Śarira

Śarira (trl. śarīra „ciało”) – termin hinduistycznej fizjologii mistycznej, oznaczający jedno z ciał żyjącego człowieka. Śarira według filozofii njaji zawiera w sobie zmysły oraz indyjskie tzw. przedmioty zmysłów i przedmioty ruchu[1].

Źródłosłów

Znaczenie słowa śarīra to ciało, ale w sensie innym niż opozycja ciało-kości (gdzie właściwym terminem na ciało jest māmsa)[2]. Podział kompleksu wehikułów jaźni na ciała typu śarira, odnosi się do sanskryckiego rdzenia śri o znaczeniu rozpadać się[3]. Liczby mnoga od słowa śarīra przyjmuje postać śarīraṇi. Wyraz ten oznacza szczątki lub kości[2]. Natomiast śaririn to termin określający istotę wcieloną[4].

Trzy ciała

  • Filozofia indyjska tradycyjnie[5] agregat powłok okrywający dusze, dzieli na trzy ciała:
  1. sthulaśarira
  2. lingaśarira (sukszmaśarira)
  3. karanaśarira

Cztery ciała

  • Subtelniejszym od trzech ciał, jest ciało Iśwary, powstałe wyłącznie z guny sattwa[7]. Czwarte ciało, turijaśarira, bywa nazywane ciałem ponadprzyczynowym[8] i ciałem stanu transcendentalnego[9].

Pięć ciał

Abhinawaguptapada rozróżnił pięć ciał człowieka, jako tworów energetycznych[10] równoważnych pięciu poziomom rozwoju świadomości wyznawcy:

  1. ciało fizyczne
  2. ciało praniczne (pranaśarira)
  3. ciało ośmioelementowe (purjasztaka)
  4. ciało wewnętrznej świadomości
  5. ciało stanu turija (turijaśarira)[11]

Inne ujęcie nauk Abhinawaguptapady:

  1. ciało grube
  2. ciało praniczne
  3. ciało przyczynowe
  4. ciało uczynione z boskiej energii
  5. ciało wibracji

Inne ciała

  • drydhaśarira – ciało trwałe (odporne na zewnętrzne czynniki), osiągane przez mistrzów hathajogi[12].
  • taidźasasarira (taijasaśarīra) - ciało ogniste[13].
  • wajawjaśarira (vāyavyaśarīra) - ciało powietrzne[14].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Joanna Jurewicz: Njaja. W: Tadeusz Herrmann, Joanna Jurewicz, Bogusław Jan Koc, Andrzej Ługowski: Mały słownik klasycznej myśli indyjskiej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 1992, s. 70. ISBN 83-900523-2-6.
  2. ↑ a b Indie / Statyczne własności tego, co powszechne. W: Hajime Nakamura: Systemy myślenia ludów Wschodu: Indie, Chiny, Tybet, Japonia. Philip P. Wiener (red.), Maciej Kanert i Wisława Szkudlarczyk-Brkić (tł.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2005, s. 86, seria: Ex Oriente. ISBN 83-233-1948-0.
  3. ↑ Śarira. W: Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo BRAMA, 2004, s. 288. ISBN 83-914652-5-X.
  4. ↑ Śaririn. W: Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo BRAMA, 2004, s. 288. ISBN 83-914652-5-X.
  5. ↑ Śankaraczarja: Śankaraczarja. Klejnot mądrości Wschodu. Józef Świtkowski (tł.), Leonard Górnicki (red.). Wyd. 1. Wrocław: „Borgis” Pracownia, 1999, s. 50–61. ISBN 83-87129-70-4.
  6. ↑ Rozdział III. Inicjacyjny symbol węża i kwiatów – analogia tantryckiej jogi kundalini. W: Andrzej Wierciński: Magia i religia. Szkice z antropologii religii. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2000, s. 240. ISBN 83-85527-19-2.
  7. ↑ Rozdział III. Inicjacyjny symbol węża i kwiatów – analogia tantryckiej jogi kundalini. W: Andrzej Wierciński: Magia i religia. Szkice z antropologii religii. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2000, s. 240. ISBN 83-85527-19-2.
  8. ↑ Podróż wewnętrzna. W: Swami Muktananda: Dokąd idziesz? Przewodnik podróży duchowej wraz ze słownikiem ważnych pojęć, terminów, osób. Wprowadzenie Swami Durgananda, Przekład KT. Wyd. 1. Wrocław: Rękodzielnia Arhat, 2002, s. 90. ISBN 83-85358-55-0.
  9. ↑ Ostateczne osiągnięcie. W: Swami Muktananda: Dokąd idziesz? Przewodnik podróży duchowej wraz ze słownikiem ważnych pojęć, terminów, osób. Wprowadzenie Swami Durgananda, Przekład KT. Wyd. 1. Wrocław: Rękodzielnia Arhat, 2002, s. 91. ISBN 83-85358-55-0.
  10. ↑ Łukasz Trzciński: Filozofia Wschodu. Beata Szymańska (red.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 299. ISBN 83-233-1487-X.
  11. ↑ Światło wcielone/Agregat czterech ciał. W: Małgorzata Sacha-Piekło: Tam gdzie pustka staje się światłem. Symbol światła w doktrynie i praktykach siddhajogi. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy >>NOMOS <<, 1999, s. 130. ISBN 83-85527-92-3.
  12. ↑ Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo BRAMA, 2004, s. 84. ISBN 83-914652-5-X.
  13. ↑ Słownik terminów sanskryckich i imion własnych. W: Śri Anirwan: Joga wewnętrzna (Antarjoga). Magda Złotowska (tłum. z języka bengalskiego). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca, 2023, s. 134. ISBN 978-83-8252-591-5.
  14. ↑ Słownik terminów sanskryckich i imion własnych. W: Śri Anirwan: Joga wewnętrzna (Antarjoga). Magda Złotowska (tłum. z języka bengalskiego). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca, 2023, s. 135. ISBN 978-83-8252-591-5.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya