Zbigniew Derdziuk

Zbigniew Derdziuk

Zbigniew Derdziuk (2014)
Data i miejsce urodzenia	24 stycznia 1962 Skierbieszów
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
Okres	od 30 kwietnia 2024
Poprzednik	Gertruda Uścińska
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
Okres	od 2 października 2009 do 31 marca 2015
Poprzednik	Sylwester Rypiński
Następca	Gertruda Uścińska
Minister-członek Rady Ministrów
Okres	od 16 listopada 2007 do 13 stycznia 2009
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Zbigniew Derdziuk (ur. 24 stycznia 1962 w Skierbieszowie) – polski polityk i urzędnik państwowy, w latach 1998–1999 i 2005–2006 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w latach 2007–2009 minister-członek Rady Ministrów, w latach 2009–2015 i od 2024 prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Brat dwóch duchownych katolickich. Eugeniusz Derdziuk został egzorcystą, objął funkcję proboszcza parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krasnobrodzie^[1]. Andrzej Derdziuk (brat bliźniak Zbigniewa Derdziuka) był m.in. rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Kapucynów w Lublinie^[2][1][3].

Absolwent Technikum Elektronicznego w ramach Zespołu Szkół Elektrycznych w Zamościu (1981)^[4][5]. W 1987 ukończył studia w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarządzania prowadzone przez Instytut Organizacji i Zarządzania w Przemyśle „Orgmasz” oraz szwedzkie przedsiębiorstwo Mgruppen(inne języki) (1996), brał udział w Advanced Management Program prowadzonym przez IESE Business School (2008)^[6]. Uczestniczył w szkoleniach z zakresu finansów i zarządzania, m.in. podczas stypendium w Stanach Zjednoczonych (1993). Odbył ponadto staże w Senacie Stanów Zjednoczonych i w Sądzie Generalnym Massachusetts(inne języki) w Bostonie (1993), był kursantem European Round Table for Industry(inne języki) (1992), Zrzeszenia Prawników Polskich (1994), Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu (1994–1995), londyńskiego biura rachunkowego Coopers & Lybrand(inne języki) (1995) i Warszawskiego Instytutu Bankowości (1996)^[6].

Od 1989 do 1994 pracował w urzędach państwowych. Jako urzędnik Kancelarii Senatu pełnił funkcję sekretarza Komisji Polityki Społecznej i Zdrowia (1989–1991), następnie był zastępcą dyrektora Departamentu Nauki i Kształcenia w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej (1991–1992), dyrektorem gabinetu ministra-członka Rady Ministrów w Urzędzie Rady Ministrów (1992–1993) i dyrektorem gabinetu p.o. szefa Kancelarii Sejmu Wojciecha Popkowskiego (1993–1994)^[7].

W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia Partii Chrześcijańskich Demokratów w Warszawie^[8].

Pracował również w bankowości, mediach i konsultingu. W 1994 został zastępcą dyrektora Biura Zarządu Telewizji Polskiej, kierowanej przez Wiesława Walendziaka, którego był bliskim współpracownikiem. W 1996 objął funkcję dyrektora Biura Planowania Strategicznego w tym przedsiębiorstwie. Od 1995 do 1997 pełnił funkcję zastępcy dyrektora departamentu marketingu w Polskim Banku Inwestycyjnym^[7]. W 1997 był zastępcą dyrektora biura promocji i informacji w PKO BP, odpowiadał za kampanie reklamowe tego banku. W 1999 był pełnomocnikiem ds. projektów inwestycyjnych w warszawskim przedsiębiorstwie Dom Development^[7]. W latach 2002–2005 zajmował się wartościowaniem stanowisk pracy w Polsce i na Ukrainie dla amerykańskiej firmy Hay Group(inne języki) oraz przygotowaniem planu restrukturyzacji spółki TP Teltech^[6][9].

Od stycznia 1998 do marca 1999 był sekretarzem stanu i zastępcą szefa KPRM w rządzie Jerzego Buzka. Uczestniczył we wprowadzaniu przez ten gabinet reformy emerytalnej w 1999^[10]. W 2001 podczas negocjacji finansowych w sprawie uruchomienia Telewizji Familijnej reprezentował interesy franciszkanów jako posiadacza koncesji^[2]. W 2003 razem z Wiesławem Walendziakiem wziął udział w założeniu prawicowego think tanku pod nazwą Instytut Środkowoeuropejski^[2]. Był członkiem Opus Dei. W listopadzie 2005 uczestniczył w inauguracji programu menedżerskiego AMP Warsaw prowadzonego przez IESE Business School^[11].

W listopadzie 2005 został mianowany sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w okresie rządu Kazimierza Marcinkiewicza, w tym samym miesiącu objął nadto stanowisko przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów. Należał do najbliższych współpracowników premiera, był współautorem jego exposé^[12]. W lipcu 2006, w ostatnim dniu swojego urzędowania, premier Kazimierz Marcinkiewicz odwołał go z tych funkcji. Zasiadał w radzie nadzorczej Banku Gospodarstwa Krajowego. Wszedł do tego gremium na wniosek Teresy Lubińskiej pod koniec jej urzędowania na funkcji ministra finansów^[13]; został odwołany w trakcie wymiany składu rady na przełomie 2006/2007 z inicjatywy Zyty Gilowskiej, minister finansów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego^[2].

Po objęciu przez Kazimierza Marcinkiewicza stanowiska pełniącego funkcję prezydenta m.st. Warszawy Zbigniew Derdziuk został mianowany dyrektorem jego biura w Urzędzie m.st. Warszawy. W sierpniu 2006 Rada m.st. Warszawy wybrała go na stanowisko sekretarza miasta. Pełnił tę funkcję do grudnia tego samego roku. Później objął stanowisko wiceprezesa zarządu Banku Pocztowego. 16 listopada 2007 został powołany na urząd ministra-członka Rady Ministrów w rządzie Donalda Tuska, gdzie odpowiadał za tworzenie projektów ustaw^[14]. Stanowisko to zajmował do 13 stycznia 2009. Ponownie był przewodniczącym Komitetu Stałego Rady Ministrów. W lutym 2009 powrócił do zarządu Banku Pocztowego, w którym został pierwszym wiceprezesem. Obejmował też funkcje członka rad nadzorczych różnych spółek, m.in. Metra Warszawskiego (przewodniczący), Totalizatora Sportowego (przewodniczący), PKO BP (wiceprzewodniczący), Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń, PKP Polskich Linii Kolejowych, Ośrodka Badania Opinii Publicznej, Amiki, Scanmedu, Postdaty, Winuelu, Przedsiębiorstwa Robót Drogowo-Mostowych w Tomaszowie Lubelskim i trzech z czterech polskich spółek Assicurazioni Generali^{[9][10][6][7]}.

2 października 2009 został powołany przez premiera Donalda Tuska na stanowisko prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Był odpowiedzialny za informatyzację tej instytucji, popadł w konflikt ze związkami zawodowymi, a Najwyższa Izba Kontroli ogłosiła w sierpniu 2014 krytyczny raport o działalności ZUS. 6 lutego 2015 podał się do dymisji^{[15][16][10][5]}. 31 marca tego samego roku przestał pełnić funkcję prezesa ZUS. W tym samym roku został doradcą zarządu mBanku^[17]. Kilkakrotnie był wybierany na przewodniczącego komitetu sterującego Europejskiej Sieci Międzynarodowego Stowarzyszenia Zabezpieczenia Społecznego(inne języki) (ISSA)^[18][19]. Jako prezes ZUS-u odbył podróże do Izraela, Kanady, Kataru, Turcji i Zjednoczonych Emiratów Arabskich^[20].

W latach 2016–2018 był członkiem zespołu eksperckiego przy minister cyfryzacji Annie Streżyńskiej^[7]. We wrześniu 2017 wszedł do rady nadzorczej producenta przekaźników elektromagnetycznych Relpol(inne języki)^[21][22]. W 2018 doradzał Funduszowi Emerytalnemu Ukrainy(inne języki) jako ekspert brytyjskiej organizacji rządowej Good Governance Fund^[7]. W 2020 został prezesem zarządu należącej do archidiecezji warszawskiej spółki Roma Office Center^[23][10].

30 kwietnia 2024 ponownie objął funkcję prezesa ZUS^[24][25]. Skrytykował obniżenie wieku emerytalnego w 2016 przez rząd Beaty Szydło^[26].

Zbigniew Derdziuk został wspomniany w piosence zespołu Kazik na Żywo „No speaking inglese”: „No daj mi Derdziuk wódki, no co ci to stanowi? / Ja nie mogę, muszę zawieźć tatowi”. Liderem KnŻ był jego kolega ze studiów Kazik Staszewski^[27][28][29].

• Odznaczenie okolicznościowe z okazji 80. rocznicy Powstania Warszawskiego nadane przez Związek Powstańców Warszawskich – 2024^[30]

• Zbigniew Derdziuk, „Ludzie Wprost” [zarchiwizowane 2015-02-06] .