Wolszlegier
Wolszlegier (Wollenszleger, Wollschlaeger, Wollschläger, Bełty odmienny) – kaszubski herb szlachecki, herb własny rodziny Wolszlegierów. Według Przemysława Pragerta odmiana herbu Bełty.
Opis herbu
Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:
W czerwonym dwie strzały srebrne na opak w krzyż skośny, na nich takaż strzała. Klejnot: nad hełmem w koronie skrzydło orle czerwone, przeszyte strzałą. Labry czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki
Wymieniany wyłącznie przez herbarze niemieckojęzyczne: Der Adel des Königreichs Preußen z 1906 roku, Adelslexikon der preussichen Monarchie Ledebura z 1828 roku i Der polnische Adel Emiliana Szeligi-Żernickiego z 1900 roku.
Herbowni
Wolszlegier (Wollenszleger, Wollenschlaeger, Wollschlager, Wollschläger, Wollszleger, Wolszleger).
Heraldyka polska zna tę rodzinę, ale przypisuje jej herb Bełty bez żadnych odmian[2]. Herb Bełty bez odmian potwierdza też herb na witrażu w kaplicy Ukrzyżowania w Wielu z 1916 roku, który należał do braci Władysława i ks. dr. Antoniego Wolszlegierów z Szenfeld, zaangażowanych w budowę kaplicy[3].
Rodzina Wolszlegier
Rodzina pochodząca z Niemiec, osiadła w XVI wieku na wtedy polskim Pomorzu w powiecie człuchowskim. W roku 1570 wymienionych jest czterech Wolszlegierów, współwłaścicieli wsi Płonica (Platendynk). W wieku kolejnym rodzina posiadała jeszcze Ciecholewy, Cołdanki, Czosnowo, Szenfeld, Jaromierz i Zawada. W wieku XVII występują jako właściciele dodatkowo Zamartego, Słupów, Silna, Racławków, Tuchółki i działów we wsiach Gockowo i Przechlewo. W wieku XIX występują jeszcze jako właściciele wsi Belno, Gołuszyce, Laskowice, Łowin i Chraplewo, Ciężkowo i Iwno w pow. nakielskim. Rodzina mimo niemieckich korzeni czuła się Polakami, pełniła funkcje publiczne w pomorskiem. Rodzina wylegitymowała się w Królestwie Polskim: w 1845 Karol Marcin Wolszlegier i w 1855 Piotr Wolszlegier, syn Marcina, kapitana Wojska Polskiego (jednak bez podania herbu).
Przypisy
- ↑ Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104–108. ISBN 978-83-247-0100-1.
- ↑ Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 528. ISBN 978-83-60597-10-1.
- ↑ Przemysław Pragert: Herbarz szlachty kaszubskiej. T. 5. Gdańsk: Wydawnictwo BiT Beata Żmuda-Trzebiatowska, 2018, s. 259-260, 310. ISBN 978-83-950310-3-8.
Bibliografia
- Przemysław Pragert: Herbarz rodzin kaszubskich. T. 1. BiT, 2001, s. 105-106, 183. ISBN 83-919852-6-1, ISBN 978-83-919852-6-7.
| Herby | |
|---|---|
| Elementy herbu | |
| Oznaki godności | |
| Inne | |
| Działy heraldyki |
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.