Elektrolit

Elektrolit (z gr. ḗlektron „bursztyn”, lytós „rozpuszczalny”^[1]) – chemiczny termin definiujący substancję, która po stopieniu lub rozpuszczeniu (zwykle w wodzie, choć rozpuszczalnikiem mogą być też np. ciekły amoniak, ciekły dwutlenek siarki i in.^[2]) ulega dysocjacji elektrolitycznej, a powstały roztwór może przewodzić prąd elektryczny^[3]; elektrolitami mogą być związki jonowe, jak np. chlorek sodu (NaCl), lub niejonowe, jak np. chlorowodór (HCl) lub amoniak (NH₃)^[2][4][5].

W medycynie przez to pojęcie rozumie się zdysocjowane substancje zawarte w płynach ustrojowych lub podawane w płynach infuzyjnych oraz te płyny jako takie^{[potrzebny przypis]}.

Tę sekcję należy dopracować:

od 2019-03 → napisać/poprawić definicję.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tej sekcji.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tej sekcji.

Termin ten z technicznego punktu widzenia oznacza każdą substancję zdolną do jonowego przewodzenia prądu elektrycznego, czyli przekazywania jonowo ładunku między elektrodami. Zgodnie z tym kryterium elektrolitem jest również roztwór przewodzący prąd elektryczny. Mogą występować w postaci ciekłej, stałej bądź żeli^[6]. Elektrolity w pierwszym znaczeniu są zawsze również elektrolitami w drugim znaczeniu, natomiast elektrolity w drugim znaczeniu nie zawsze są nimi w pierwszym.

Przykładami elektrolitów tylko w drugim znaczeniu są^{[potrzebny przypis]}:

• porowate gąbki lub materiały ceramiczne nasączone roztworami soli, kwasów i zasad
• usieciowane polimery posiadające kanały jonowe, czyli puste obszary, przez które mogą wędrować swobodne jony
• substancje krystaliczne, w których istnieją kanały jonowe, lub które są zdolne do absorbowania i uwalniania jonów okludowanych w sieci krystalicznej.

Wodne roztwory soli, kwasów i zasad są przykładami elektrolitów w drugim znaczeniu – dzieli się je na mocne i słabe, w zależności od stopnia dysocjacji^[1][6]:

• elektrolity mocne, zdysocjowane na jony (całkowicie, bądź prawie całkowicie, α≈1^[1]): wodorotlenki litowców i berylowców, wyłączając wodorotlenek berylu oraz magnezu; kwasy, na przykład HCl, HI, HBr, H₂SO₄, HNO₃, HClO₄; większość nieorganicznych soli rozpuszczalnych w wodzie (sole takie zwykle tworzą kryształy jonowe; wśród wyjątków są sole rtęci – Hg(CN)₂, Hg₂Cl₂ – w których wiązanie metalu z anionem jest w dużym stopniu kowalencyjne)
• elektrolity słabe, tylko częściowo zdysocjowane na jony, między innymi H₂S, H₂SO₃, HNO₂, CH₃COOH.

Substancje, które w ogóle nie przewodzą prądu, to nieelektrolity^[7][8]. Są to np. rozpuszczalniki organiczne, m.in. etanol i aceton^[9].

Ponadto wyróżnia się elektrolity binarne, które dysocjują na kationy i aniony w takiej samej liczbie^[10].

Zobacz hasło elektrolit w Wikisłowniku

• ciecz jonowa
• elektrolit stały