużonego Trenera Ukraińskiej SRR: 1986

Przypisy

↑ Україна. Складена символічна збірна XX сторіччя. // Спорт-Експрес

Linki zewnętrzne

Wiktor Kołotow w bazie RusTeam (ros.)
Profil na PlayerHistory (ang.)
Wiktor Kołotow w bazie Kopanyi-myach.info (ukr. • ang. • ros.)
Wiktor Kołotow w bazie FootBook (ros.)
Sylwetka zawodnika na rusteam.permian.ru (ros.)
Wiktor Kołotow w bazie National Football Teams (ang.)

[1] Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

[2] Україна. Складена символічна збірна XX сторіччя. // Спорт-Експрес

[t-3] tymczasowo

[t-4] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g tymczasowo

[a]

[1]

[A]

[A]