Albuminy
Albuminy – białka występujące w płynach (np. osoczu krwi i mleku) oraz w tkankach zwierzęcych i w nasionach roślin. Cechują się niewielkimi masami cząsteczkowymi, dobrze rozpuszczają się w wodzie (są hydrofilowe), łatwo krystalizują. W składzie istotną rolę odgrywa kwas asparaginowy i glutaminowy (do 25%), leucyna i izoleucyna (ok. 16%), natomiast glicyny jest niewiele (ok. 1%)[1].
Przykładami albumin zwierzęcych jest albumina osocza, alfa-laktoalbumina (LA) mleka i owoalbumina[1].
Albumina osocza
Albumina osocza jest produkowana przez wątrobę (zarówno hepatocyty, jak i komórki Kupffera). Jest głównym białkiem występującym w osoczu krwi, stanowi 60% wszystkich zawartych w nim białek. Pełni kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego niezbędnego do zachowania prawidłowych proporcji między ilością wody zawartą we krwi a ilością wody w płynach tkankowych. Rolą albumin jest także działanie buforujące pH, transport niektórych hormonów zwierzęcych, leków, kwasów tłuszczowych i barwników żółciowych oraz wiązanie i transport dwutlenku węgla. U każdego człowieka występuje określony rodzaj albuminy, bardzo rzadko wątroba produkuje dwa rodzaje tego białka (bisalbuminemia) lub nie produkuje go w ogóle (analbuminemia – powoduje obrzęki, niskie ciśnienie krwi). Naruszenie poziomu albumin w osoczu zakłóca wszystkie procesy związane z filtracją i przenikaniem wody przez ściany naczyń krwionośnych, takie jak powstawanie moczu, płynu zewnątrzkomórkowego i chłonki. Prawidłowy poziom albuminy u człowieka wynosi 35–50 mg/ml krwi (dla dzieci poniżej 3 roku życia 25–55 mg/ml)[2][3].
Wykorzystanie albumin w medycynie
Albumina podwyższa ciśnienie krwi, zapobiegając hipotensji, ma też działanie przeciwwstrząsowe[4]. Roztwór albuminy, m.in. albuminy ludzkiej[4], może być podawany w celach leczniczych w postaci wlewu dożylnego zamiast osocza lub krwi pełnej[5]. Celem takiego działania jest podwyższenie ciśnienia onkotycznego[4]. Wskazania to oparzenia, hipowolemia, hipoalbuminemia, zbyt niski poziom białka we krwi, zabiegi wymiany osocza, wodobrzusze i stany po ostrej niewydolności krążeniowej i oddechowej[5][4]. Wykorzystywana jest też w celach diagnostycznych[4].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b Andrzej Klein: Albuminy. W: Encyklopedia biologiczna. Zdzisława Otałęga (red. nacz.). Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1998.
- ↑ Encyklopedia zdrowia: Albuminy, DOZ [zarchiwizowane 2009-04-23].
- ↑ Normal Ranges for Common Laboratory Tests, Rush University Medical Center, Chicago, Illinois [zarchiwizowane 2013-01-14] (ang.).
- ↑ a b c d e Albumina ludzka - dawkowanie, zastosowanie, opis leku [online], DOZ [dostęp 2025-07-08].
- ↑ a b Produkty krwiopochodne - opisy [online], Honorowe krwiodawstwo i krwiolecznictwo [dostęp 2025-07-08].
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.